15/11/17

ΕΔΩ Πολυτεχνείο: Μέρα Μνήμης του Κινήματος κατά της Χούντας! (17 Νοεμβρίου 1973)

ΕΔΩ Πολυτεχνείο

Σήμερα το επαναστατικό αίσθημα και η επαναστατική διάθεση υποχωρούν. 
Ναι. Ίσως, πίσω από την εξέγερση να υπήρχαν υποκινητές. 
Ίσως κάποιοι να εξαργύρωσαν την συμμετοχή τους
Όμως: Εμείς τιμάμε τους πραγματικούς αγωνιστές. 

Εμείς βρίσκουμε την ευκαιρία να κάνουμε λόγο πάλι για Ψωμί Παιδεία και Ελευθερία

Εμείς τιμάμε τον απλό ιδεολόγο φοιτητή/τρια, εργάτη/τριας, εργαζόμενης/ο που αγανάκτησε από την καταπίεση και πήγε στο Πολυτεχνείο. 

Εμείς συμμετέχουμε και τιμούμε την Μνήμη του Κινήματος κατά της Χούντας, ώστε να συνεχίσουμε να καλλιεργούμε τα επαναστατικά μας αισθήματα και να βρούμε αφορμή αυτοκριτικής, για το αν είμαστε ενεργοί πολίτες και αν προστατεύουμε από επίβουλους «προστάτες», τις αρχές τους Συντάγματος. 

Ευκαιρία αναθεώρησης της στάση μας. 
Ευκαιρία να κατανοήσουμε την δύναμή μας ως ΛΑΟΣ και ανθρωπότητα. 
Γιατί η ιδέα της επανάστασης είναι αέναη!!! 

Σοφία Ντρέκου 


Επιγραμματικά το Ιστορικό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

14 Νοεμβρίου 1973: Οι φοιτητές από την προηγουμένη έχουν σπάσει τον κλοιό κι έχουν μπει στο Πολυτεχνείο. Ένας μικρός ραδιοφωνικός σταθμός μεταδίδει τα μηνύματα τους σε ακτίνα 300 μέτρων. Η αστυνομία έχει συμφωνήσει να τους αφήσει να φύγουν χωρίς να κάνει συλλήψεις. «Ένας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος λαός».

15 Νοεμβρίου 1973: Η εξέγερση έχει ξεφύγει από τα φοιτητικά αιτήματα και παίρνει παλλαϊκό και αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Οι φοιτητές διαβάζουν τις εξελίξεις. Ξέρουν πλέον ότι εκπροσωπούν κάτι πιο μεγάλο από το φοιτητικό κόσμο και είναι πια ένα κίνημα αναγκαίο για την κοινωνία. Εργάτες, μαθητές και πολίτες το επιβεβαιώνουν με την άφιξη τους στην Πατησίων. Η πόρτα του ιδρύματος κλείνει. 

«Έξι χρόνια αρκετά, δεν θα γίνουνε επτά»: Οργανώνονται. Τοποθετούνται τρία μεγάφωνα και ο ραδιοφωνικό σταθμός καλύπτει πλέον όλη την Αττική. Μόνο όποιος δεν θέλει δεν ακούει τη φωνή των φοιτητών. Τη φωνή της ελευθερίας. Κυκλοφορούν την «εφημερίδα του ελεύθερου Πολυτεχνείου». 

«Ψωμί, παιδεία, ελευθερία»: Ο υπουργός Παιδείας απειλεί και απαιτεί να καταργηθεί το άσυλο. Η σύγκλητος αντέχει στις πιέσεις και αρνείται. Χρήματα, φάρμακα και τρόφιμα καταφθάνουν από κάθε γωνία της Αθήνας. Η εξέγερση είναι γεγονός. 


«Κάτω ο Παπαδόπουλος»: Οι χουντικοί τρελαίνονται από οργή και οι στρατιωτικοί προτείνουν άμεση επέμβαση. Η παρουσία χιλιάδων πολιτών είναι αποτρεπτική. 


Έξω από το Πολυτεχνείο είναι συγκεντρωμένοι 20.000 άνθρωποι. «Λαέ πεινάς γιατί τους προσκυνάς;» Νυχτώνει. Περίπου 10.000 αποχωρούν.

Οι φοιτητές εκλέγουν νέα συντονιστική επιτροπή που αποτελείται από 31 αντιπροσώπους όλων των σχολών. Αυτοί έχουν βάλει το κεφάλι τους στο ντορβά, αλλά εκείνη τη στιγμή κανείς δε δειλιάζει. «Λαέ πολέμα σου πίνουνε το αίμα»

Καθαριότητα, έλεγχος για προβοκάτορες, έλεγχος συνθημάτων και ξεκούραση όσο είναι δυνατόν. Από το ραδιόφωνο ενημερώνουν διαρκώς την κοινή γνώμη. 

Σε λίγες ώρες ξημερώνει η 16η Νοεμβρίου.
Ο αγώνας συνεχίζεται…

Αέναη επΑνάσταση: «ΑΠΟΨΕ ΔΕΝ ΘΑ ‘ΡΘΩ»

ΕΔΩ Πολυτεχνείο

Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις 
μη με ρωτήσεις τι ώρα θα γυρίσω.
Είμαι εδώ κάτω με τους φίλους μου
και τραγουδάμε πλάι στις φωτιές.
Κάναμε τη νύχτα μέρα
δε νυστάζουμε, δεν πονάμε, δεν κρυώνουμε.
Κρατώ τα χέρια των φίλων μου
παίρνουν κουράγιο απ’ το χαμόγελό μου
και τραγουδάμε κάτω από μια σημαία
γιομάτη ουρανό!
Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις
πέσε κοιμήσου, θ’ αργήσω…
Μη νοιάζεσαι, είμαι καλά.
Είμαι εδώ μέσα με τους συντρόφους μου
είμαστε πολλοί, μια μεγάλη παρέα
και τραγουδάμε μέσα από τα κάγκελα
τραγουδάμε δυνατά
- αν πάψεις να κλαις, μπορεί να μας ακούσεις - 
το τραγούδι μας σκέπασε τους πυροβολισμούς 
και τις ερπύστριες.
Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις.
Πόσο ήθελα νά ‘σουν μαζί μου απόψε…
Είμαι εδώ πάνω με τα παιδιά σου
- δε μπορεί, αν σκουπίσεις τα μάτια σου, θα μας δεις - 
είμαστε πάνω στις στέγες
και ξετυλίγουμε τις ψυχές μας
συνθήματα σε μεγάλα πανό! 
Μου λείπεις
όμως κατάλαβέ με…
Δε μπορούσα να λείπω από τούτη τη γιορτή!
Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις
χαμογέλα, δε θέλω νά ‘σαι θλιμμένη
είμαι καλά, πίστεψέ με, είμαι καλά.
Είμαι εδώ έξω με τα αδέρφια μου
όλοι μαζί, γροθιά σφιγμένη.
Είμαστε έξω στο δρόμο αγκαλιασμένοι
και φωνάζουμε
να ξυπνήσουμε τους θεούς!
Μην κλαις για μας!
Δεν έχει νόημα 
αφού δε μπόρεσες νά ‘ρθεις μαζί μας…
Είμαι καλά, είμαι καλά
αλήθεια, είμαι καλά!
Είμαι με τους φίλους μου
με τους συντρόφους μου
με τα παιδιά σου
με τα αδέρφια μου!
Είμαστε μέσα από τα κάγκελα
είμαστε πάνω στα κάγκελα
είμαστε κάτω από τα κάγκελα
είμαστε έξω από τα κάγκελα
μακριά, ψηλά στα σύννεφα…
Δεν κλαίμε πια, δεν πονάμε
δε φοβόμαστε!
Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις.
Θ’ αργήσω, μάνα, θ’ αργήσω πολύ…
Βίντεο: Η εισβολή του τανκ και η εκκένωση του Πολυτεχνείου, όπως καταγράφηκαν από ολλανδικό τηλεοπτικό συνεργείο τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου του 1973.


Βίντεο: Αποσπάσματα από τις μεταδόσεις του σταθμού του Πολυτεχνείου κατά την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973. Ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου ήταν παράνομος ραδιοφωνικός σταθμός ο οποίος λειτούργησε για ελάχιστες ημέρες το 1973, το τελευταίο έτος της δικτατορίας των Συνταγματαρχών με έδρα το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 15 Νοεμβρίου του 1973 ύστερα από την πρωτοβουλία φοιτητών του Πολυτεχνείου για να ξεσηκώσουν τον λαό κατά της χούντας. Η πιο γνωστή φράση του είναι: Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων μαθητών, των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων. Μέσα από αυτή τη συχνότητα οι εκφωνητές του σταθμού φώναζαν συνθήματα κατά της χούντας όπως: Κάτω η χούντα, Ψωμί παιδεία ελευθερία, Εδώ Πολυτεχνείο κ.ά. Λίγη ώρα πριν εισβάλει το τανκ στο Πολυτεχνείο, ο εκφωνητής το σταθμού, ο Δημήτρης Παπαχρήστος (βλ. εδώ) έψελνε τον Εθνικό Ύμνο και εκείνη την ώρα η λειτουργία του σταθμού διακόπηκε. 

