Γενέθλιο φως - Οι χρόνοι που πέρασαν...

Παραμονή (2016) Ένα μείγμα ρεαλισμού και εξπρεσιονισμού της

ζωγράφου Μία Μπέργκερον. Remains, 2016 Oil by Mia Bergeron

Ποίημα για την ημέρα που δεν ζητάει να φανεί... μόνο να υπάρχει

Μερικές λέξεις που γεννήθηκαν σήμερα. Όχι για να πουν, αλλά για να θυμίσουν. Μια προσωπική γιορτή ψυχής και λόγου... σαν μια σιωπηλή ευχή που γίνεται λέξεις και φως.

Σήμερα, στην ησυχία αυτής της ημέρας, αναλογίζομαι πως ο χρόνος είναι ο πιο διακριτικός συνοδοιπόρος μας. Λόγια γεννημένα σε μια ημέρα που δεν ζητάει τίποτα, παρά μόνο να θυμίσει πως το φως υπάρχει μέσα μας.

Δεν μας στερεί, αλλά μας αποκαλύπτει.
Δεν μας μικραίνει, μα μας απελευθερώνει από περιττά στολίδια.

Τούτο το ποίημα γράφτηκε σαν μια απαλή υπενθύμιση:
ότι όσα αληθινά χρειάζεται η ψυχή μας... τα κουβαλάει ήδη μέσα της.

🎂 Γενέθλιο φως

Σήμερα
δεν χρειάζονται πολλά.
Ούτε τα τυπικά κεριά,
ούτε οι συνήθεις ευχές,
που προφέρονται
με προθυμία περισσή...
αλλά χωρίς αληθινή σκέψη.

Όλα το ίδιο προβλέψιμα.
Μόνο η μνήμη και μια ησυχία
που δεν εξηγείται.

Στάσου για λίγο στο παράθυρο.
Το φως που μπαίνει,
ανέκφραστο, ήσυχο,
μοιάζει με σένα περισσότερο
απ’ όσο νομίζεις...
μοιάζει με τη βεβαιότητα
που δεν κάνει θόρυβο,
ανώφελο να το επαινείς.

Θέλει απλώς να υπάρχει.
Ήσυχο, αδιαμφισβήτητο,
όπως μια βεβαιότητα παλιά,
που πια δεν χρειάζεται αποδείξεις.

Θυμήσου:
Οι χρόνοι που πέρασαν
δεν σου στέρησαν όσα αξίζουν,
παρά μόνο ψευδαισθήσεις.
Όσα αφαιρεί ο χρόνος
ήταν έτσι κι αλλιώς φθαρτά.
Κι εκείνα που αφήνει πίσω,
μικρά και λίγα,
είναι αυτά που αξίζουν να μείνουν.

Όπως:
λίγες νότες σιωπής,
μικρούς κόκκους αγάπης
που με κόπο ξεχώρισες,
και την απόχρωση εκείνης της γνώσης
που αποκτούν όσοι δεν βιάζονται,
γιατί γνωρίζουν πια την ουσία.

Γεννήθηκες μια μέρα σαν κι αυτή
όχι για να γιορτάζεις
ούτε για να δέχεσαι φιλοφρονήσεις,
αλλά για να φυλάς τις λέξεις ζωντανές,
να υπομένεις τη σιωπή τους,
να υπενθυμίζεις στους ανθρώπους
την ανθρωπιά τους,
και να υπομένεις,
όχι χωρίς πίκρα,
μα πάντως με επιμονή -
κι αυτό δεν είναι μικρό καθήκον.

Όταν σε ρωτήσουν
τί ζητάς για τα γενέθλιά σου,
μπορείς να χαμογελάσεις λίγο.
Όχι από ευγένεια ή σεμνότητα...
μα σαν να γνωρίζεις κάτι
που εκείνοι δεν θα μάθουν ποτέ:
πως έχεις ήδη μια ψυχή με φως,
κι ένα αόρατο χέρι
που εξακολουθεί να σε κρατά
όταν όλα γύρω φαίνονται 

φθαρτά κι ασταθή.

