Ο χρόνος ως στάση, όχι ως μέτρηση... όχι για να
στολίσει τον χρόνο, αλλά για να τον ευθυγραμμίσει.
Ο χρόνος δεν αρχίζει σήμερα. Σήμερα αλλάζουμε τον τρόπο που τον διασχίζουμε.
Καλή Δυναμική, αγωνιστική, στοχαστική Χρονιά με γραφή και την αρχή της χρονιάς ως πράξη προσανατολισμού.
Για τον χρόνο που δεν μετριέται, τη γραφή που δεσμεύει και τη σιωπή που εργάζεται.
Ξημερώνει Πρωτοχρονιά... κι αυτό το ξημέρωμα δεν είναι απλώς ημερολογιακό. Είναι μετατόπιση συνείδησης. Το ξημέρωμα δεν μετριέται. η Πρωτοχρονιά δεν είναι αλλαγή αριθμού, αλλά αλλαγή τρόπου ύπαρξης. Ξημερώνει. Όχι γιατί ήρθε η Πρωτοχρονιά, αλλά γιατί κάτι μέσα μας αποφάσισε να μην κρυφτεί άλλο.
Το φως δεν έρχεται... αποκαλύπτεται
Όχι «ελπίδα» με την εύκολη έννοια.
Αλλά φως που ήδη υπάρχει και περιμένει να το αντέξουμε.
Η Πρωτοχρονιά ως άσκηση όρασης. Σαν μετατόπιση φωτός
...όχι ως στολίδι, αλλά ως ίχνος πορείας.
Ο χρόνος στην Αέναη επΑνάσταση δεν προχωρά... αναδιπλώνεται.
Η γραφή παρουσιάζεται ως επιλογή τροχιάς.
Κάθε λέξη: μια κατάρρευση πιθανοτήτων.
Κάθε σιωπή: μια ενεργή παρουσία.
Χρόνος (όχι ως ρολόι, αλλά ως εμπειρία)
Γραφή (όχι ως αφήγηση, αλλά ως πράξη)
Φως (όχι ως σύμβολο, αλλά ως συμβάν)
Ένα κείμενο-κατώφλι. Δεν ζητά να συμφωνηθεί... ζητά να κατοικηθεί.
Κάτι που δεν αναγγέλλει απλώς το νέο έτος, αλλά το καλεί.
με άξονα (χρόνος ως εμπειρία), με στάση (γραφή ως ευθύνη),
με προσανατολισμό (όχι υπόσχεση, αλλά τρόπος ύπαρξης),
και σιωπή εκεί όπου πρέπει, χωρίς επεξηγήσεις, χωρίς απολογίες.
🎄🎅 Πρωτοχρονιά: το σημείο όπου ο χρόνος θυμάται ότι είναι Φως.Δεν αλλάζει ο χρόνος· αλλάζει ο τρόπος που στεκόμαστε μέσα του. Η Πρωτοχρονιά δεν είναι αριθμός που γυρίζει σελίδα, είναι μια παύση ανάμεσα σε δύο αναπνοές. Ένα ξημέρωμα που δεν ζητά αποφάσεις, παρά μόνο παρουσία. Σαν να μας κοιτά ο χρόνος και να περιμένει όχι να τον τρέξουμε, αλλά να τον αναγνωρίσουμε.
Ο χρόνος, όταν παύει να μετριέται, αποκαλύπτεται. Δεν είναι γραμμή, ούτε κλίμακα· είναι πυκνότητα εμπειρίας. Άλλοτε βαραίνει, άλλοτε διαστέλλεται, άλλοτε σιωπά. Υπάρχουν στιγμές που ένα λεπτό χωρά μια ζωή και άλλες που χρόνια ολόκληρα περνούν χωρίς να αφήνουν ίχνος. Εκεί, σ’ αυτή την άνιση γεωγραφία της συνείδησης, γεννιέται το αληθινό «τώρα».
Μέσα σ’ αυτή την άνιση εμπειρία του χρόνου, ο άνθρωπος δεν είναι παρατηρητής· είναι συμμετέχων. Δεν «έχει» χρόνο... εκτίθεται σ’ αυτόν. Κάθε βίωμα τον διαμορφώνει, τον χαράζει, τον αφήνει λιγότερο ίδιο απ’ ό,τι ήταν πριν. Κι όταν ο χρόνος γίνεται βάρος, όταν η ροή του μοιάζει να μας προσπερνά, τότε γεννιέται η ανάγκη για μια πράξη που να τον συγκρατεί χωρίς να τον φυλακίζει.
Εκεί αρχίζει η γραφή. Όχι ως καταγραφή γεγονότων, αλλά ως υπαρξιακή εγγραφή. Η λέξη γίνεται ίχνος μέσα στον χρόνο, μια σιωπηλή αντίσταση στη φθορά της εμπειρίας. Γράφουμε όχι για να θυμηθούμε αργότερα, αλλά για να κατοικήσουμε πληρέστερα το παρόν. Η γραφή δεν σταματά τον χρόνο... του δίνει μορφή.
Η γραφή δεν είναι ουδέτερο καταφύγιο· είναι στάση ευθύνης απέναντι στον χρόνο και στον εαυτό. Ό,τι γράφεται, αναλαμβάνει βάρος. Δεν μπορεί πια να προσποιηθεί την αθωότητα της σκέψης που δεν ειπώθηκε. Η λέξη, μόλις ειπωθεί, ζητά συνέπεια: να σταθεί, να αντέξει, να μην ανακληθεί εύκολα. Γι’ αυτό και η γραφή δεν παρηγορεί πάντα· συχνά εκθέτει, δεσμεύει, απαιτεί να ζήσεις λίγο πιο αληθινά απ’ όσο θα τολμούσες χωρίς αυτήν.
Η αρχή της χρονιάς δεν ζητά υποσχέσεις· ζητά κατεύθυνση. Δεν είναι συμβόλαιο με το μέλλον, αλλά λεπτή ρύθμιση πυξίδας. Δεν αποφασίζουμε τι θα συμβεί... αποφασίζουμε πώς θα σταθούμε μέσα σε ό,τι συμβεί. Έτσι, το πέρασμα στον νέο χρόνο δεν μοιάζει με άλμα, αλλά με εσωτερική ευθυγράμμιση: μια σιωπηλή επιλογή στάσης απέναντι στο άγνωστο.
Εδώ η γραφή γίνεται κβαντική πράξη. Όχι μεταφορά, αλλά εμπειρία επιλογής τροχιάς. Κάθε λέξη που επιλέγεται, καταρρέει ένα πλήθος πιθανοτήτων σε μία μορφή νοήματος. Κάθε λέξη που αποσύρεται, αφήνει ενεργό ένα πεδίο σιωπής που δεν είναι απουσία, αλλά δυνατότητα. Γράφοντας στην αρχή του χρόνου, δεν περιγράφουμε το μέλλον... συμμετέχουμε στη διαμόρφωσή του, με ακρίβεια ευθύνης και ταπεινότητα επίγνωσης.
🕯️Μανιφέστο ως στάσης ζωής
Δεν ξεκινάμε τη χρονιά για να γίνουμε κάτι άλλο. Ξεκινάμε για να γίνουμε ακριβέστεροι. Να στεκόμαστε με λιγότερο θόρυβο και περισσότερη επίγνωση μέσα στον χρόνο που μας δόθηκε. Να μη μετράμε τις μέρες σαν χρέος, αλλά σαν δυνατότητα παρουσίας.
Δεν υποσχόμαστε βελτίωση. Επιλέγουμε προσανατολισμό. Να μην γράφουμε για να γεμίσουμε το κενό, αλλά για να φωτίσουμε το ουσιώδες. Να αφήνουμε χώρο στη σιωπή, όχι από φόβο, αλλά από σεβασμό στο ανείπωτο.
Αναλαμβάνουμε τη λέξη ως πράξη. Κάθε λέξη που γράφεται να μπορεί να σταθεί όρθια μέσα στον χρόνο. Κάθε λέξη που αποσύρεται να το κάνει χωρίς ενοχή, γνωρίζοντας ότι και η σιωπή εργάζεται.
Δεν θα κυνηγήσουμε το νέο. Θα επιμείνουμε στο αληθινό. Σ’ εκείνο που αντέχει να επιστρέφει χωρίς να φθείρεται. Σ’ εκείνο που, όσο κι αν αλλάζει μορφή, παραμένει προσανατολισμένο στο φως.
Κι αν κάτι ευχόμαστε, είναι μόνο αυτό:
να διασχίσουμε τη χρονιά όχι ταχύτερα, αλλά βαθύτερα.
Μια ήσυχη υπόσχεση (χωρίς όρκους)
Όχι στόχοι. Όχι λίστες. Τι χρόνο έχουμε;
Τον χρόνο που αντέχουμε να κοιτάξουμε.
Κι έτσι αρχίζει η χρονιά με καθαρή κατεύθυνση.
Σημάδι ότι το φως δεν προστέθηκε· αναγνωρίστηκε.
✍🏻 Σοφία Ντρέκου - Αρθρογράφος
Columnist (Sophia Drekou)
...σας προτείνω άρθρα στο κλίμα της εποχής
Πρωτοχρονιά 🎅 Σοφία Ντρέκου🎄Χριστούγεννα,
Προτεινόμενο άρθρο
Keywords: Πρωτοχρονιά στοχασμός, χρόνος ως εμπειρία, γραφή ως πράξη, στάση ζωής, σιωπή και λόγος, φιλοσοφικό δοκίμιο, στοχαστική γραφή, φως και χρόνος, υπαρξιακό κείμενο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου