Η Εκκλησία βοηθά, με τη θεολογία της, στην
κατανόηση των βαθύτερων αιτίων της κρίσης, αν
και η εν συνεχεία υποχρέωσή μας για μια όσο
γίνεται γενναιότερη αλληλεγγύη
προς τους πάσχοντες παραμένει ακέραια.
Ανάβαση στις απόκρημνες πλαγιές του Άθω - Αγρυπνία της Μεταμορφώσεως στην Αγία Κορυφή
Πομπή πιστών στις απόκρημνες πλαγιές του Άθω∙ ύμνοι, βήματα και σιωπές.
Ανάβαση σε απόκρημνες πλαγιές προς τη στέγη του Άθω για την αγρυπνία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Στη Παναγία τη Σαλονικιά - Χειρόγραφα του Παπαδιαμάντη
Το ποίημα «Στη Παναγιά τη Σαλονικιά» γράφτηκε στα τελευταία χρόνια της ζωής του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και αναφέρεται στον έτερο Ενοριακό Ναό της Σκιάθου, αφιερωμένου στο Γενέθλιο της Θεοτόκου (βλ. εδώ).
Η Ελπίδα της θεραπείας μέσα στους Παρακλητικούς Κανόνες
Οι Παρακλητικοί Κανόνες (ή Παρακλήσεις) είναι ειδικές ικετευτικές ακολουθίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, απευθυνόμενες κυρίως προς την Υπεραγία Θεοτόκο (Μικρός και Μέγας Παρακλητικός Κανόνας) αλλά και προς Αγίους, για την ενίσχυση και παρηγοριά των πιστών, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του Δεκαπενταυγούστου.
Ο Ερωτόκριτος του Κορνάρου: Ίσος του δεν ευρίσκετο σ’ Ανατολή και Δύση - Ολόκληρο το ποίημα με αναλύσεις (Ν. Λυγερός)
Εργασία Σοφία Ντρέκου, Αρθρογράφος
Ο Ερωτόκριτος είναι έμμετρο μυθιστόρημα ή έπος, που συντέθηκε από τον Βιτσέντζο Κορνάρο (1553-1614) στην Κρήτη, πιθανότατα κατά την πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα.
Θεοτόκος - Η Αρχή και το Τέλος της σωτηρίας των ανθρώπων (Αέναη επΑνάσταση)
Παρακαλούμε την Δέσποινα του κόσμου, την Πλατυτέρα των ουρανών να μεσιτεύει, ώστε να αντιμετωπίσουμε τις ποικίλες δυσκολίες της ζωής, να στεριώσουμε την πίστη μας στην Αγία Τριάδα
Δογματικές διαφορές Εκκλησίας και παπισμού σχετικά με το πρόσωπο της Θεοτόκου
Giuseppe Arcimboldo - Dormition of the Virgin, 1558
Εν Πειραιεί 24-7-2013
Βρισκόμαστε εν όψει της περιόδου του ιερού Δεκαπενταυγούστου και της μεγάλης Θεομητορικής εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Πάσχα του καλοκαιριού. Με την ευκαιρία αυτή κρίνεται πνευματικώς ωφέλιμο να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στον τρόπο, που θα πρέπει να εορτάσουμε αυτή την μεγάλη εορτή οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ποιες είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις του εορτάζειν;
Η Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή - Η δόξα, η μεσιτεία και το αιώνιο μεγαλείο της Παναγίας
Η θεολογική αφήγηση του Αγίου Μαξίμου για την ένδοξη μετάσταση της Παναγίας, τον ρόλο της ως Μητέρας όλων των πιστών και το μήνυμα ελπίδας στον σύγχρονο κόσμο.
Παναγία: Θεός ή Άνθρωπος;
Η Παναγία, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη, είναι η Μητέρα του Θεού (Θεοτόκος), και θεωρείται η υπέρτατη των Αγίων. Ως άνθρωπος, γεννήθηκε και έζησε όπως κάθε άνθρωπος, αλλά επιλέχθηκε από τον Θεό για να φέρει στον κόσμο τον Υιό του, τον Ιησού Χριστό.
Μια σύγχρονη εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου - Εξίσταντο Ἀγγέλων αἱ δυνάμεις
Γκράφιτι της Θεοτόκου σε τοίχο της Παλαιστίνης
Η φράση «Ἐξίσταντο Ἀγγέλων αἱ δυνάμεις» προέρχεται από την υμνογραφία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, συγκεκριμένα από τον Κανόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (15 Αυγούστου). Ο ύμνος περιγράφει το μεγαλείο της Θεοτόκου, καθώς ο Θεός αποδίδει τιμή στην «αχράντως τεκούσα» (αυτή που Τον γέννησε καθαρά) κατά τη μετάστασή της, προκαλώντας δέος στις ουράνιες δυνάμεις.
Μεγαλόχαρη στην Αθήνα: Ιστορικά γεγονότα - Η Σύνδεση της Παναγίας με την πόλη του Πνεύματος
Mosaic of the Church of Panagia Kapnikarea. Οι τοιχογραφίες στην Παναγία
Η παράδοση της Ρωμιοσύνης στην πρωτεύουσα - Μεγαλόχαρη στην Αθήνα: ιστορικά γεγονότα ως το πανελλήνιο προσκύνημα.
Πατερικά άνθη στην Κοίμηση της Θεοτόκου
η Κοίμηση της Θεοτόκου Πατερικές μαρτυρίες και
υμνογραφία του Δεκαπενταύγουστου για τη Μητέρα της Ζωής.
Μαρτυρίες των Πατέρων, για την Κοίμηση της Θεοτόκου η εκκλησιαστική μνήμη για τον Δεκαπενταύγουστο.
Της Παναγιάς: Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου - Νίκος Λυγερός
Καλή Παναγιά μας ευχήθηκες
δίχως να ξέρεις πόση σημασία
δίνουμε σ' αυτή την ιερή έκφραση
κι έτσι η αθωότητα άγγιξε τη δικαιοσύνη
Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας ανά τους αιώνες
Η Παναγία προστάτισσα Πόλεων
Οι εμφανίσεις και οι θαυματουργικές επεμβάσεις της Παναγίας σε όλες τις ορθόδοξες χριστιανικές χώρες είναι κυριολεκτικά αναρίθμητες.
Η Κοίμησις της Θεοτόκου - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Η Κοίμησις της Θεοτόκου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίς» 15 Αυγούστου 1887.
Της Μεταμορφώσεως ο Χριστός μεταμορφώνεται και μεταμορφώνει (βιωματική εμπειρία σε Κοιμητήριο των Αθηνών)
...και φέτος Ο Χριστός Μεταμορφώνεται και μεταμορφώνει
. ✟ . Χρόνια πολλά και Μεταμορφωμένα εν Χριστώ . ✟ .
Βιωματική εμπειρία την ημέρα της Δεσποτικής Εορτής της Μεταμορφώσεως του Ιησού Χριστού, η οποία αποτελεί το κλειδί της ορθόδοξης θεολογίας για τη θέα του Θεού.
Μεταμορφώσεως: η θεολογία, η ερμηνεία της εικόνας και τα έθιμα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Χριστού (αφιέρωμα)
Μωσαϊκό του 11ου αιώνα. Ψηφιδωτό στην Ιερά Μονή Δαφνίου
Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος Ιησού Χριστού (6 Αυγούστου)
Εορτάζουν ο Σωτήρης, η Σωτηρία, η Ευμορφία και η Μόρφω.
Η εικόνα της Μεταμόρφωσης αποτελεί το κλειδί
της ορθόδοξης θεολογίας για τη θέα του Θεού.
Εργασία της Σοφίας Ντρέκου
Περιεχόμενα:
Οι Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω - Καβάφης (ανάλυση)
Της Σοφίας Δ. Ντρέκου
Μέχρι και ο μεγάλος ποιητής μας Κωνσταντίνος Καβάφης δεν έμεινε ασυγκίνητος από την γενναιότητα των Αγίων Παιδιών και το 1925 τους έγραψε ποίημα.
Επτά παιδιά, σύμφωνα με τον Συναξαριστή, κατηγορήθηκαν επί αυτοκράτορα Δεκίου (251) για τη χριστιανική τους πίστη. Προκειμένου να αποφύγουν το διωγμό, μοίρασαν όλα τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς και αποσύρθηκαν σε σπήλαιο της Εφέσου, κοιμήθηκαν και ξύπνησαν έπειτα από σχεδόν 200 χρόνια, επί βασιλείας του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β' του Μικρού (445).
Μάλιστα, το «ξύπνημά» τους ήταν απτό δείγμα της ανάστασης των νεκρών, που την εποχή εκείνη αμφισβητούσε μια αίρεση.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά 2 φορές τον χρόνο την μνήμη των Αγίων 7 παίδων των εν Εφέσω, στις 4 Αυγούστου και στις 22 Οκτωβρίου τιμάται η Αφύπνιση (Ανάσταση) των Αγίων. Οι νέοι κλείσθηκαν επί Δεκίου σε σπήλαιο της Εφέσου. Αναστήθηκαν μετά από 194 χρόνια επειδή... Διαβάστε περισσότερα για τον Βίο τους: http://www.sophia-ntrekou.gr/2020/08/7-Holy-Youths-Seven-Sleepers-of-Ephesus.html
Ποιον Συναξαριστή, άραγε, είχε υπ' όψιν του ο Καβάφης; Στην Βιβλιοθήκη του βρίσκουμε και τους τρεις τόμους του Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, σε μία έκδοση του 1868 στη Ζάκυνθο. Άρα, δεν μπορεί να είναι άλλη η πηγή του.
Tω αυτώ μηνί Δ', μνήμη των Aγίων επτά Παίδων των εν Eφέσω, Mαξιμιλιανού, Eξακουστωδιανού, Iαμβλίχου, Mαρτινιανού, Διονυσίου, Aντωνίνου, και Kωνσταντίνου.
Tον επτάριθμον τιμώ χορόν Mαρτύρων, Δείξαντα ανάστασιν νεκρών τω κόσμω. Tη δε τετάρτη νεκροέγερτοι ξύνθανον επτά.
Το παρακάτω ποίημα, περιλαμβάνεται στον τόμο K. Π. Καβάφης, Ατελή ποιήματα 1918-1932, που εκδόθηκε με φιλολογική επιμέλεια και σχόλια της Renata Lavagnini (εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 1994).
Ιδού, λοιπόν, το Καβαφικό ποίημα - συναξάρι:
Oι Άγιοι Επτά Παίδες
Ιανουάριος 1925
εικ.: Χειρόγραφο του Κων. Καβάφη. Επεξηγήσεις του
ψηφιακού αντιγράφου του ποιήματος βλ. στην βιβλιογραφία.
Έμορφα που εκφράζεται το συναξάριον:
«ενώ δε συνωμίλει ο βασιλεύς» με τους αγίους
«κ' οι επίσκοποι και άλλοι πολλοί άρχοντες,
«ενύσταξαν ολίγο οι άγιοι»
και τες ψυχές των στον θεό παρέδωσαν.
Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου που
κατέφυγον εις σπήλαιον να κρυφθούν
από τον διωγμόν των εθνικών, κ' εκεί εκοιμήθησαν -
και την επαύριον εξύπνησαν. επαύριον γι' αυτούς.
μα εν τω μεταξύ, είχαν παρέλθει σχεδόν δύο αιώνες.
ξύπνησε την επαύριον και πήγε
ένας των, ο Ιάμβλιχος, γιά ν' αγοράσει άρτον,
κ' είδεν εμπρός του άλλην Έφεσον,
όλην καθηγιασμένη μ' εκκλησίες, και σταυρούς.
κ' εχάρηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες,
και τους ετίμησαν και τους προσκύνησαν οι χριστιανοί -
κ' ήλθε κι απ' την Κωνσταντινούπολιν ο βασιλεύς,
ο Θεοδόσιος, ο γιός του Αρκαδίου,
και τους προσκύνησεν κι αυτός,
ως πρέπον, ο ευλαβέστατος.
ως πρέπον, ο ευλαβέστατος.
και χαίρονταν οι Άγιοι Επτά Παίδες
σ' αυτό τον κόσμο τον ωραίο, και τον χριστιανικόν,
τον αγιασμένο μ' εκκλησίες, και σταυρούς.
μα έλα που ήσαν όλα τόσο διαφορετικά,
και τόσα είχαν να μάθουν και να πουν,
(και τέτοια δυνατή χαρά ίσως εξαντλεί κι αυτή)
που γρήγορα κουράσθηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες,
από άλλον κόσμο φθάσαντες,
από σχεδόν δυό αιώνες πριν,
από σχεδόν δυό αιώνες πριν,
και νύσταξαν μες στην συνομιλία -
και τους αγίους οφθαλμούς των έκλεισαν.
και τους αγίους οφθαλμούς των έκλεισαν.
Η Ανάλυση του ποιήματος
Σε σχετικό άρθρο του ο Παντελής Μπουκάλας σχολιάζει: Tο ποίημα αυτό, «Oι Άγιοι Επτά Παίδες», περιλαμβάνεται στον τόμο «K. Π. Καβάφης, Aτελή ποιήματα 1918-1932», που εκδόθηκε με φιλολογική επιμέλεια και σχόλια της Renata Lavagnini* (Ίκαρος, 1994). H γραφή του ανάγεται στο 1925, έτος κατά το οποίο ο Καβάφης έγραψε έξι από «κανονικά» ποιήματά του.
Οι άγιοι επτά παίδες εν Εφέσω. Ρωσική εικόνα του 19ου αιώνα.
Θρησκευτικό το θέμα του ατελούς ποιήματος και μάλιστα χριστιανολογικό, όπως προσημαίνει ο τίτλος του κατά συνέπεια, από τα συνομήλικά του με το μόνο με το οποίο θα μπορούσε να συσχετιστεί είναι το «Απολλώνιος ο Tυανεύς εν Pόδω», και όχι για το καθαυτό περιεχόμενο του «Απολλωνίου» όσο επειδή μας παραπέμπει αυτόματα στο «Eίγε ετελεύτα» του 1920, στους στίχους του οποίου «ένας από τους λίγους εθνικούς, / τους πολύ λίγους που είχαν μείνει» σε μια εποχή που «η Αλεξάνδρεια, πόλις θεοσεβής», τους «αθλίους ειδωλολάτρας αποστρέφονταν», διαβάζει «Tα εις Tυανέα Απολλώνιον» του Φιλοστράτου και αναρωτιέται «πού απεσύρθηκε, πού εχάθηκε ο Σοφός;», ο θαυματοποιός Απολλώνιος ο Τυανέας που έδρασε τον 1ο αιώνα μ.X., ένα αντίπαλο δέος των Εθνικών στον Ιησού των Χριστιανών.
Για παρόμοιους, θρησκειολογικής τάξεως λόγους, για να δούμε δηλαδή τις εκάστοτε καβαφικές «εφαρμογές» του θέματος «χριστιανισμός-παγανισμός», οι «Άγιοι Επτά Παίδες» μπορεί να συσχετιστούν, χωρίς να απομακρυνθούμε από το χρονικό (άρα και πνευματικό) περιβάλλον της γέννησής τους, με το «O Ιουλιανός εν Νικομηδεία» του 1924, και με το «O Ιουλιανός ορών ολιγωρίαν» του 1923 (ας θυμηθούμε και το «ανέκδοτο» «O Ιουλιανός εν τοις μυστηρίοις» του 1896, όπου «ο ανόητος» Ιουλιανός «επείσθη με των Ελλήνων τα άθεα τα λόγια»), καθώς και το «Ιερεύς του Σεραπίου» του 1926).
Για παρόμοιους, θρησκειολογικής τάξεως λόγους, για να δούμε δηλαδή τις εκάστοτε καβαφικές «εφαρμογές» του θέματος «χριστιανισμός-παγανισμός», οι «Άγιοι Επτά Παίδες» μπορεί να συσχετιστούν, χωρίς να απομακρυνθούμε από το χρονικό (άρα και πνευματικό) περιβάλλον της γέννησής τους, με το «O Ιουλιανός εν Νικομηδεία» του 1924, και με το «O Ιουλιανός ορών ολιγωρίαν» του 1923 (ας θυμηθούμε και το «ανέκδοτο» «O Ιουλιανός εν τοις μυστηρίοις» του 1896, όπου «ο ανόητος» Ιουλιανός «επείσθη με των Ελλήνων τα άθεα τα λόγια»), καθώς και το «Ιερεύς του Σεραπίου» του 1926).
Και, σαν αγιολογικό που είναι, δεν μπορεί να μην αντικριστεί το ποίημα αυτό με το ποίημα «Συμεών», ένα «εγκώμιο» του Στυλίτη αγίου, και μάλιστα από τη σκοπιά ενός εθνικού που ομολογεί: «Χώθηκα ανάμεσα στους Χριστιανούς / που σιωπηλοί προσεύχονταν κ’ ελάτρευαν, / και προσκυνούσαν· πλην μη όντας Χριστιανός / την ψυχική γαλήνη των δεν είχα / κι έτρεμε ολόκληρος και υπόφερνα· / κ’ έφριττα και ταράττομουν, και παθαινόμουν».
«Tο ενδιαφέρον για τους χριστιανούς αγίους ανήκει στον θρησκευτικό προβληματισμό, ειδικά έντονο στον πρώτο Καβάφη», σημειώνει η Λαβανίνι, παραπέμποντας και στις σκέψεις που διατυπώνει η Diana Haas στο κείμενό της «“Aι αρχαί του χριστιανισμού”: ένα θεματικό κεφάλαιο του Καβάφη» (βλ. «Εισαγωγή στην ποίηση του Καβάφη. Επιλογή κριτικών κειμένων», επιμ. Μιχάλης Πιερής, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 1994).
«Oι Άγιοι Επτά Παίδες» αποτελούν ένα επιπλέον μαρτύριο της διαρκούς θεολογίας του Καβάφη, η οποία του επέτρεψε να σκεφτεί βαθύτερα την ιστορία και, διά της ταλαντεύσεώς του ανάμεσα σε δύο πόλους, να αποφύγει την ευθύγραμμη ευκολία.
Στο συγκεκριμένο ποίημα φαίνεται ότι ο Καβάφης, που αντιγράφει προσεκτικά και σχεδόν καταλογάδην τον Συναξαριστή, προσυπογράφει την ιδέα της αναστάσεως των νεκρών, και ότι ο δαίμων της αμφιβολίας αυτοτιθασσεύεται, από κοινού όμως με την ευρετική φωνή της ποιήσεως. Ίσως γι’ αυτό ακριβώς να έκρινε και ο ίδιος το ποίημά του ανάξιο δημοσίευσης, μη εμπιστευόμενος την αντιγραφική του αμεσότητα και την «αφελή» προφάνειά του (μια προφάνεια, εν τούτοις, που σε πολλά άλλα ποιήματά του συνιστά το μείζον δέλεαρ, την κυριολεκτικώς ειπείν σαγήνη).
Ο Παντελής Μπουκάλας παραθέτει στο σημείο αυτό το Καβαφικό ποίημα και σχολιάζει:
Ο Παντελής Μπουκάλας παραθέτει στο σημείο αυτό το Καβαφικό ποίημα και σχολιάζει:
Από τον ύπνο στον ύπνο, από την «κοίμηση» στον θάνατο. Σχεδόν αδιάφοροι για τα εγκόσμια οι άγιοι και, παραδόξως, αδιάφοροι για τον θριαμβεύοντα χριστιανισμό. Δεν μπορούμε να ξέρουμε προς τα πού θα οδηγούσε το ποίημα ο Καβάφης αν συνέχιζε να παλεύει μαζί του για να το τελειώσει. Άριστος αρχαιογνώστης όπως ήταν, ίσως έβρισκε τρόπο να συσχετίσει (ειρωνικά;) τον μακρότατο ύπνο των Παίδων με τον μακρό ύπνο του Επιμενίδη από την Κνωσσό, σοφού και προφήτη που κατά τον θρύλο κοιμήθηκε κι αυτός επί πενήντα επτά χρόνια, σε σπήλαιο επίσης («ούτός ποτε πεμφθείς παρά του πατρός εις αγρόν επί πρόβατον, της οδού κατά μεσημβρίαν εκκλίνας υπ’ άντρω τινί κατεκοιμήθη επτά και πεντήκοντα έτη. Διαναστάς δε μετά ταύτα εζήτει το πρόβατον, νομίζων επ’ ολίγον κεκοιμήσθαι», γράφει ο Διογένης Λαέρτιος στο δικό του συναξάρι).
Ειρωνεία της ιστορίας
Kι αν δεν συσχέτιζε τον άγιο Ιάμβλιχο με τον ομώνυμο μυθιστοριογράφο του 2ου αιώνα μ.X., στα «Βαβυλωνιακά» τού οποίου δεν λείπουν οι σχέσεις με τον Κάτω Κόσμο μέσα σε σπηλιές, δεν θα μπορούσε να μη θαυμάσει, είρων αυτός, την ειρωνεία της ιστορίας, φέρνοντας στον νου του έναν άλλον Ιάμβλιχο, πολύ διασημότερο, τον «αποκρυφιστή» φιλόσοφο του 3ου/4ου αι. μ.X., ενθουσιώδης οπαδός του οποίου υπήρξε ο σημαδιακός εκείνος Ιουλιανός.
Ίσως πάλι, για να συνεχίσουμε να αυθαιρετούμε, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την άριστη ευκαιρία για να παρουσιάσει (διά χειρός των «αυτοπτών» αναστηθέντων) ένα σκαρίφημα του άλλου κόσμου, για το «μετέπειτα»· οπότε πώς θα το εικόνιζε; Χριστιανικό ή «παγανιστικό», όπως οι αρχαίοι κι όπως το δημοτικό τραγούδι, που πολύ το αγαπούσε;
Εδώ ακριβώς είναι ο κόμπος, στην ακοίμητη σύγκρουση της πίστης με την επιφύλαξη, της αποδοχής με τη μελαγχολική αμφιβολία, στον νου ενός ποιητή που, όπως και ο Σύρος σπουδαστής Μυρτίας του ποιήματός του «Tα επικίνδυνα», υπήρξε «εν μέρει εθνικός, κ’ εν μέρει χριστιανίζων».»
Η χρήση της ιστορίας στην ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη
Η προοπτική του μέλλοντος παραμένει άρρηκτα δεμένη με το παρελθόν, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Οι ματιές στο παρελθόν μας μέσα από ερωτήματα νέα αλλά και παλαιότερα, ερωτήματα επίκαιρα ή επίμονα, τα οποία το παρόν επιβάλλει να επαναδιατυπωθούν προκειμένου να τα συζητήσουμε εκ νέου, έρχονται να φωτίσουν από απροσδόκητες οπτικές γωνίες πρόσωπα, γεγονότα, ερμηνείες, κάνοντας έτσι τη σχέση μας με την Ιστορία πιο ζωντανή, δημιουργική και γόνιμη.
Ορισμένοι ανάγουν τη σημερινή μεγάλη δημοτικότητα της ποίησης του Κωνσταντίνου Καβάφη στο γεγονός ή στην υπόθεση ότι ζούμε και σήμερα μια εποχή παρακμής, από αυτές που ταιριάζουν στον ποιητικό κόσμο του Αλεξανδρινού ποιητή. Είναι έτσι; Γιατί έχει πάθος με την ιστορία και με ποιον στόχο την εντάσσει στην ποιητική του; Γιατί προτιμά συνήθως την ελληνιστική περίοδο –ή και την ελληνορωμαϊκή, ενδεχομένως και τη βυζαντινή- αλλά όχι τη σύγχρονή του;
Ο Βίος των Αγίων Επτά Παίδων των εν Εφέσω 4 Αυγούστου
και 22 Οκτωβρίου η Αφύπνιση των Αγίων (Ανάσταση) εορτές
Το σπήλαιο των Αγίων Επτά Παίδων των εν Εφέσω
Βιντεο/αφιέρωμα: Άγιοι 7 παίδες εν Εφέσω ΕΔΩ:
Περισσότερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη
• Πρόλογος και σχόλια από Σοφία Ντρέκου / www.Sophia-Ntrekou.gr• Το ποίημα από ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ / panagiotisandriopoulos.blogspot.com
• Η χρήση της ιστορίας στην ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη – Κύκλος Γ' Η Ιστορία με το φακό του παρόντος. Μνήμες και πάθη – Ίδρυμα Ωνάση www.onassis.org
• ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΥ: Καταγράφεται ο μοναδικός κωδικός που έχει αποδοθεί στο επίπεδο περιγραφής ώστε να διευκολύνεται η ανταλλαγή πληροφοριών σε διεθνές επίπεδο. GR-OF CA CA-SF01-S01-F01-SF001-0016 (178)
ΤΙΤΛΟΣ: «Οι άγιοι επτά παίδες» Καβάφης, Κ. Π. Ιανουάριος 1925ΠΑΛΑΙΑ ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗΣ: Καταγράφεται η προηγούμενη αναφορά αναζήτησης του τεκμηρίου όπως εμφανίζεται στον Ιστορικό Κατάλογο Γ. Π. Σαββίδη. Χειρόγραφο του ποιήματος «Οι Άγιοι Επτά Παίδες», με διαγραφές και διορθώσεις, στις δύο όψεις φύλλου και στο recto δεύτερου φύλλου. Αυτοσχέδιος φάκελος με χειρόγραφο τίτλο και χρονολογική ένδειξη.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗ: Συσχετισμός του αρχειακού τεκμηρίου με ένα ή περισσότερα έργα του Κ. Π. Καβάφη (ποιήματα, πεζά, δοκίμια), με παραπομπή στη Βιβλιογραφία Κ. Π. Καβάφη (επιμ. Δ. Δασκαλόπουλου). cavafy.onassis.org
Η Πρόοδος του Τιμίου Σταυρού: Ιστορία και νόημα της αρχαίας λιτανείας του Αυγούστου - Θεολογικό και Υγειονομικό νόημα
Πομπή του σταυρού στο πολιορκημένο Λένινγκραντ - Νικολάι Λουκιάνοφ.
Крестный ход в блокадном Ленинграде / Художник Николай Лукианов
Η Πρόοδος του Τιμίου Σταυρού (1 Αυγούστου): Ιστορία και νόημα της λιτανείας του Αυγούστου στην Ορθόδοξη Παράδοση. Μια αρχαία λιτανεία με θεολογικό και υγειονομικό νόημα.
Πράξη και θεωρία στον Χριστιανισμό
Οι όροι πράξις και θεωρία, ανήκουν στον θησαυρό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)