✒️ Σοφία Ντρέκου


Δείτε επίσης:
🔹Αν ήμασταν στην άκρη μιας ακτής: Ένα ποίημα για την αγάπη μέσα στο σκοτάδι
🔹Γενέθλια βήματα στο νησί των συναισθημάτων


Περισσότερα Θέματα: Σοφία Ντρέκου, Στοχασμοί, Λογοτεχνία-Ποίηση

Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες σχολιάζουν

Σχόλιο Παραδοσιακός Αργαλειός: Ένα ποίημα που το ένιωσα και δικό μου. Είπα να το σχολιάσω, μα δεν βρήκα κάτι να προσθέσω, το οποίο ήδη να μην το έχετε τόσο εύστοχα επισημάνει. Απλώς, θα δηλώσω την χαρά μου, που υπάρχει Αυτός ο Οποίος μέσα μας κατεργάζεται σοφά, τρυφερά, σταθερά την κοινωνία μας• μαζί Του και μεταξύ μας! 

Σας φιλώ αδελφικά εν Χριστώ Ιησού και εύχομαι κάθε μέρα της ζωής σας να σας φέρνει ακόμα πιο κοντά στην Αγάπη του! 26 Ιουνίου 2025

Απάντηση Αέναη επΑνάσταση - Sophia Ntrekou: 

Παραδοσιακός Αργαλειός, Διάβασα το σχόλιό σας με ευγνωμοσύνη και σιωπηλή συγκίνηση... είναι από μόνο του μια προσευχή με λέξεις τρυφερές σαν ψίθυρος. Γιατί είναι σπάνιο και πολύτιμο να μιλά κανείς με τέτοια καρδιακή διαύγεια. Όχι για να προσθέσει λέξεις, αλλά για να φωτίσει με παρουσία.

Ναι... Αυτός ο Οποίος εργάζεται μέσα μας,
με σοφία, με τρυφερότητα, με σταθερότητα,
είναι ο αληθινός ποιητής όλων μας.
Σας φιλώ κι εγώ με αγάπη Χριστού,
και εύχομαι κάθε ημέρα
να μας χαρίζει λίγη ακόμη εγγύτητα στην Αγάπη Του
και λίγη ακόμη σιγή που χωρά το φως. 26 Ιουνίου 2025 

Απάντηση Παραδοσιακός Αργαλειός: 

Sophia Drekou Ναι, συνεχίζουμε στην ίδια Οδό όλοι εμείς που είμαστε Αδέρφια. Κάποιες φορές σιωπηλά, κάποιες φορές στα σκοτεινά, κάποιες φορές με βήμα κουρασμένο ή και φορτισμένο, ΑΛΛΑ συνεχίζουμε. Μέχρι να έχουμε μια "Καλή και Καθαρή Συνάντηση", όπως μου ευχήθηκε κάποτε ένας ασθενής τελικού σταδίου (και Σταδίου), ο κυρ Παναγιώτης, ο οποίος πέθαινε μέσα σε φρικτούς πόνους από καρκίνο των οστών και ταυτόχρονα έλαμπε από χαρά γιατί θα συναντούσε Εκείνον. Την αγάπη μου, φίλη μου! 26 Ιουνίου 2026

Απάντηση Sophia Drekou: Παραδοσιακός Αργαλειός, με συγκίνησε βαθιά η μαρτυρία σας για τον κυρ Παναγιώτη. Υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη και μέσα στον πιο αφόρητο πόνο, γίνονται ζωντανή μαρτυρία της ελπίδας. Άφησε πίσω του μια ευχή που είναι σχεδόν προσευχή: «Καλή και Καθαρή Συνάντηση»... κρύβει μέσα της μια ολόκληρη θεολογία της αγάπης και της προσδοκίας.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η βαθύτερη ελπίδα κάθε ανθρώπου που βαδίζει, άλλοτε στο φως και άλλοτε στο σκοτάδι, χωρίς όμως να χάνει τον δρόμο της Αγάπης.
Μακάρι να συνεχίσουμε όλοι στην ίδια Οδό, άλλοτε με λόγο κι άλλοτε με σιωπή, ώσπου να αξιωθούμε εκείνη τη Συνάντηση που δίνει νόημα σε κάθε βήμα της ζωής μας, άλλοτε κουρασμένο κι άλλοτε φωτεινό, έχοντας την ελπίδα πως στο τέλος της διαδρομής δεν θα μας περιμένει η νύχτα, αλλά το Πρόσωπο που αγαπήσαμε πριν ακόμη το αντικρίσουμε.
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για το μοίρασμα αυτό. 26 Ιουνίου 2026