Οι Αγίες Μυροφόρες, ας ευλογούν κάθε Γυναίκα. Πρώτος ο Χριστός καταρρίπτει το κάστρο της πατριαρχίας και δίνει στη γυναίκα τη θέση που της αξίζει! Επιβάλλει την απόλυτη ελευθερία και ισοτιμία στα δυο φύλα.
Οι Άγιες Μυροφόρες γυναίκες στον Πανάγιο Τάφο – η αγάπη που
νίκησε τον φόβο και έγινε πρώτη μάρτυρας της Αναστάσεως
Η πνευματική παλληκαριά, η εμπιστοσύνη στον Χριστό και το μυστήριο της αγάπης που υπερβαίνει τον φόβο και τη λογική - Η τολμηρή αγάπη που νίκησε τον φόβο και τον «ανδρισμό» των Αποστόλων
Αγιογραφία Αγίας Σαλώμης της Μυροφόρου, μητέρας Αποστόλων
Ιακώβου και Ιωάννη, με δοχείο μύρου και φωτοστέφανο,
εικόνα της έμπρακτης αγάπης και της πίστης μέχρι τέλους.
Η Αγία Σαλώμη, σύζυγος του Ζεβεδαίου και μητέρα των Αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννη, ανήκει στις Μυροφόρες που παρέμειναν μέχρι το τέλος κοντά στον Εσταυρωμένο και έγιναν πρώτες μάρτυρες της Ανάστασης.
Οι Μυροφόρες του Μιχαήλ Νεστέροφ (The Myrrh bearers 1901)
Πάνε πολλές δεκάδες αιώνων όταν στην ανθρώπινη ιστορία κυριάρχησε το πατριαρχικό ανθρωπολογικό πρότυπο. Πριν απ’ αυτό, εξ όσων αποδεικνύουν οι ανθρωπολόγοι, κυριάρχησε η γυναίκα. Το σύστημα ήταν μητριαρχικό αφού στα τότε πρωτόλεια κοινόβια σ’ αυτήν σε πρώτο επίπεδο και στο κοινόβιο σε δεύτερο αναγνωρίζονταν τα παιδιά.
Ο Παλαμάς στο ποίημά του «Θυγατέρες της Σιών» το 1889 από την ποιητική συλλογή «Η ασάλευτη ζωή (δημοσιεύτηκε το 1904)», εμπνέεται από το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο και γράφει για τις Μυροφόρες (εορτάζουν Κυριακή των Μυροφόρων 3η από του Πάσχα), την Μαγδαληνή, την Μαρία, μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή και την Σαλώμη, για όσα έζησαν και άκουσαν... «μακρόθεν θεωρούσαι» έγιναν μάρτυρες όλων των περιστατικών που αναφέρονται στην Σταύρωση και την Ανάσταση του Ιησού.
Η Αγία Μαρία Μαγδαληνή, Καθεδρικός Ναός Αγίου Βλαδίμηρου,
στο Κίεβο του Ρώσου ζωγράφου Βίκτορ Βασνετσόφ
(Ви́ктор Миха́йлович Васнецо́в 1848-1926)
Η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν μια από τις πιο πιστές αφοσιωμένες μαθήτριες του Ιησού. Καταγόταν από τα Μάγδαλα, μια πόλη στη δυτική όχθη της λίμνης Γεννησαρέτ. Ακολούθησε τον Ιησού βοηθώντας τον στο έργο του και ήταν παρούσα στη Σταύρωση.
Η Ανάσταση του Χριστού δεν υπάγεται στη νομοτέλεια αυτού του κόσμου και συνεπώς δεν είναι απλώς ένα γεγονός τεράστιας ιστορικής σημασίας, αλλά βρίσκεται πάνω από την ιστορία· την νοηματοδοτεί και την προσανατολίζει προς νέους ορίζοντες, προς ένα καινούργιο κόσμο που είναι τελείως διαφορετικός από το γνωστό μας κόσμο της φθοράς, του πόνου, και του θανάτου.
Η Ορθόδοξη κατανόηση της Αναστάσεως επικεντρώνεται στη νίκη του Χριστού επί του θανάτου, μετατρέποντας τον θάνατο από απόλυτο χωρισμό σε πέρασμα προς την αιώνια ζωή. Δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική ανάσταση σώματος, αλλά την ανακαίνιση της κτίσης, την κατάργηση της φθοράς και την απελευθέρωση της ανθρωπότητας.