Το Μπαλκόνι σε Χρόνο Χωρίς Εποχή

Νύχτα στα Αναφιώτικα της Πλάκας. Το φως χαμηλό, το στενό ανηφορικό, 

η Ακρόπολη σαν σιωπηλός μάρτυρας. Το φεγγάρι πάνω από την Ακρόπολη 

φωτίζει το στενό, κι ένα μπαλκόνι γίνεται μυστικό πέρασμα σε χρόνο χωρίς εποχή.

Μια υπαινικτική μνήμη έρωτα στα Αναφιώτικα της Πλάκας σε χρόνο χωρίς ημερομηνία σε Μια Άνοιξη που Δεν Καταγράφηκε

Ένα ποιητικό κείμενο ερωτικού υπαινιγμού στα Αναφιώτικα της Πλάκας, εκεί όπου η άνοιξη μοιάζει να επιμένει ακόμη και μέσα στη νύχτα, ένα μπαλκόνι γίνεται τόπος μνήμης. Μια ένωση που δεν καταγράφηκε, αλλά μιας ιστορίας που δεν ειπώθηκε ποτέ... αλλά επιβιώνει σε χρόνο χωρίς εποχή... γι’ αυτό διαρκεί.

🏛️ Μια Νύχτα στο Μπαλκόνι του Κόσμου
Όταν ο έρωτας δεν συμβαίνει... αλλά διαρκεί

Στα Αναφιώτικα, εκεί όπου η Αθήνα ξεχνά για λίγο ότι είναι πόλη και θυμάται πως ήταν φως, η άνοιξη δεν έρχεται· αποκαλύπτεται... εκεί που η πόλη κάνει πως δεν βλέπει, η άνοιξη ανεβαίνει αργά στα μπαλκόνια.

Γαρδένιες και γεράνια ακουμπούν στα χαμηλά μπαλκόνια σαν να υπερασπίζονται μια άλλη εποχή που έρχεται απ' το μέλλον. Μια εποχή όπου το λευκό και το ροζ δεν είναι χρώματα, αλλά τρόποι ύπαρξης.

Το μπαλκόνι του κόσμου δεν είναι σημείο θέας. Ήταν πρόφαση. Είναι στάση ψυχής. Από εκεί βλέπεις όχι την πόλη, αλλά τον χρόνο να περνά και να μεταμορφώνεται σε άρωμα.

Θυμάσαι; Στεκόμασταν σ’ εκείνο το στενό, και η πόλη από κάτω έμοιαζε μικρή, σχεδόν αδιάφορη. Για να σταθούμε πιο κοντά απ’ όσο επιτρέπεται.

Οι εικόνες τότε δεν ήταν διακοσμητικές. Ήταν επικίνδυνες. Απελευθέρωναν κάτι που ήδη γνωρίζαμε μα δεν τολμούσαμε να ομολογήσουμε.

Βλέπεις; Αγγίζεις την πραγματικότητα όταν τολμάς να την μυρίσεις. Η άνοιξη εκείνη δεν άλλαξε τον κόσμο. Αλλά άλλαξε το βλέμμα μας.

Κι αν σήμερα μιλούμε για μιζέρια των καιρών,
ίσως είναι γιατί ξεχάσαμε πως κάποτε
βρήκαμε το χρώμα μας
στο άρωμα μιας γαρδένιας
και στην απόσταση ενός χεριού
που δεν άγγιξε ...μα θα μπορούσε.

Κι ίσως αυτό να είναι το θέμα:
να βρει ο καθένας το δικό του χρώμα,
για να δραπετεύσουμε ...όχι από τον κόσμο...
αλλά από τη μιζέρια που μας έμαθαν να τον βλέπουμε.

Δραπέτες; Ναι. Όχι του πολιτισμού.
Αλλά από την λήθη και τη δειλία.

Και πίσω από κάθε όραμα, υπάρχει πάντα
μια νότα που επιμένει. Σαν εκείνη τη στιγμή
που δεν επαναλήφθηκε ποτέ και γι’ αυτό μένει.

Κι ίσως σε έναν χρόνο που δεν έχει ακόμη φανερωθεί να ξανασταθούμε εκεί. Όχι όπως ήμασταν, αλλά όπως θα έχουμε τολμήσει να γίνουμε. Το άρωμα της γαρδένιας θα είναι πιο βαρύ, το φως πιο χαμηλό, και το σώμα δεν θα φοβάται πια τη μνήμη της αφής. Τότε το μπαλκόνι δεν θα είναι θέα θα είναι πέρασμα. Κι εμείς, χωρίς δισταγμό, θα διαβούμε.

Και σε έναν χρόνο που δεν θα μετριέται πια με ώρες,
θα συναντηθούμε ξανά... όχι ως ανάμνηση,
αλλά ως ολοκλήρωση.

Το άρωμα της γαρδένιας θα είναι τότε διάφανο,
σαν να μην ανήκει σε άνθος αλλά σε ουσία.
Το σώμα δεν θα διεκδικεί· θα αναγνωρίζει.

Δεν θα υπάρχει απόσταση,
ούτε η παλιά εκείνη δειλία της αφής.
Γιατί η ένωση δεν θα είναι πράξη
θα είναι γνώση.

Και το μπαλκόνι του κόσμου
δεν θα βλέπει πια την πόλη.
Θα ανοίγεται σε έναν ορίζοντα
όπου το χρώμα και το φως
θα είναι το ίδιο πράγμα.

Κι εμείς...
χωρίς όνομα,
χωρίς εποχή
θα θυμόμαστε
πως πάντοτε ήμασταν
εκεί.

Και βεβαίως ...κάποτε... θα ξαναβρεθούμε.

Όχι σε χρόνο αναγνωρίσιμο·
οι ημερομηνίες δεν θα έχουν σημασία τότε.
Θα είναι ένας από εκείνους τους χρόνους
που μοιάζουν παρελθόν,
ενώ ακόμη δεν έχουν συμβεί.

Το μπαλκόνι θα στέκει όπως πάντα,
διακριτικό, σχεδόν αδιάφορο.
Κι εμείς με τη γνωστή μας σοβαρότητα
θα κάνουμε πως συζητούμε για κάτι αθώο.

Ίσως για το φως. Ίσως για την άνοιξη.

Και όμως θα γνωρίζουμε.
Όπως γνωρίζει το σώμα πριν από την αφή.

Δεν θα χρειαστεί υπερβολή. Μια μικρή μετατόπιση της σιωπής θα είναι αρκετή. Γιατί σε εκείνον τον χρόνο χωρίς εποχή η ένωση δεν θα διακηρυχθεί· θα υπονοηθεί. Και θα είναι όπως όλες οι μεγάλες συγκινήσεις κάτι που δεν καταγράφηκε ποτέ, μα δεν έπαψε να επανέρχεται... ξανά και ξανά...

Κι ύστερα... όπως πάντα η νύχτα
θα απορροφήσει το περιστατικό.
Θα μείνουν τα μπαλκόνια σιωπηλά,
οι γαρδένιες ακίνητες, και η πόλη αδιάφορη.

Θα ειπωθεί, ίσως, πως δεν υπήρξε τίποτε.
Μια υπερβολή της φαντασίας.
Μια σύμπτωση φωτός.

Κι εμείς δεν θα αντιμιλήσουμε.
Γιατί γνωρίζουμε πως όσα ανήκουν στη νύχτα
δεν ζητούν επιβεβαίωση· μόνον διάρκεια.

Και σε έναν χρόνο χωρίς εποχή,
όταν τα σώματα δεν θα έχουν πια μορφή
αλλά μνήμη,
θα θυμόμαστε πως εκείνη η σιωπή
ήταν η πιο σαρκική μας στιγμή.