Κλικ στην εικόνα ή τον σύνδεσμο για να δείτε τα Video

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μαζική και δυναμική εκδήλωση της λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών που έλαβε μέρος στην ελληνική επικράτεια τον Νοέμβριο του 1973. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου με κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών από φοιτητές και σπουδαστές και η οποία κλιμακώθηκε σε αντιχουντική εξέγερση, καταλήγοντας σε αιματοχυσία το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, ύστερα από μια σειρά γεγονότων αρχής γενομένης με την είσοδο άρματος μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου και την επαναφορά σε ισχύ του σχετικού στρατιωτικού νόμου που απαγόρευε τις συγκεντρώσεις και την κυκλοφορία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.


 Η Ελλάδα βρισκόταν από τις 21 Απριλίου 1967 υπό τη δικτατορική διακυβέρνηση του στρατού, καθεστώς που είχε καταργήσει τις ατομικές ελευθερίες, είχε διαλύσει τα πολιτικά κόμματα και είχε εξορίσει, φυλακίσει και βασανίσει πολιτικούς και πολίτες με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. 


Το 1973 βρίσκει τον ηγέτη της χούντας, Γεώργιο Παπαδόπουλο, να έχει ξεκινήσει μια διαδικασία φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος, η οποία συμπεριλάμβανε την αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων και την μερική άρση της λογοκρισίας, καθώς και υποσχέσεις για νέο σύνταγμα και εκλογές στις 10 Φεβρουαρίου 1974 για επιστροφή σε πολιτική διακυβέρνηση. Στελέχη της αντιπολίτευσης, μπόρεσαν έτσι να ξεκινήσουν πολιτική δράση ενάντια της χούντας. [Σπύρος Σακελλαρόπουλος, «Τα αίτια της πτώσης της δικτατορίας», Ελευθεροτυπία, 20 Απριλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2007.]

Βίντεο: Ένα αντιφασιστικό ντοκουμέντο που περιγράφει τα γεγονότα αλληλεγγύης, λαϊκής συμμετοχής και ηρωισμού, του αγώνα εναντίον της χουντικής δικτατορίας. Για εμφανείς λόγους, η ταινία γυρίστηκε στο Μιλάνο την περίοδο της χούντας, με υλικό ντοκιμαντέρ, που κρυφά έφυγε από την Αθήνα και με σκηνοθετημένα γυρίσματα στα οποία πήραν μέρος Έλληνες και Ιταλοί φοιτητές, καθώς και Έλληνες πολιτικοί εξόριστοι, στενοί συνεργάτες του σκηνοθέτη. Αποτελεί ένα μοναδικό ντοκουμέντο της κατάστασης που επικρατούσε, παρουσιάζοντας μέσα από έναν έξοχο συνδυασμό πραγματικών στοιχείων-ντοκουμέντων και κινηματογραφικού έργου.

Η μουσική είναι του Μίκη Θεοδωράκη. Η ελληνική αφήγηση του Αλέξανδρου Παναγούλη και η ιταλική του γερουσιαστή Ουμπέρτο Τερρατσίνι. Η ταινία είχε προσκληθεί επισήμως να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, αλλά τελικά η προβολή της απαγορεύτηκε για λόγους ανεξήγητους και μυστηριώδεις, γεγονός που τονίζει περαιτέρω τη μοναδικότητα αυτού του αριστουργήματος. 

Η ταινία υπάρχει στην ΕΡΤ, μεταδίδεται στην επέτειο του Πολυτεχνείου αλλά ποτέ στην κανονική της διάρκεια (95'), χάνοντας έτσι την αφηγηματική και αισθητική της δύναμη.



★ Διαβάστε οπωσδήποτε τις στιγμές του Γιάννη Ρίτσου:

Σχετικά θέματα:

Δεν υπάρχουν σχόλια: