Τοιχογραφία από Ιερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου, (από εδώ)
Ο σπερματικός λόγος είναι εκείνη η επενέργεια του Λόγου του Θεού, με την οποία φωτίζοντας τη διάνοια των ανθρώπων, την ανυψώνει και την καθοδηγεί στην μερική ανεύρεση της αλήθειας.
Ένα δυνατό κείμενο αγαπητοί μου αναγνώστες, με ξεκάθαρη και ορθόδοξη δέουσα γλώσσα και γραφή.
Ευχαριστούμε πολύ τον θεολόγο κ. Αντώνη Νάσιο, (ΜΑ. Θεολογίας), για την πρώτη δημοσίευση του κειμένου -Σοφία Ντρέκου 21 Ιανουαρίου 2014 στις 9:34 μ.μ.- «Η θεωρία του σπερματικού λόγου στη θεολογία του Ιουστίνου», στην Αέναη επΑνάσταση.Ταύτην [δλδ. Χριστιανική πίστη] μόνην εὕρισκον φιλοσοφίαν ἀσφαλῆ τε καὶ σύμφορον. Ο χριστιανισμός είναι η μόνη αληθινή και συμφέρουσα φιλοσοφία. [Διάλογος προς Τρύφωνα, VIII:1]
Η θεωρία του σπερματικού λόγου στη θεολογία του ΙουστίνουΑντώνης Νάσιος, Θεολόγος, ΜΑ. Θεολογίας
Στα μέσα του δευτέρου αιώνα μ.Χ., μια ομάδα συγγραφέων με παιδεία και φιλοσοφική κατάρτιση ανέλαβε την υπεράσπιση της χριστιανικής πίστεως έναντι των ψευδών κατηγοριών που αποτελούσαν και τη βασική αιτία των διωγμών.
Ο σημαντικότερος απ' αυτούς είναι ο Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυς (πιθ. 100 - περ. 165 μ.Χ.) [1], ο οποίος ανέλαβε το δύσκολο έργο της εναρμόνισης του Χριστιανισμού με την ελληνική φιλοσοφία.
Παρά τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό, ο Ιουστίνος αποδεχόταν τον χαρακτηρισμό φιλόσοφος, «φιλόσοφε χαίρε»[2], ενώ εξακολουθούσε να φέρει τον φιλοσοφικό τρίβωνα σε ένδειξη της παλαιάς του ιδιότητας.
Ο Ιουστίνος δε θεώρησε ποτέ τη θύραθεν φιλοσοφία και γνώση ως ψεύδος και πλάνη. Πιστεύει ότι οι αλήθειες των φιλοσόφων προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από τον προφητικό λόγο, τον οποίο γνώριζαν και αξιοποίησαν ορισμένοι φιλόσοφοι.[3] Επίσης, υποστηρίζει ότι και οι προ Χριστού φιλόσοφοι στους στοχασμούς τους περιέχουν αλήθειες, οι οποίες έχουν φανερωθεί σ' αυτούς ως «σπέρματα ἀληθείας».[4]
Σχετικά με τη θεωρία του σπερματικού λόγου, η ορολογία δεν είναι χριστιανική. Προέρχεται από το λεξιλόγιο της Στωϊκής φιλοσοφίας και τη χρησιμοποίησε ο Ιουστίνος για απολογητικούς σκοπούς, μιας και ο Μάρκος Αυρήλιος στον οποίο απευθύνονταν ην Β' Απολογία ήταν οπαδός της Στωϊκής φιλοσοφίας.[5] Σύμφωνα με τη διδασκαλία των Στωϊκών, ο σπερματικός λόγος νοείται είτε ως ο παγκόσμιος και καθολικός θείος λόγος, είτε ως επί μέρους λόγος. Ως παγκόσμιος και καθολικός λόγος ενυπάρχει μέσα στην ύλη, συνιστώντας την ενδοκόσμια εκείνη δύναμη, τη θεία αρχή, που δημιουργεί, διαπερνά και εμψυχώνει όλα τα επί μέρους όντα. Εφόσον ο κόσμος είναι μια έλλογη ενότητα, είναι φυσικό και τα επί μέρους οργανικά μέλη του να έχουν τους δικούς τους σπερματικούς λόγους, οι οποίοι περιέχονται στον καθολικό θείο λόγο. Στον άνθρωπο ο σπερματικός λόγος είναι η ίδια του η ψυχή.
Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι στον Στωϊκισμό οι σπερματικοί λόγοι έχουν κυρίως φυσιοκρατικό χαρακτήρα και αποτελούν τις αρχές της γενέσεως, της συντηρήσεως και της λογικής ανελίξεως των όντων, ενώ παράλληλα έχουν πανθεϊστικό χαρακτήρα, κάτι που χαρακτηρίζει ολόκληρη τη στωϊκή φιλοσοφία.[6]
Η περί σπερματικού λόγου διδασκαλία του Ιουστίνου παρουσιάζει διαφορές έναντι της αντίστοιχης διδασκαλίας των Στωϊκών. Πρέπει να αποκλείσουμε την ιδέα ότι κατά τον Ιουστίνο ο σπερματικός λόγος αποτελεί απορροή του καθολικού Λόγου, όπως συμβαίνει με τη Στοά. Επίσης, πρέπει να αποκλείσουμε και την εκδοχή ότι ο σπερματικός λόγος αποτελεί μέρος της ανθρώπινης ψυχής, το λογιστικό. Για τον Ιουστίνο ο σπερματικός λόγος σχετίζεται με τον Λόγο του Θεού, όπως γίνεται λόγος και στον πρόλογο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου.
Ο σπερματικός λόγος είναι εκείνη η επενέργεια του Λόγου του Θεού, με την οποία φωτίζοντας τη διάνοια των ανθρώπων, την ανυψώνει και την καθοδηγεί στην μερική ανεύρεση της αλήθειας.[7]
- Ο Ιουστίνος θέτει στον εαυτό του το εξής ερώτημα˙εφόσον ο Χριστιανισμός περικλείει όλη την αλήθεια και εμφανίστηκε στη γη πριν 150 έτη, όλοι όσοι έζησαν πριν τον Χριστό, δεν μετείχαν στην αλήθεια;
Πάντοτε η ανθρωπότητα μετείχε της αποκαλυπτικής ενέργειας του Λόγου. Η ενέργεια αυτή δεν εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τη σάρκωση του Υιού, αλλά και την έλευσή Του στον κόσμο, η ενέργεια φώτιζε τους ανθρώπους. Όσοι απ αυτούς, όχι μόνο τους άνδρες της Π.Δ. που δέχθηκαν την αποκάλυψη του άσαρκου Λόγου, αλλά και τους φιλόσοφους που καθοδηγούνταν από το σπερματικό θείο λόγο, έζησαν σύμφωνα με τις επιταγές της λογικής τους φύσης ήταν Χριστιανοί και κατ' επέκταση δεκτικοί της σωτηρίας.[9]
Κατά τον Ιουστίνο, σε ορισμένους φιλοσόφους υπήρξε μια ατελέστερη μορφή αποκάλυψης δια των σπερμάτων του Λόγου, «διά τό ἔμφυτον παντί γένει ἀνθρώπων σπέρμα τοῦ Λόγου».[10] Η αποκάλυψη εδώ έχει καταχρηστική έννοια. Δηλαδή, δεν πρόκειται για αποκάλυψη με την κύρια έννοια του όρου, αλλά για ένα είδος φανέρωσης του Θεού στους φιλοσόφους και κυρίως σ΄ εκείνους που είχαν τις προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Η αλήθεια που διδάσκουν οι φιλόσοφοι είναι αποσπασματική, τμηματική και εκφράζει μόνο ένα μέρος της αλήθειας.
Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι τα σπέρματα του Λόγου που υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο είναι θεία δωρεά και φέρνουν τον άνθρωπο σε κοινωνία με τον Θεό. Ορισμένοι φιλόσοφοι αξιοποίησαν σε τέτοιο βαθμό τη δωρεά του Θεού και έφθασαν σε σημαντικά επιτεύγματα: «Οὐχ ὅτι ἀλλότρια ἐστι τά Πλάτωνος διδάγματα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ΄ ὅτι οὐκ ἔστι πάντη ὅμοια, ὥσπερ οὐδέ τά τῶν ἄλλων, Στωϊκῶν τε καί ποιητῶν καί συγγραφέων. Ἕκαστος γάρ τίς ἀπό μέρους τοῦ σπερματικοῦ θείου Λόγου τό συγγενές ὁρῶν καλῶς ἐφθέγξατο».[11]
Ο Ιουστίνος υποστηρίζει ότι από όλους τους φιλοσόφους ο Σωκράτης είναι «ὁ πάντων εὐτονώτερος πρός τοῦτο γενόμενος». Η γνώση του Χριστού από τον Σωκράτη δε σήμαινε προσωπική γνωριμία του φιλοσόφου με τον Λόγο, ούτε αποκάλυψη κατά το πρότυπο των Προφητών, αλλά ήταν προϊόν της δύναμης του φυσικού ανθρώπινου λόγου. Έτσι λοιπόν, τις αλήθειές του ο Σωκράτης «συνῆγε λόγῳ ἀληθεῖ καί ἐξεταστικῶς»[12], δηλαδή δια της λογικής έρευνας και της θεωρίας. Από τη διδασκαλία του Σωκράτη τελικά «οὐδείς ἐπείσθη», παρά το γεγονός ότι όσα είπε είναι προϊόντα του σπερματικού λόγου.[13]
Τόσο ο Ιουστίνος όσο και άλλοι Απολογητές αναγνωρίζουν στη φιλοσοφική σκέψη ψήγματα αλήθειας και δε διστάζουν να δανειστούν έννοιες και εκφράσεις της φιλοσοφίας στις οποίες έδωσαν χριστιανικό περιεχόμενο. Η περί σπερματικού λόγου θεωρία του Ιουστίνου, αλλά και η εν γένει θετική στάση που κράτησε έναντι της φιλοσοφίας έθεσαν τις βάσεις για την έναρξη ενός γόνιμου διαλόγου και ήταν ένα σημείο συνάντησης μεταξύ χριστιανισμού, ελληνισμού και ιουδαϊσμού. Μέσα από τη σκέψη των Απολογητών βλέπουμε και την πρώτη ουσιαστική συνάντηση μεταξύ χριστιανικής θεολογίας και ελληνικής σκέψης.
Βιβλιογραφία:1 Περί του Ιουστίνου βλ. σχετικά Χρήστου Π., «Ιουστίνος», ΘΗΕ 6(1965)972-973 ˙ Σκουτέρη Κων/νου, Ιστορία Δογμάτων, τ, Α, Αθήνα 1998, Θεοδώρου Ανδρέα, Ιστορία των Δογμάτων. Η ιστορία του Δόγματος από των Αποστολικών χρόνων μέχρι της Α' εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου. Μέρος Δεύτερον. Η ιστορία του Δόγματος από της εποχής των Απολογητών μέχρι του 318 μ.Χ., τ. Α, εν Αθήναις 1978.
2 Ιουστίνου, Διάλογος προς Τρύφωνα Ιουδαίο, P.G. 6, 472A.
3 Ιουστίνου, Απολογία Α', P.G. 6, 396A , 416C-420B.
4 «Παρά πᾶσι σπέρματα ἀληθείας δοκεῖ εἶναι», Ιουστίνου, Απολογία Α', P.G. 6, 396Β ˙ Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων, σελ. 222.
5 Θεοδώρου Α., Ιστορία Δογμάτων, σελ. 47.
6 Θεοδώρου Α., Ιστορία Δογμάτων, 47-48 ˙ Μαρτζέλος Γ., «Η θεολογία του σπερματικού λόγου και η σημασία της για τους θεολογικούς και διαθρησκειακούς διαλόγους», Διεθνές Διαθησκειακό Συμπόσιο “Ορθόδοξη προσέγγιση για μια θεολογία των Θρησκειών”, Θεσσαλονίκη 14-15 Μαρτίου 2013.
7 Θεοδώρου, Ιστορία Δογμάτων, 48-49.
8 Ιουστίνου, Απολογία Α', P.G. 6,397C.
9 Θεοδώρου, Ιστορία Δογμάτων, σελ. 50.
10 Ιουστίνου, Απολογία Β', P.G. 6,457Α.
11 Ιουστίνου, Απολογία Β’, P.G. 6,465B-C˙Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων, σελ. 222-223.
12 Ἰουστίνου, Ἀπολογία Α’, P.G. 6, 336Β.
13 Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων, σελ. 223.[1]
Επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του υλικού με αναφορά στην πηγή προέλευσής του. Πηγή sophia-ntrekou.gr | Αέναη επΑνάσταση
ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:
Άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς, ένας ανήσυχος κυνηγός της Αλήθειας - Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.Ο Χριστιανισμός εμφανίστηκε στον κόσμο σαν μία πνευματική επανάσταση. Στην επαναστατική διδασκαλία του Χριστιανισμού αντέδρασε το κατεστημένο της τότε εποχής. Το κατεστημένο, όχι μόνον υπό την έννοια της αντιδραστικής τάξεως των αρχόντων, αλλά και υπό την έννοια ορισμένων ταπεινωτικών για τον άνθρωπο ηθικών αρχών, τις οποίες εδέχετο και εφήρμοζε ο λαός. Όταν υποταγεί κανείς εις τα πάθη και τις κακίες του, συνηθίζει σ' αυτή την κατάσταση, όποιος επιχειρήσει να τον βγάλει απ' αυτήν, γίνεται εχθρός του.
Με πρωτοφανή εχθρότητα λοιπόν αντιμετωπίστηκε ο Χριστιανισμός στα πρώτα του βήματα από το πάσης φύσεως κατεστημένο. Επαγγελματίες που δεν τους συνέφερε...
Διαβάστε την συνέχεια εδώ
Έργα του Ιουστίνου σε νεοελληνική μετάφραση
• Άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος, Προς τους Έλληνες Λόγος παραινετικός προς τους Έλληνες. Περί μοναρχίας. Ερωτήσεις Ελλήνων και απαντήσεις χριστιανών, μετάφραση: Νικόλαος Καλομπάτσος, Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις, 2008
• Ιουστίνος, εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια του Παναγιώτη Χρήστου, Απολογητές τομ. 1, εκδ. Πατερικές εκδόσεις Γρηγόριος Παλαμάς, Θεσσ/ίκη 1985
• Ιουστίνος, εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια του Παναγιώτη Χρήστου, Απολογητές τομ. 1, εκδ. Πατερικές εκδόσεις Γρηγόριος Παλαμάς, Θεσσ/ίκη 1985
Συγγράμματα του Ιουστίνου του Μάρτυρα:
- apologia I ellenike kai latine
- Οι Αποστολικοί Πατέρες, Ιουστίνος ο Μάρτυρας (The Apostolic Fathers, Justin Martyr, Ante-Nicene Fathers, Vol. 1, Edited by Alexander Roberts, D.D. & James Donaldson, LL.D.), υπό Φίλιπ Σαφ, στον ιστότοπο Christian Classics Ethereal Library (Αγγλικά).
- Early Church: λήμμα «Ιουστίνος ο Μάρτυρας» (Αγγλικά).
- Καθολική Εγκυκλοπαίδεια, «St. Justin Martyr» (Αγγλικά).
- Ε' ΑΝΑΙΡΕΣΗ: ZEITGEIST ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ
- ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ZEITGEIST - ΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΙΚΗ
- VIDEO: Η ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ZEITGEIST (ΜΕΡΟΣ Α')
Άγιος Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυς: Απολογίες Α΄ και Β΄.
ΑΠΟΛΟΓΙΑ Α΄
Προλογική έκκληση υπέρ δικαίας κρίσεως της υποθέσεως των Χριστιανών.
Ανωτερότητα του Χριστιανισμού έναντι της ειδωλολατρίας.
Οι μαρτυρίες περί της Θεότητας του Χριστού.
Η ειδωλολατρία ως μίμηση του Χριστιανισμού.
Η Χριστιανική λατρεία.
Επίλογος.
ΑΠΟΛΟΓΙΑ Β΄
Το μαρτύριο του Πτολεμαίου.
Απάντηση σε δύο σαρκαστικά ερωτήματα των εθνικών.
Παραβολή Ελληνικής φιλοσοφίας και Χριστιανισμού.
Συμπέρασμα
Βιβλιογραφία(ΕΠΕ) Έλληνες Πατέρες της εκκλησίας. Ιουστίνου φιλοσόφου και μάρτυρος. Άπαντα τα έργα. Απολογίες Α΄ και Β΄. Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς». Θεσσαλονίκη 1985.
Δείτε ακόμη:
- Άγιος Αυγουστίνος Επίσκοπος Ιππώνος - Ορθόδοξοι Θεολόγοι έναντι Αυγουστίνου και Περί Αγιότητος του [Ιερός Αυγουστίνος 354 - 430 μ. Χ. Αφιέρωμα στο έργο του
- π. Γ. Μεταλληνός: Συνάντηση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Ο διάλογος Ορθοδοξίας και Ελληνισμού στη Νέα Εποχή (Βίντεο)
- Η Ακαδημία του Πλάτωνα και οι εξαιρετικοί σπουδαστές της (Βίντεο)
- Ο Ελληνισμός στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο (Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες)
- Τοιχογραφίες αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και φιλοσόφων (Εικόνες και Βίντεο)
- Η διάδοση της Ελληνικής γλώσσας στην Παλαιστίνη την εποχή του Χριστού (1ος αιώνας μ. Χ.)
Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες σχολιάζουνΣχόλιο Μαρια Παπαδοπουλου: Σήμερα και ο ονοματοδοθείς με κουρά μοναχού την 1.01.2016 άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αλλά λαμβάνοντας το όνομα του αγίου με μνήμη 1 εξάμηνο μετά: Άγιου Ιουστίνου Φιλοσόφου. Με κοσμικό όνομα Ευάγγελος αφού εγεννήθη και εκοιμήθη 25.03 του Ευαγγελισμού. Παντού διωγμένος, από την Οκτωβριανής επανάστασης Μόσχα, αλλά και την ύπουλη, αλλόδοξη Οξφόρδη στη συνέχεια που απέρριψε λόγω ορθόδοξης ιδεολογίας την διδακτορική διατριβή του για τον Ντοστογιέφσκι κατάφερε τον διδακτορικό τίτλο στην ορθόδοξη έστω, αν και δυτικότροπη Αθήνα το 1926, της αγαπημένης του Ελλάδας από την Κέρκυρα της οποίας εξέδραμε ως στρατιωτικός νοσοκόμος μαζί με το σύνολο των Σέρβων για να απελευθερώσει την πατρίδα του από τους Αυστροούγγρους. Ευ γέ = και καλώς στον Ευ άγγελο της Σερβικής εκκλησίας και μαθητή στην Εκκλησιαστική Σχολή του άλλου αγίου του Νταχάου Νικολάου Βελιμίροβιτς. 1 Ιουν 2025
Ένας άγιος από Νταχάου προς Ευρώπη, ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ✰ Θα έδινα όλη μου τη ζωή για να ζήσω μία ώρα στο Νταχάου
Απάντηση Sophia Drekou: κ. Μαρια Παπαδοπουλου, μάλλον μπερδέψατε το όνομα «Ιουστίνος» στον τίτλο και νομίζατε (χωρίς να διαβάσετε) ότι το άρθρο αφορά τον Πόποβιτς (πολύ δημοφιλής Άγιος σήμερα σε ορθόδοξους κύκλους). Είναι καλοπροαίρετο, αλλά δεν σχετίζεται με το περιεχόμενό του.
Το άρθρο μου αναφέρεται σε έναν άλλο Άγιο με το ίδιο όνομα: στον Ιουστίνο τον Φιλόσοφο και Μάρτυρα (2ος αιώνας), τον αρχαίο απολογητή της Εκκλησίας μας, που εορτάζουμε και συγκεκριμένα στη θεωρία του περί «σπερματικού λόγου». Δηλ. πώς ο άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος χρησιμοποίησε την ιδέα του «σπερματικού λόγου» για να δείξει ότι ο Λόγος του Θεού (Χριστός) έσπειρε «σπέρματα αλήθειας» ακόμα και στους προχριστιανικούς φιλοσόφους (Σωκράτης, Ηράκλειτος κ.λπ.). Είναι καθαρά πατερική θεολογία, πρώιμη Εκκλησία, σχέση Χριστιανισμού-Ελληνικής φιλοσοφίας.
Γι’ αυτό και δεν υπάρχει σχέση με τη βιογραφία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς που αναφέρατε.... που μιλάει για την ονοματοδοσία του, τη γέννησή του την ημέρα του Ευαγγελισμού, τις διώξεις του, το διδακτορικό του στην Αθήνα το 1926, την υπηρεσία του στην Κέρκυρα, τον δάσκαλό του Νικόλαο Βελιμίροβιτς κ.λπ. Την μόνη χαλαρή σχέση που βλέπω είναι ότι ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς πήρε το μοναχικό του όνομα ακριβώς από τον άγιο Ιουστίνο τον Φιλόσοφο (τον αρχαίο). Πράγματι είναι μεγάλη μορφή της Σερβικής Εκκλησίας και η ζωή του είναι γεμάτη από παράδειγμα πίστης, υπομονής και ορθόδοξης ομολογίας.
Πάντως χαίρομαι που το όνομα «Ιουστίνος» σας έφερε στον νου έναν τόσο αγαπητό και σημαντικό Άγιο του 20ού αιώνα. Αν θέλετε, μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο και να μου πείτε τη γνώμη σας για τη θεολογική προσέγγιση του αρχαίου Ιουστίνου... θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα! 2 Ιουν 2025 στις 12:04 μ.μ.
★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★ ⋰⋱ ★⋰⋱ ★
Ιωάννης Ράπος » Θεολογία, Επιστήμη, Λογοτεχνία: Η διδασκαλία του σπερματικού λόγου είναι ένα πολύ λεπτό σημείο της χριστιανικής διδασκαλίας το οποίο οι κατά κόσμον σκεπτόμενοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Η κατά κόσμον σκέψη ορίζει ότι το προηγούμενο είναι αιτία του επόμενου, ότι η αρχή ορίζει το τέλος. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το τέλος ορίζει την αρχή, όλα έγιναν και γίνονται γιατί αποσκοπούν σε ένα συγκεκριμένο τέλος. Όπως π.χ. η κατασκευή ενός οικοδομήματος από τα θεμέλια φτιάχνεται βάσει της τελικής μορφής που θέλουμε να έχει όταν τελειώσει. Έτσι και με τον χριστιανισμό, όσα στοιχεία έχει που τα συναντούμε σε προγενέστερες θρησκείες δεν τα "δανείστηκε" από αυτές αλλά αυτά ήταν προτυπώσεις τα οποία στον χριστιανισμό αποδόθηκαν στην πραγματική τους διάσταση. Ακόμη και η φύση προτυπώνει το μυστήριο της Θείας Οικονομίας, π.χ. ο κύκλος των εποχών είναι έτσι δημιουργημένος ώστε να προτυπώνει την ζωή τον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού, και δεν είναι ο επίγειος βίος του Ιησού αναπαράσταση του κύκλου του χρόνου. Όπως και ο ήλιος με τους δώδεκα αστερισμούς είναι προτύπωση του IC.XC. και των δώδεκα αποστόλων και όχι ο Χριστός σύμβολο του. Για να γίνουν κατανοητά αυτά ο κοσμικός άνθρωπος θα πρέπει να αλλάξει τον τρόπο που σκέπτεται και που αντιλαμβάνεται τον κόσμο, δηλαδή να "μετανοήσει". Γι αυτό και ο IC.XC. την δημόσια δράση Του την άρχισε με την προτροπή "Μετανοείτε". 2 Ιουνίου 2015 στις 12:04 μ.μ.
Ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας*, που ασφαλώς δεν ήταν Μοντανιστής, διασαφηνίζει επαρκώς το σημείο αυτό στον Διάλογο με τον Εβραίο Τρύφωνα. Βάζει εκεί στο στόμα του συνομιλητή του την ερώτηση:
"Ωστόσο αν και ολοένα περισσότεροι Χριστιανοί θεωρούσαν την Χιλιετή Βασιλεία του Θεού μακρινό και όχι επικείμενο γεγονός, πολλοί εξακολουθούσαν να είναι πεπεισμένοι ότι θα ερχόταν με το πλήρωμα του χρόνου.
"Υποστηρίζετε πράγματι εσείς οι χριστιανοί ότι η Ιερουσαλήμ θα κτιστεί ξανά και πιστεύετε πραγματικά ότι ο λαός σας θα συναχτεί εκεί με τους προφήτες;"
Και ο Ιουστίνος απαντά ότι, ενώ δεν το πιστεύουν αυτό όλοι οι αληθινοί Χριστιανοί, ο ίδιος και πολλοί άλλοι είναι πεπεισμένοι ότι οι άγιοι** θα ζήσουν χίλια χρόνια σε μιαν ανοικοδομημένη, στολισμένη και διευρυμένη Ιερουσαλήμ".
*Εννοεί τον Άγιο Ιουστίνο, Φιλόσοφο και Μάρτυρα
**άγιοι λέγονται στις Επιστολές του Απ. Παύλου όλοι οι Χριστιανοί της Εκκλησίας, δηλ. ο "λαός του Θεού"
Πηγή: Νόρμαν Κον, "Αγώνες για την έλευση της Χιλιετούς Βασιλείας του Θεού: επαναστάτες Χιλιαστές και μυστικιστές αναρχικοί του Μεσαίωνα", σελ. 22-23
Τροφή για σκέψη (και αναθεώρηση).
Σοφία Ντρέκου: Πάντα μας φέρνεις τροφή για σκέψη Γιώργο μας και σ' ευχαριστούμε! 3 Οκτωβρίου 2015 στις 10:29 μ.μ.
George Philalethe: Καλοσύνη σου, Σοφία. Το κείμενο άπτεται ενός πολύ σοβαρού ζητήματος, περιττό να πω... :) 3 Οκτωβρίου 2015 στις 11:26 μ.μ.
Σοφία Ντρέκου: Γιώργο μου, δες κι αυτό... «Σύμφωνα με τη διδασκαλία των Στωϊκών, ο σπερματικός λόγος νοείται είτε ως ο παγκόσμιος και καθολικός θείος λόγος, είτε ως επί μέρους λόγος. Ως παγκόσμιος και καθολικός λόγος ενυπάρχει μέσα στην ύλη, συνιστώντας την ενδοκόσμια εκείνη δύναμη, τη θεία αρχή, που δημιουργεί, διαπερνά και εμψυχώνει όλα τα επί μέρους όντα. Εφόσον ο κόσμος είναι μια έλλογη ενότητα, είναι φυσικό και τα επί μέρους οργανικά μέλη του να έχουν τους δικούς τους σπερματικούς λόγους, οι οποίοι περιέχονται στον καθολικό θείο λόγο. Στον άνθρωπο ο σπερματικός λόγος είναι η ίδια του η ψυχή.
Έτσι ο άνθρωπος απεικονίζει ουσιαστικά ολόκληρο τον κόσμο, όντας ο ίδιος ένας μικρόκοσμος, εφόσον όλος ο κόσμος νοείται ως σώμα που εμψυχώνεται και συνέχεται από τον καθολικό και παγκόσμιο λόγο. Έργο των σπερματικών λόγων είναι να διασφαλίζουν την ταυτότητα των ανεικειμένων μέσα από την μεταβολή των όντων, όπως και το ανθρώπινο σπέρμα έχει την ιδιότητα να παράγει όντα όμοια μ’ εκείνο από το οποίο προήλθε το σπέρμα.» 3 Οκτωβρίου 2015 στις 11:28 μ.μ.
Στυλιανος Ματθαιου: Σπερματικός λόγος, είναι σπέρματα Αλήθειας, που δόθηκαν στους Φιλοσόφους, γιά προπαρασκευή της Ανθρωπότητας, όπως έκαναν οι Εβραίοι της Διασποράς......! 5 Οκτωβρίου 2015 στις 5:25 μ.μ.
George Philalethe: Έτσι είναι, στους Φιλοσόφους, αλλά και στην Σίβυλλα, σε ό,τι αφορά τους αρχαίους Έλληνες. Η Σίβυλλα ήταν ιέρεια του Απόλλωνα και σύμφωνα με την ετυμολογία του ονόματός της, φανέρωνε την θεία βουλή.
Είχα διαβάσει πρόσφατα το έργο του αγ. Ιουστίνου από "Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις", αξίζει τον κόπο νομίζω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου