15 Νοε 2017

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: το Χρονικό της Εξέγερσης



Σήμερα το επαναστατικό αίσθημα και η επαναστατική διάθεση υποχωρούν. 
Ναι. Ίσως, πίσω από την εξέγερση να υπήρχαν υποκινητές. 
Ίσως κάποιοι να εξαργύρωσαν την συμμετοχή τους
Όμως: Εμείς τιμάμε τους πραγματικούς αγωνιστές. 

Εμείς βρίσκουμε την ευκαιρία να κάνουμε λόγο πάλι για Ψωμί Παιδεία και Ελευθερία

Εμείς τιμάμε τον απλό ιδεολόγο φοιτητή/τρια, εργάτη/τριας, 
εργαζόμενης/ο που αγανάκτησε από την καταπίεση και πήγε στο Πολυτεχνείο. 

Εμείς συμμετέχουμε και τιμούμε την Μνήμη του Κινήματος κατά της Χούντας, ώστε να συνεχίσουμε να καλλιεργούμε τα επαναστατικά μας αισθήματα και να βρούμε αφορμή αυτοκριτικής, για το αν είμαστε ενεργοί πολίτες και αν προστατεύουμε από επίβουλους «προστάτες», τις αρχές τους Συντάγματος. 

Ευκαιρία αναθεώρησης της στάση μας. 
Ευκαιρία να κατανοήσουμε την δύναμή μας ως ΛΑΟΣ και ανθρωπότητα. 
Γιατί η ιδέα της επανάστασης είναι αέναη!!!  

Το Ιστορικό της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, 17 Νοέμβρη 1973

Η Ελλάδα βρισκόταν από τις 21 Απριλίου 1967 υπό τη δικτατορική διακυβέρνηση του στρατού, καθεστώς που είχε καταργήσει τις ατομικές ελευθερίες, είχε διαλύσει τα πολιτικά κόμματα και είχε εξορίσει, φυλακίσει και βασανίσει πολιτικούς και πολίτες με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. 

Το 1973 βρίσκει τον ηγέτη της χούντας, Γεώργιο Παπαδόπουλο, να έχει ξεκινήσει μια διαδικασία φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος, η οποία συμπεριλάμβανε την αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων και την μερική άρση της λογοκρισίας, καθώς και υποσχέσεις για νέο σύνταγμα και εκλογές στις 10 Φεβρουαρίου 1974 για επιστροφή σε πολιτική διακυβέρνηση. Στελέχη της αντιπολίτευσης, μπόρεσαν έτσι να ξεκινήσουν πολιτική δράση ενάντια της χούντας. [Σπύρος Σακελλαρόπουλος, «Τα αίτια της πτώσης της δικτατορίας», Ελευθεροτυπία, 20 Απριλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2007.]

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μαζική και δυναμική εκδήλωση της λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών που έλαβε μέρος στην ελληνική επικράτεια τον Νοέμβριο του 1973. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου με κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών από φοιτητές και σπουδαστές και η οποία κλιμακώθηκε σε αντιχουντική εξέγερση, καταλήγοντας σε αιματοχυσία το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, ύστερα από μια σειρά γεγονότων αρχής γενομένης με την είσοδο άρματος μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου και την επαναφορά σε ισχύ του σχετικού στρατιωτικού νόμου που απαγόρευε τις συγκεντρώσεις και την κυκλοφορία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.


14 Νοέμβρη 1973

Οι φοιτητές της Αθήνας από την προηγουμένη έχουν σπάσει τον κλοιό και καταλαμβάνουν το Πολυτεχνείο. Ένας μικρός ραδιοφωνικός σταθμός μεταδίδει τα μηνύματα τους σε ακτίνα 300 μέτρων. Η αστυνομία έχει συμφωνήσει να τους αφήσει να φύγουν χωρίς να κάνει συλλήψεις. «Ένας είναι ο αρχηγός, ο κυρίαρχος λαός».

Σύνθημά τους: ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.

Ώρα 7 μ.μ. από 1.500 φοιτητές πάρθηκε η απόφαση «να μείνουμε απόψε στο Πολυτεχνείο». Συγκροτείται Συντονιστική Επιτροπή απ' όλες τις σχολές και επιβάλλει έλεγχο σε ανεύθυνα συνθήματα και μεταδίδει τα δικά της από μεγάφωνα και το μικρό πομπό, αλλά και συγκεντρώνει τρόφιμα, φάρμακα κλπ. Γύρω στο Πολυτεχνείο και χιλιάδες αδούλωτοι Έλληνες τούς συμπαραστέκονται.

15 Νοέμβρη 1973

Γέμισαν τα κτίρια του Πολυτεχνείου και το προαύλιο από φοιτητές και απέξω δεκάδες χιλιάδες λαού και μαθητών, που έρχονται κατευθείαν από τα σχολεία τους, φέρνοντας στους ελεύθερους και μαχητικούς φοιτητές όλο και περισσότερα τρόφιμα, φάρμακα κλπ.

Εκλέγεται Συντονιστική Επιτροπή που συμμετέχουν και δυο εργάτες, και σε ανακοίνωση της λέει: η εκδήλωση του Πολυτεχνείου είναι αντιφασιστική και αντιμπεριαλιστική.

Λειτουργεί νέος πομπός, που τώρα ακούγεται σ’ όλη την Αττική. Υπερηφάνεια και συγκίνηση κατέχει όλους τους Έλληνες που τ’ ακούνε:

«Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Κάτω η χούντα, κάτω ο Παπαδόπουλος, έξω οι Αμερικάνοι, κάτω ο φασισμός, η χούντα θα πέσει από το λαό… Λαέ, κατέβα στο πεζοδρόμιο, έλα να μας συμπαρασταθείς, τη λευτεριά σου για να δεις…»

Στη Θεσσαλονίκη και Πάτρα οι φοιτητές καταλαμβάνουν τα Πανεπιστημιακά κτίρια. Οι αγρότες από τα Μέγαρα ξεκινούν για την Αθήνα. Στο Αιγάλεω γίνονται επαναστατικές εκδηλώσεις και ακολουθούν τέτοιες στις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά. Όλη η Ελλάδα συμπαρίσταται στους ελεύθερους αγωνιζόμενους φοιτητές.

Η εξέγερση έχει ξεφύγει από τα φοιτητικά αιτήματα και παίρνει παλλαϊκό και αντιδικτατορικό χαρακτήρα. Οι φοιτητές διαβάζουν τις εξελίξεις. Ξέρουν πλέον ότι εκπροσωπούν κάτι πιο μεγάλο από το φοιτητικό κόσμο και είναι πια ένα κίνημα αναγκαίο για την κοινωνία. Εργάτες, μαθητές και πολίτες το επιβεβαιώνουν με την άφιξη τους στην Πατησίων. Η πόρτα του ιδρύματος κλείνει. 

«Έξι χρόνια αρκετά, δεν θα γίνουνε επτά»: Οργανώνονται. Τοποθετούνται τρία μεγάφωνα και ο ραδιοφωνικό σταθμός καλύπτει πλέον όλη την Αττική. Μόνο όποιος δεν θέλει δεν ακούει τη φωνή των φοιτητών. Τη φωνή της ελευθερίας. Κυκλοφορούν την «εφημερίδα του ελεύθερου Πολυτεχνείου». 

«
Ψωμί, παιδεία, ελευθερία»: Ο υπουργός Παιδείας απειλεί και απαιτεί να καταργηθεί το άσυλο. Η σύγκλητος αντέχει στις πιέσεις και αρνείται. Χρήματα, φάρμακα και τρόφιμα καταφθάνουν από κάθε γωνία της Αθήνας. Η εξέγερση είναι γεγονός. 

«
Κάτω ο Παπαδόπουλος»: Οι χουντικοί τρελαίνονται από οργή και οι στρατιωτικοί προτείνουν άμεση επέμβαση. Η παρουσία χιλιάδων πολιτών είναι αποτρεπτική. 

Έξω από το Πολυτεχνείο είναι συγκεντρωμένοι 20.000 άνθρωποι. «Λαέ πεινάς γιατί τους προσκυνάς;» Νυχτώνει. Περίπου 10.000 αποχωρούν.

Οι φοιτητές εκλέγουν νέα συντονιστική επιτροπή που αποτελείται από 31 αντιπροσώπους όλων των σχολών. Αυτοί έχουν βάλει το κεφάλι τους στο ντορβά, αλλά εκείνη τη στιγμή κανείς δε δειλιάζει. «Λαέ πολέμα σου πίνουνε το αίμα»

Καθαριότητα, έλεγχος για προβοκάτορες, έλεγχος συνθημάτων και ξεκούραση όσο είναι δυνατόν. Από το ραδιόφωνο ενημερώνουν διαρκώς την κοινή γνώμη. 

Σε λίγες ώρες ξημερώνει η 16η Νοεμβρίου.


16 Νοέμβρη 1973

Πάνω από 150.000 άνθρωποι είναι γύρω από το Πολυτεχνείο και βροντοφωνάζουν με τους ελεύθερους φοιτητές «Κάτω η χούντα, η χούντα θα πέσει απ’ το λαό».

Ώρα 7 και μισή μ.μ. Ο δικτάτορας δίνει διαταγή να χτυπηθεί πρώτα η λαοθάλασσα, που είναι γύρω στο Πολυτεχνείο. Δακρυγόνα πέφτουν συνεχώς και κάνουν αφόρητη την ατμόσφαιρα. Ο λαός ανάβει φωτιές και τα εξουδετερώνει. Τώρα σφυρίζουν σφαίρες και οι πρώτοι νεκροί πέφτουν μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο. Ο λαός στήνει οδοφράγματα, δεν υποχωρεί, παλεύει άοπλος, παραμένει στη θέση του.

Ώρα 12 τη νύχτα μπαίνει στην Αθήνα στρατός και τανκ και καταλαμβάνουν επίκαιρες θέσεις.


17 Νοέμβρη 1973

Ώρα 2 πρωινή. Τα τανκ πλησιάζουν το Πολυτεχνείο.

«Φαντάροι, είμαστε άοπλοι, είμαστε αδέλφια, μη μας χτυπήσετε, ελάτε μαζί μας» φωνάζουν οι φοιτητές και ο Ραδιοφωνικός Σταθμός καταγγέλλει στον Ελληνικό λαό την ανίερη πράξη του δικτάτορα.

Ώρα 3 πρωινή. Ένα τανκ γκρεμίζει τη σιδερένια πόρτα του Πολυτεχνείου κι ας είναι στα κιγκλιδώματα φοιτητές. Ρίχνονται ριπές. Στρατός και αστυνομικοί μπαίνουν στο προαύλιο. Οι φοιτητές προσπαθούν να φύγουν, αλλά δέχονται άγριες επιθέσεις. Πολλοί φαντάροι προστατεύουν και βοηθούν τους φοιτητές να φύγουν, αλλά τους κυνηγούν οι γενίτσαροι. Πολλοί συλλαμβάνονται και οδηγούνται στην Ε.Σ.Α όπου βασανίζονται φρικτά. Οι οδομαχίες συνεχίζονται γύρω από το Πολυτεχνείο μέχρι το πρωί.

Ώρα 11 π.μ. επαναφέρεται στρατιωτικός νόμος. Το Πολυτεχνείο στάθηκε η αρχή για το τέλος τους. Ο νέος δικτάτορας ανοίγει το δρόμο για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ο ξεσηκωμός του λαού και το εθνικό έγκλημα γκρεμίζουν τη δικτατορία και ξαναγυρίζει η Λευτεριά και η Δημοκρατία.

ΆΛΛΗ ΜΙΑ ΕΞΟΔΟ ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Πριν από λίγες ημέρες τιμήσαμε την 28η Οκτωβρίου. Οι αγώνες ενός λαού έχουν συνέχεια. Ανάγνωσμα Πρώτο, Ανάγνωσμα Δεύτερο, Ανάγνωσμα Τρίτο... Πόσες εξόδους έχουν κάνει οι Έλληνες; Όσους αγώνες χρειάζεται ο λαός για να κρατήσει την ελευθερία του. [Απόσπασμα από το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη]


Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ 

Η δικτατορία δήλωσε 34 νεκρούς και 840 συλλήψεις. Με τη μεταπολίτευση δηλώθηκαν άλλες 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού και 2.400 συλλήψεις.

