Ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς και άπαντα τα έργα του

Φίλων Αλεξανδρεύς (αναπαράσταση του 1584)

Εργασία της Σοφία Ντρέκου

-Philo Alexandrinus 25b.C.- 50a.C.
Φίλων ο Αλεξανδρεύς 20 π.Χ. – 50 μ.Χ.

Γιατί λείπει το μηδέν από την αρχαία ελληνική μαθηματική επιστήμη; - Το Μηδέν και η Αρχαία Ελληνική Σκέψη

Επιμέλεια, έρευνα Σοφία Ντρέκου, Αρθρογράφος
(Columnist Sophia Drekou, BSc in Psychology)

ΜΗΔΕΝ: είναι το απόλυτο Εν, η αρχή των πάντων,

ο άγνωστος θεός, η πρωταρχική αιτία, είναι μέσα

σε όλα και πουθενά, είναι η κατάσταση της ύπαρξης

Η διάδοση της Ελληνικής γλώσσας στην Παλαιστίνη την εποχή του Χριστού

Η κιονοστοιχία, οθωμανική Σαμάρεια, 19ος αιώνας. Παλαιστίνη

The colonnade, Ottoman Samaria, 19th century. Palestine*

Τη γλώσσα μάς την έδωσαν Ελληνική

Επιμέλεια, Σοφία Ντρέκου, Αρθρογράφος

Η ελληνική γλώσσα είχε σημαντική διάδοση στην Παλαιστίνη, ειδικά κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο. Η περιοχή, ιδίως η Γαλιλαία, επηρεάστηκε βαθιά από τον ελληνικό πολιτισμό και η ελληνική γλώσσα χρησιμοποιούνταν ευρέως.

Ελληνιστική περίοδος:

Η Ακαδημία του Πλάτωνα και οι εξαιρετικοί σπουδαστές της 2.400 χρόνια από την ίδρυση της

fresco: "The School of Athens" by Raffaello Sanzio da Urbino

Wikimedia: Η Ακαδημία του Πλάτωνα (Σχολή των Αθηνών)

νωπογραφία στην «Αίθουσα της Υπογραφής» (Βατικανό)

όπως την ζωγράφισε το 1510 έως 1511

ο ζωγράφος Ραφαήλ Σάντσιο (1483 - 1520)

Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

13 Μαΐου ΗΜΕΡΑ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ.
Το 1908, την 13η Μαΐου, μετονομάστηκε η περιοχή
σε Ακαδημία Πλάτωνος. Είναι τόπος ιστορικής μνήμης
και παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς. Ένας τόπος όπου:

Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες 📖 ο Ελληνισμός στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο

εικ. (επεξήγηση από εδώ)

Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα

προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. 21 οὗτοι οὖν προσῆλθον

Η θεωρία του σπερματικού λόγου στη θεολογία του Ιουστίνου

Τοιχογραφία από Ιερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου, (από εδώ)

Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Ένα δυνατό κείμενο αγαπητοί μου αναγνώστες, με ξεκάθαρη και ορθόδοξη δέουσα γλώσσα και γραφή. Ευχαριστούμε πολύ τον θεολόγο κ. Αντώνη Νάσιο, (ΜΑ. Θεολογίας), για την πρώτη δημοσίευση του κειμένου -Σοφία Ντρέκου 21 Ιανουαρίου 2014 στις 9:34 μ.μ.- «Η θεωρία του σπερματικού λόγου στη θεολογία του Ιουστίνου», στην Αέναη επΑνάσταση.

Ταύτην [δλδ. Χριστιανική πίστη] μόνην εὕρισκον 

φιλοσοφίαν ἀσφαλῆ τε καὶ σύμφορον.

Ο χριστιανισμός είναι η μόνη αληθινή 

και συμφέρουσα φιλοσοφία. 

[Διάλογος προς Τρύφωνα, VIII:1]

Η θεωρία του σπερματικού λόγου στη θεολογία του Ιουστίνου

Όταν ξέρεις ελληνικά, ξέρεις την ιστορία του τόπου 🌍 η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ για την οικουμενική ελληνική γλώσσα (video)

Προσωπικότητα που ακτινοβολεί, με έντονο ταπεραμέντο και τον ενθουσιασμό έφηβου είναι στα 92 της χρόνια η ακαδημαϊκός, Βυζαντινολόγος, Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Ακούγοντας κάποιος με προσοχή τη διακεκριμένη Ελληνίδα καθηγήτρια, δεν μπορεί παρά να φέρει στον νου του τους στίχους του Κύπριου ποιητή, Κώστα Μόντη:

Η εμβληματική βραβευμένη ψυχαναλύτρια Άννα Ποταμιάνου και το έργο της (αφιέρωμα) Ελληνική Ψυχαναλυτική Εταιρεία

Η εμβληματική μορφή του ελληνικού ψυχαναλυτικού κινήματος

με παγκόσμια αναγνώριση Άννα Ποταμιάνου, έχει τιμηθεί με

τα Μετάλλια της Ελληνικής Αντιστάσεως, του Γαλλικού Ερυθρού

Σταυρού, καθώς και με διακρίσεις της Ακαδημίας Αθηνών

και των Φίλων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.

Επιμέλεια, έρευνα Σοφία Ντρέκου, Αρθρογράφος
(Columnist Sophia Drekou, BSc in Psychology)

«Εμείς καλούμεθα να σκεφθούμε επέκεινα»

Τι είναι οι Πατέρες, οι Μητέρες και οι Διδάσκαλοι της Εκκλησίας και σε ποιες κατηγορίες τους χωρίζουμε; (What do we mean by Fathers of the Church)

Τοιχογραφίες αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και φιλοσόφων (Εικόνες και Βίντεο)

Επιμέλεια, εργασία: Σοφία Ντρέκου 

Συνάντηση, Διάλογος Ορθοδοξίας και Ελληνισμού στη Νέα Εποχή - π. Γεώργιος Μεταλληνός

Πραγματική τομή στην παγκόσμια ιστορία υπήρξε η συνάντηση του Χριστιανισμού, ως νέας δυνάμεως, που έμελλε να μεταστοιχειώσει πνευματικά και πολιτιστικά, αλλά και πολιτικά ακόμη, τον κόσμο, και του Ελληνισμού, ως τρόπου ζωής και σκέψεως.

Η οντολογική διαφορά και ο διαχωρισμός άκτιστου και κτιστού στην δημιουργία του κόσμου

«Κοινή πάντες οι άγιοι πατέρες

επί της ακτίστου φασί τριάδος

ουκ έστιν ευρείν όνομα της

φύσεως δηλωτικόν»

Τζιμ Μόρισον: Γιατί ο τάφος του Jim Morrison έχει Ελληνική επιγραφή κατά τον δαίμονα εαυτού;

Γράφει η Σοφία Ντρέκου

«Κάθε γενιά θέλει νέα σύμβολα, νέα άτομα, νέα ονόματα.

Θέλουν να χωριστούν από τους προκατόχους τους» Jim

Έγραψε και τραγούδησε αριστουργήματα...

Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς για τον Αριστοτέλη και την Αρετή - Η φιλοσοφία του μέτρου στην ησυχαστική θεολογία (Ανάλυση) | Αέναη επΑνάσταση

Εννοιολογική σύνθεση του Παλαμά με τον Αριστοτέλη ψηφιακή εικαστική σύνθεση

Η εργασία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά για την αρετή και η φιλοσοφική του σύνδεση με την αριστοτελική έννοια της μεσότητας. Από την αυτοκρατορική αυλή στην ησυχαστική πορεία της Ορθοδοξίας.

Βυζαντινή Κοσμική Ποίηση 🌳Το «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ» και ο Χριστόδουλος Χάλαρης (Βυζαντινή ποίηση από χειρόγραφο της Μονής Ιβήρων)

Ερωτικό τραγούδι: Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ καὶ κάτω στὸ πηγάδι.

Από τον έρωτα και τον μύθο στη βυζαντινή μουσική παράδοση – Ανάλυση, ιστορικό πλαίσιο και πολιτισμική σημασία του ερωτικού άσματος «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ» και η συμβολή του Χριστόδουλου Χάλαρη στην ανασύσταση της ελληνικής μουσικής μνήμης.

🔴 Βυζαντινή κοσμική ποίηση – Ένα παράθυρο στον έρωτα

Η βυζαντινή ποίηση δεν ήταν μόνο υμνογραφία και θεολογία∙ υπήρξε και κοσμική, ερωτική, τρυφερή. Το τραγούδι «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ» αποτελεί σπάνιο δείγμα αυτής της πλευράς του Βυζαντίου. Διασώθηκε σε χειρόγραφο (κώδικας 1203) της μονής Ιβήρων  Άγιον Όρος, από τον 17ο αιώνα, και δείχνει ότι ακόμη και μέσα στον αυστηρό κόσμο της βυζαντινής παράδοσης, ο άνθρωπος συνέχιζε να τραγουδά τον έρωτα και τη ζωή.

🔴 Το ποίημα «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ»

«Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ καί κάτω 'ς κρύο πηγάδι, 

κόρη ἔσκυψε νά πιῇ νερόν, νά πιῇ και νά γεμώσῃ. 

Φωνήν ἀκού, λαλιάν ἀκού, φωνήν καί δράκου στόμα: 

Στάμα ξανθή, στάμα σγουρή, στάμα, μηδέν γεμίσεις, 

γιατί ἐδῶ στόν τόπο μας καί τό νερό πουλιέται. 

Μηδέ γιά χίλια τό πουλοῦν μηδέ γιά δυό χιλιάδες, 

μόνο γιά κόρης φίλημα καί δῶς μας κι ἔπαρέ το».

Το μοτίβο του «δράκου που ζητά φίλημα» θυμίζει αρχαϊκά λαϊκά τραγούδια και μυθικές αφηγήσεις. Η κόρη, σύμβολο καθαρότητας και ζωής, συναντά τη δύναμη του πάθους και του κινδύνου. Το νερό, στοιχείο ζωογόνο και ιερό, γίνεται εδώ ανταλλάξιμο μόνο με την πράξη του έρωτα. Το ποίημα λειτουργεί αλληγορικά για τη μύηση στην ωριμότητα, τη μεταμόρφωση και τη συνάντηση του ανθρώπου με το άγνωστο.

Το ποίημα θεωρείται ένα από τα ελάχιστα τεκμήρια κοσμικού, δηλαδή μη θρησκευτικού, βυζαντινού τραγουδιού. Ανήκει στην παράδοση της προφορικής μουσικής και της δημοτικής ποίησης που επιβίωσε στα μοναστήρια και στα λαϊκά στρώματα. Ο Χριστόδουλος Χάλαρης έχει κάνει μια γνωστή απόδοση του τραγουδιού και αποτελεί εξαίσιο δείγμα τής βυζαντινής τραγουδοποιΐας.

🔴 Χριστόδουλος Χάλαρης - Ο αναστηλωτής της ελληνικής μουσικής μνήμης

Ο Χριστόδουλος Χάλαρης (1946 - 30 Ιαν 2019) αποτελεί κορυφαία μουσική φυσιογνωμία του τόπου μας με πολυδιάστατο κατατεθειμένο έργο στην ελληνική και διεθνή δισκογραφία βασισμένο είτε σε πρωτότυπες δικές του συνθέσεις (κυρίως στη δεκαετία του '70), είτε σε πολύχρονες έρευνες και μελέτες στην ελληνική μουσική ανά τους αιώνες επικεντρώνοντας κυρίως στη βυζαντινή και μεσαιωνική περίοδο. 

Συνδύασε βαθιά ιστορική γνώση, φιλοσοφία και καλλιτεχνικό όραμα. Μέσα από το έργο του προσπάθησε να αποδείξει τη συνεχή πορεία της ελληνικής μουσικής από την αρχαιότητα ως σήμερα.

Στη δεκαετία του 1970 ίδρυσε την Ορχήστρα Παλαιών Παραδοσιακών και Πρωτότυπων Οργάνων, ανακατασκευάζοντας με τα ίδια του τα χέρια πολλά αρχαία όργανα. Με αυτήν παρουσίασε στο εσωτερικό και το εξωτερικό έργα βυζαντινής, μεσαιωνικής και δημοτικής μουσικής, την «Κοσμική βυζαντινή μουσική».

Το τραγούδι «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ» εντάσσεται στο έργο του Μονογραφίες, Μουσικές του Έρωτα, όπου το αποδίδει ο ψάλτης και τραγουδιστής Νίκος Κωνσταντινόπουλος. Προσωπικότητα της Ελληνικής Μουσικής και εν γένει του σύγχρονου Ελληνισμού, με τεράστια εθνική προσφορά. Έχει ηχογραφήσει δίσκους: βυζαντινής, μεταβυζαντινής, αρχαίας ελληνικής και ιδιωματικής δημοτικής μουσικής καθώς και μονογραφίες παραδοσιακής μουσικής.

🔴 Η ψυχή του τραγουδιού – Η ένωση του έρωτα και του ελληνικού λόγου

Αν αυτό το τραγούδι δεν σφυροκοπάει το

ριζικό εντός σας, τότε είμαι από άλλο κόσμο.

Γιατί σε κάθε στίχο, πίσω από τη λιτότητα των λέξεων, ανασαίνει ολόκληρη η ποιητική ψυχή του ελληνισμού: ο έρωτας, το νερό, η μοίρα, το μυστήριο. Η φράση συνοψίζει τη δύναμη του λαϊκού και βυζαντινού τραγουδιού: ότι δηλαδή η μουσική αυτή δεν είναι απλώς ήχος, αλλά μνήμη, ταυτότητα, και κάλεσμα στο βάθος του εαυτού.

🔴 «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ» – Ανάλυση και συμβολισμοί

Το ερωτικό τραγούδι «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ», που διασώζεται στον κώδικα 1203 της Μονής Ιβήρων (17ος αιώνας), αποτελεί εξαιρετικά σημαντικό τεκμήριο της κοσμικής βυζαντινής ποίησης και της λαϊκής μουσικής παράδοσης. Η θεματολογία του περιστρέφεται γύρω από το μοτίβο της κόρης και του δράκου, ένα αρχέγονο σύμβολο που συναντάται ήδη στη λαϊκή προφορική παράδοση της αρχαιότητας και ανανεώνεται στη μεσαιωνική ποίηση.

Στο ποίημα, μια νέα γυναίκα σκύβει να πιει νερό σε μια πηγή· εκεί ακούει τη φωνή ενός δράκου που της απευθύνεται με ερωτική απαίτηση: το νερό – στοιχείο ζωής και καθαρμού – μπορεί να αποκτηθεί μόνο ως αντάλλαγμα ενός φιλήματος. Ο διάλογος αυτός μεταξύ του ανθρώπινου και του υπερφυσικού ενσαρκώνει την αιώνια σύγκρουση μεταξύ του έρωτα και του φόβου, της επιθυμίας και της απαγόρευσης.

Η αλληγορική ανάγνωση του ποιήματος αποκαλύπτει τον έρωτα ως δύναμη που διασχίζει τα όρια του φυσικού κόσμου και οδηγεί στη μύηση, στη μετάβαση από την αθωότητα στην εμπειρία. Η κόρη συμβολίζει την ψυχή που πλησιάζει το «νερό της γνώσης» και αναγκάζεται να αντιμετωπίσει το πάθος, τη δοκιμασία και τη μεταμόρφωση. Ο δράκος, μακράν του να είναι απλώς τέρας, λειτουργεί ως φύλακας της πηγής, δηλαδή του μυστηρίου της ζωής.

Η γλώσσα του τραγουδιού είναι δημοτική, λιτή και ρυθμική, με έντονη μουσικότητα και εικόνες φυσικού κάλλους. Το ύφος του προαναγγέλλει στοιχεία της μεταγενέστερης δημοτικής ποίησης, όπου η φύση λειτουργεί ως σκηνικό συναισθηματικών και μεταφυσικών εντάσεων.

Η επανεκτέλεση του έργου από τον Χριστόδουλο Χάλαρη, με ερμηνευτή τον Νίκο Κωνσταντινόπουλο, δεν αποτελεί απλώς μουσική αναβίωση, αλλά πράξη πολιτισμικής ανασύστασης: επιχειρεί να γεφυρώσει τον χρόνο και να αποδώσει τη συνέχεια της ελληνικής μουσικής έκφρασης, από τη βυζαντινή έως τη σύγχρονη εποχή.

Βυζαντινή κοσμική ποίηση

Η λιγότερο γνωστή όψη της βυζαντινής μουσικής

Όταν μιλάμε για βυζαντινή μουσική, ο νους πηγαίνει σχεδόν πάντα στους ύμνους, στις εκκλησιαστικές τελετές και στη βαθιά μυσταγωγία των ναών. Κι όμως, πίσω από αυτή τη λαμπρή πνευματική παράδοση υπήρχε και ένας άλλος, πιο γήινος κόσμος: η κοσμική βυζαντινή μουσική, η μουσική της καθημερινότητας, των εορτών, του έρωτα, του γλεντιού και του ανθρώπινου συναισθήματος.

Η βυζαντινή μουσική ταυτίζεται κατά κύριο λόγο με τη λειτουργική και υμνογραφική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ωστόσο, εκτός του εκκλησιαστικού πλαισίου, υπήρξε και μια κοσμική μουσική παραγωγή, που κάλυπτε τις ανάγκες της κοινωνικής και ιδιωτικής ζωής: εορτές, γάμους, συμπόσια, ακόμη και ερωτικά τραγούδια. Αυτή η μουσική, αν και αναπόσπαστο τμήμα του βυζαντινού πολιτισμού, παρέμεινε λιγότερο γνωστή, κυρίως λόγω της έλλειψης συστηματικής καταγραφής.

Αυτή η πλευρά του Βυζαντίου έμεινε σχεδόν άγνωστη, επειδή δεν συνδεόταν με το λατρευτικό τελετουργικό της Εκκλησίας και δεν υπήρχε λόγος να καταγραφεί σε εκκλησιαστικούς κώδικες.

Οι μαρτυρίες που διαθέτουμε προέρχονται κυρίως από χρονικά, αγιογραφικά κείμενα και τοιχογραφίες, όπου διακρίνονται σκηνές μουσικής και όργανα, σημάδια μιας πολιτισμικής ζωής που δεν έπαψε ποτέ να πάλλεται.

Επειδή δεν συνδεόταν με τη λατρεία, δεν διασώθηκε σε εκκλησιαστικούς κώδικες και ό,τι γνωρίζουμε προέρχεται από αποσπασματικά χειρόγραφα, λογοτεχνικές αναφορές και εικονιστικές παραστάσεις σε τοιχογραφίες ή μικρογραφίες, όπου απεικονίζονται μουσικά όργανα και σκηνές ψυχαγωγίας. Έτσι, όσα έργα διασώθηκαν έφτασαν σε εμάς αποσπασματικά, ή μεταφέρθηκαν προφορικά μέσα στους αιώνες, ως ψίθυροι της μνήμης.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Χριστόδουλος Χάλαρης (1946–2019) υπήρξε πρωτοπόρος ερευνητής και δημιουργός που ανέδειξε τη βυζαντινή και μεσαιωνική ελληνική μουσική μέσα από μεθοδική μελέτη και ανασύνθεση. Μελετώντας παλαιά μουσικά χειρόγραφα και ανακατασκευάζοντας παραδοσιακά όργανα, επιχείρησε να αποδώσει τη χαμένη κοσμική βυζαντινή μουσική, προσδίδοντάς της επιστημονικό κύρος και καλλιτεχνική υπόσταση.

Η εκκλησιαστική Βυζαντινή μουσική και Υμνογραφία διαμορφώθηκε σε ενιαίο σύστημα κατά τον 7ο αιώνα, με βασικούς εκπροσώπους τον Ρωμανό τον Μελωδό, τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό και τον Κοσμά (του αδελφού του), οι οποίοι συνέδεσαν την ελληνική θεωρητική παράδοση με τις ανατολικές μουσικές επιδράσεις. Και οι τρείς ήταν Σύριοι, από τη Δαμασκό.

Έγραψαν ύμνους και ταυτόχρονα τους μελοποιούσαν σύμφωνα, με μελωδίες που ακολουθούσαν την Πυθαγόρεια κλίμακα. Όλα αυτά τον 7ο αιώνα και μετά και κατόπιν της «πίεσης» που δέχτηκαν οι υμνογράφοι αυτοί από αντίστοιχους μιας Αρειανικής αίρεσης που «σαγήνευε» πιστούς με τη μουσική της.

Έτσι μέχρι και τον 6ο αιώνα στο Βυζάντιο ακούγονταν κυρίως εβραϊκή μουσική ή μουσική από την ευρύτερη περιοχή, εκτός από αρχαία ελληνική.

Πριν από αυτή την περίοδο, στο Βυζάντιο συνυπήρχαν εβραϊκά μέλη, μελωδίες της Ανατολής και στοιχεία αρχαίας ελληνικής μουσικής. Από τον 7ο αιώνα και εξής, η βυζαντινή μουσική επιβλήθηκε σαν επίσημη μουσική (απαγορευομένης όποιας άλλης) η Βυζαντινή εκκλησιαστικής τέχνης, ενώ η κοσμική της εκδοχή επιβίωσε στο περιθώριο, διατηρώντας όμως τη μαρτυρία μιας πολυεπίπεδης και ζωντανής μουσικής κουλτούρας.

This wonderful love song was discovered in manuscript No 1203 of the library of the Iviron monastery on Mounth Athos. It is an excellent example of byzantine song writing. Christodoulos Halaris has done a wonderful job of secular music.

In a green meadow

"In a green meadow, in a cold well

a girl bent to drink water and fill her face.

She hears a voice from the mouth of a dragon:

Stop blond, stop, young girl,

do not fill for here water is for sale.

It is nor sold for a thousand, or for two thousand

but for a girl's kiss; give us and take it".

Η βυζαντινή κοσμική μουσική, όπως αποκαλύπτεται μέσα από το «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ», δεν αποτελεί μόνο ιστορικό τεκμήριο, αλλά μαρτυρία πολιτισμικής συνέχειας και συναισθηματικής ευφυΐας. Μέσα από τις απλές λέξεις και τις διατονικές μελωδίες της επιβιώνει το αρχέγονο μέτρο του ελληνικού αισθήματος∙ εκεί όπου η λογική και το πάθος δεν αντιμάχονται, αλλά συνυπάρχουν δημιουργικά.

Το έργο του Χριστόδουλου Χάλαρη ανέδειξε ότι η μουσική δεν είναι αναπαράσταση, αλλά μνήμη που αναπνέει — ένας τρόπος με τον οποίο ο ελληνικός πολιτισμός συνεχίζει να αφηγείται τον εαυτό του. Στην προέκτασή του, το «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ» δεν είναι πια μόνο βυζαντινό άσμα, αλλά διάλογος ανάμεσα στον ήχο και στην ψυχή, ανάμεσα στο παρελθόν και στη ζώσα συγκίνηση του σήμερα.

Μετακατακλείδα

Η βυζαντινή κοσμική μουσική, όπως αποκαλύπτεται μέσα από το «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ», δεν αποτελεί μόνο ιστορικό τεκμήριο, αλλά μαρτυρία πολιτισμικής συνέχειας και συναισθηματικής ευφυΐας. Μέσα από τις απλές λέξεις και τις διατονικές μελωδίες της επιβιώνει το αρχέγονο μέτρο του ελληνικού αισθήματος∙ εκεί όπου η λογική και το πάθος δεν αντιμάχονται, αλλά συνυπάρχουν δημιουργικά.

Το έργο του Χριστόδουλου Χάλαρη ανέδειξε ότι η μουσική δεν είναι αναπαράσταση, αλλά μνήμη που αναπνέει — ένας τρόπος με τον οποίο ο ελληνικός πολιτισμός συνεχίζει να αφηγείται τον εαυτό του. Στην προέκτασή του, το «Εἰς πρασινάδα λιβαδιοῦ» δεν είναι πια μόνο βυζαντινό άσμα, αλλά διάλογος ανάμεσα στον ήχο και στην ψυχή, ανάμεσα στο παρελθόν και στη ζώσα συγκίνηση του σήμερα. ✨

Πηγή: sophia-ntrekou.gr | Αέναη επΑνάσταση

Σχετικά θέματα:

• Ανατολή στην Ιερά Μονή Ιβήρων Αγίου Όρους

• Παναγία η Πορταΐτισσα [Αφιέρωμα] Μονή Ιβήρων

Gerasimos Papadopoulos · 10 Απριλίου 2022 ·Ένα πανέμορφο δημοτικό άσμα του 17ου αιώνα (που καταγράφεται σ' ένα μουσικό χειρόγραφο της εποχής), διασκευασμένο από μένα κι ερμηνευμένο μαζί με την Alexandra Papastergiopoulou και τον Stefanos Agiopoulos!

Ένα οικο-φρέντλυ τραγούδι και - όπως φαίνεται - κατά των ιδιωτικοποιήσεων (από τότε είχαν τέτοια προβλήματα μάλλον), μιας κι ένας δράκος αποτρέπει την ξανθιά και σγουρομάλα κόρη να γεμώσει την κανάτα της απ' το κρύο πηγάδι, καθότι "εδώ στον τόπον μας και το νερό πουλιέται..."

Για τους βυζαντινοκαμένους, ενδιαφέρον έχει το γεγονός πως το κομμάτι καταγράφεται ως ήχος τέταρτος (άγια), με τη δομή του να θυμίζει τα αργά Κεκραγάρια του Ιακώβου που έχουν βάση το Δι, αλλά καταλήγουν εντελώς και τελικώς στο Κε. Εδώ η παρτιτούρα σε παλιά γραφή και οι μεταγραφές της.

Υ.Γ. Η ηχογράφηση και η βιντεοσκόπηση αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου εγχειρήματος σε παραγωγή του Ωδείο, Σχολή Αγιογραφίας, Κατάρτιση, Σεμινάρια "φορμιγξ".

Εις πρασινάδα λιβαδιού (a 17th-century Greek folk song)

6:53 Εις πρασινάδα λιβαδιού (a 17th-century Greek folk song)

Ἦσαν δέ τινες Έλληνες εκ των αναβαινόντων ˗ˏˋ🕯ˎˊ˗ Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξαστή ο Υιός του ανθρώπου - Βράδυ Μεγάλης Τρίτης

📸 Ο Ιησούς περπατά στη στοά του Σολομώντα, Τζέιμς Τισό.

Συλλογή: Μουσείο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης

Jesus Walks in the Portico of Solomon, 1896 by J.J. Tissot.

Εργασία Σοφία Ντρέκου, Αρθρογράφος

(Sophia Drekou, BSc in Psychology)

Το βράδυ της Μ. Τρίτης ψάλλεται στις Εκκλησίες ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης. Στην υμνολογία κυριαρχεί το γεγονός της αλείψεως των ποδών του Κυρίου με μύρο από μια αμαρτωλή γυναίκα (πόρνη την αναφέρουν οι υμνωδοί) και το σκούπισμά τους με τα μαλλιά της, στο σπίτι ενός Φαρισαίου, όπου ήταν προσκεκλημένος (Λουκά ζ' 36-50), ενώ ψάλλεται ένα από τα πλέον δημοφιλή τροπάρια της θρησκευτικής υμνολογίας, το «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή», γνωστότερο ως Τροπάριο της Κασσιανής, από το όνομα της υμνογράφου Κασσιανής (810-865), που το συνέθεσε. 

Στο Ευαγγέλιο, κατά Ιωάννην 12:20-22, μερικοί Έλληνες ζητούν μια χάρη από ένα μαθητή του Χριστού. Είχαν την άνεση να προσεγγίσουν πρώτα τον Φίλιππο ο οποίος μιλούσε την Ελληνική γλώσσα και του ζήτησαν να δουν τον Ιησού.

Ποίηση, ευθύνη, Νόμπελ - Το ταξίδι δύο Ελλήνων, Σεφέρη και Ελύτη, στην παγκόσμια συνείδηση | Αέναη επΑνάσταση

Alfred Bernhard Nobel, portrait by Emil-Osterman Foundation, 1915

Από την Αθήνα και τη γλώσσα του Αιγαίου μέχρι τη Στοκχόλμη, το παγκόσμιο λογοτεχνικό στερέωμα, τα δύο ελληνικά Νόμπελ Λογοτεχνίας, του Γιώργου Σεφέρη και του Οδυσσέα Ελύτη, έγιναν όχι μόνο τιμή για την Ελλάδα, αλλά και φανέρωσαν πως η ποίηση μπορεί να γίνει πράξη ευθύνης, πολιτισμική γέφυρα και φως που συνομιλεί με την παγκόσμια μνήμη.

Ο Αριστοτέλης μπροστά στην προτομή του Ομήρου - Η φιλοσοφία συναντά τη λογοτεχνία στο φως του Ρέμπραντ | Αέναη επΑνάσταση

Ο Αριστοτέλης μπροστά στην προτομή του Ομήρου, έργο του Ρέμπραντ, 1653. 

Ένα εικαστικό αριστούργημα όπου η φιλοσοφία αγγίζει την ποίηση, 

και το φως του Ρέμπραντ φωτίζει το βάθος της ανθρώπινης σκέψης.

Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης). Aristotle with a Bust of Homer, 1653 painting 

by Rembrandt. Collection: Metropolitan Museum of Art. Wikimedia Commons

Η ζωντάνια είναι ο σκοπός της ζωγραφικής

Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ζήσει.

Ανάλυση του πίνακα «Aristotle with a Bust of Homer» του Ρέμπραντ (1653) – Η πνευματική συνάντηση του Αριστοτέλη, του Ομήρου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέσα από τη ζωγραφική ματιά του Ολλανδού δασκάλου.

Απάντηση σε αγγλόφωνη νεαρή φίλη της αρχαίας Ελλάδας - Χριστιανισμός και ελληνικότητα | Αέναη επΑνάσταση

Replying to an English-speaking young admirer of ancient Greece

Μια ενδιαφέρουσα επιστολή, μελέτη φιλοξενούμε σήμερα αγαπητοί αναγνώστες της «Αέναης επΑνάστασης» και ευχόμαστε κι εμείς από καρδιάς να βρεθεί ο παραλήπτης της.

1. Εισαγωγή – Η ανάγκη για έναν γνήσιο διάλογο

(Πλαίσιο: σεβασμός, αφορμή και πρόθεση για δημοσίευση της επιστολής.)

Μια εκ βαθέων επιστολή που επιχειρεί να γεφυρώσει την αγάπη για την αρχαία Ελλάδα με την αλήθεια της Ορθοδοξίας, διαχωρίζοντας τον πολιτισμό από τη λατρεία των «θεών».

Έχουν τα ζώα ψυχή; - Ορθόδοξη θεώρηση για την ψυχή, την κτίση και τη σχέση μας με τα ζώα 🐎

Noah’s Ark, 2015. Artist: Zachary Kinkade, Gallery of Murfreesboro

Η Κιβωτός του Νωε, 2015 του Ζακ Κίνκεϊντ. Γκαλερί Μέρφρισμπορο

Ψυχή και κτίση: η αγάπη που χωρά όλα τα πλάσματα. Η κτίση ως δοξολογία: κάθε πνοή υμνεί τον Δημιουργό και καλεί τον άνθρωπο σε ευσπλαχνία. Από την Αγία Γραφή και τους Πατέρες μέχρι την ευθύνη αγάπης προς κάθε πνοή ζωής.