Ντρέκου Σοφία


Σχετικά

• Θέα από το Μπαλκόνι - Νυχτερινός Στοχασμός του Φωτός και της Ψυχής

• Αν ήμασταν στην άκρη μιας ακτής - Ένα ποίημα για την αγάπη μέσα στο σκοτάδι

• Το Φως και η σιωπή του λόγου

• Η μνήμη ζει μέσα σε μύθους ανείπωτους ...αλλά σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη

• Το Θαύμα του Αέναου Έρωτα

Sophia Ntrekou.gr | Αέναη επΑνάσταση

Περισσότερα Θέματα: Ακρόπολη, Λογοτεχνία-Ποίηση,
Νοητικές Περιπλανήσεις, Σ. Ντρέκου, Στοχασμοί



Εισαγωγή για διάλογο με Αναγνώστες και Αναγνώστριες

Στα Αναφιώτικα, ένα μπαλκόνι μπορεί να γίνει χρόνος. Όχι παρελθόν. Όχι μέλλον. Αλλά εκείνη η σιωπηλή στιγμή που δεν καταγράφηκε ποτέ... και γι’ αυτό επιμένει. Ένα ερωτικό υπαινικτικό κείμενο για μια ένωση που δεν δηλώθηκε, μα δεν έπαψε να επανέρχεται. Ίσως κάποια μπαλκόνια δεν βλέπουν την πόλη. Βλέπουν αυτό που δεν τολμήσαμε.

Δεν έγιναν όλα όσα θυμόμαστε.

Και δεν χάθηκαν όλα όσα δεν έγιναν.

Κάποτε, σ’ ένα μπαλκόνι των Αναφιώτικων,

Δεν συνέβη ποτέ. Κι όμως… συνεχίζει.

η νύχτα κράτησε περισσότερο απ’ όσο της επιτρεπόταν.

Και κάτι που δεν δηλώθηκε ποτέ δεν έπαψε να επανέρχεται.

Ίσως ο χρόνος να μην έχει εποχές.
Ίσως να έχει μόνο μνήμες.

Δεν ξέρω αν έπρεπε να το γράψω.

Ίσως να έπρεπε να το αφήσω εκεί...
στο μπαλκόνι,
στη νύχτα,
στην απόσταση που δεν μικρύναμε.

Κάποτε, στα Αναφιώτικα,
η πόλη έσβησε για λίγο.
Και η σιωπή έγινε πιο αληθινή από κάθε λέξη.

Δεν άγγιξα.
Δεν είπα.
Δεν δήλωσα.

Κι όμως...
εκείνη η στιγμή δεν έπαψε ποτέ.

Μερικές ενώσεις δεν χρειάζονται πράξη.
Χρειάζονται μνήμη.

🌙 Αν θέλεις, διάβασέ το.
(Ίσως αναγνωρίσεις κάτι.)

Ερωτήσεις διαλόγου
1️. Υπάρχουν στιγμές που «δεν συνέβησαν ποτέ» ...κι όμως σας καθόρισαν;
2️. Πιστεύετε ότι οι πιο δυνατές ενώσεις δηλώνονται ή υπονοούνται;
3️. Έχετε έναν τόπο που κρατά μια μνήμη που δεν ειπώθηκε ποτέ;
4️. Μπορεί μια νύχτα να διαρκεί πέρα από τον χρόνο;
5️. Τι είναι πιο ισχυρό: η αφή ή η σιωπή πριν από αυτήν;

🏛️ Το μπαλκόνι του κόσμου με χρώματα και αρώματα στα Αναφιώτικα της Πλάκας: στο νησί κάτω από την Ακρόπολη

Τα Αναφιώτικα είναι συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται στη βορειανατολική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης, στα όρια της συνοικίας της Πλάκας. Η συνοικία χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα με εργάτες από την Ανάφη ακολουθώντας την αρχιτεκτονική των Κυκλάδων.

FaceBook Σοφία Ντρέκου 23 Μαΐου 2017









Keywords (Λέξεις-κλειδιά): Αναφιώτικα Πλάκα, Νυχτερινή Αθήνα, Ακρόπολη φεγγάρι, Ερωτική ποίηση, Μπαλκόνι του κόσμο, Χρόνος χωρίς εποχή, Αθήνα νύχτα