Το 2003, τριάντα χρόνια μετά, σε μια σπάνια συνέντευξή του ο οδηγός του τεθωρακισμένου άρματος που γκρέμισε την πόρτα του Πολυτεχνείου, αποκαλύπτει όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. «Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι... Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα».

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου στάθηκε η αρχή του τέλους της χούντας. Δυστυχώς, πριν από την πτώση της άνοιξε το δρόμο για ένα τεράστιο εθνικό έγκλημα, τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Νεκροί του Πολυτεχνείου

Ο κατάλογος των νεκρών του Πολυτεχνείου από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.
Εδώ: https://www.sophia-ntrekou.gr/2017/11/nekroi-polytexneioy.html

Ο αγώνας συνεχίζεται…

Αέναη επΑνάσταση: «ΑΠΟΨΕ ΔΕΝ ΘΑ ‘ΡΘΩ»

ΕΔΩ Πολυτεχνείο


Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις 
μη με ρωτήσεις τι ώρα θα γυρίσω.
Είμαι εδώ κάτω με τους φίλους μου
και τραγουδάμε πλάι στις φωτιές.
Κάναμε τη νύχτα μέρα
δε νυστάζουμε, δεν πονάμε, δεν κρυώνουμε.
Κρατώ τα χέρια των φίλων μου
παίρνουν κουράγιο απ’ το χαμόγελό μου
και τραγουδάμε κάτω από μια σημαία
γιομάτη ουρανό!
Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις
πέσε κοιμήσου, θ’ αργήσω…
Μη νοιάζεσαι, είμαι καλά.
Είμαι εδώ μέσα με τους συντρόφους μου
είμαστε πολλοί, μια μεγάλη παρέα
και τραγουδάμε μέσα από τα κάγκελα
τραγουδάμε δυνατά
- αν πάψεις να κλαις, μπορεί να μας ακούσεις - 
το τραγούδι μας σκέπασε τους πυροβολισμούς 
και τις ερπύστριες.
Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις.
Πόσο ήθελα νά ‘σουν μαζί μου απόψε…
Είμαι εδώ πάνω με τα παιδιά σου
- δε μπορεί, αν σκουπίσεις τα μάτια σου, θα μας δεις - 
είμαστε πάνω στις στέγες
και ξετυλίγουμε τις ψυχές μας
συνθήματα σε μεγάλα πανό! 
Μου λείπεις
όμως κατάλαβέ με…
Δε μπορούσα να λείπω από τούτη τη γιορτή!
Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις
χαμογέλα, δε θέλω νά ‘σαι θλιμμένη
είμαι καλά, πίστεψέ με, είμαι καλά.
Είμαι εδώ έξω με τα αδέρφια μου
όλοι μαζί, γροθιά σφιγμένη.
Είμαστε έξω στο δρόμο αγκαλιασμένοι
και φωνάζουμε
να ξυπνήσουμε τους θεούς!
Μην κλαις για μας!
Δεν έχει νόημα 
αφού δε μπόρεσες νά ‘ρθεις μαζί μας…
Είμαι καλά, είμαι καλά
αλήθεια, είμαι καλά!
Είμαι με τους φίλους μου
με τους συντρόφους μου
με τα παιδιά σου
με τα αδέρφια μου!
Είμαστε μέσα από τα κάγκελα
είμαστε πάνω στα κάγκελα
είμαστε κάτω από τα κάγκελα
είμαστε έξω από τα κάγκελα
μακριά, ψηλά στα σύννεφα…
Δεν κλαίμε πια, δεν πονάμε
δε φοβόμαστε!
Απόψε δεν θά ‘ρθω, να μη με περιμένεις.
Θ’ αργήσω, μάνα, θ’ αργήσω πολύ…

Βίντεο: Η εισβολή του τανκ και η εκκένωση του Πολυτεχνείου, όπως καταγράφηκαν από ολλανδικό τηλεοπτικό συνεργείο τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου του 1973.



Βίντεο: Οι μεταδόσεις του σταθμού του Πολυτεχνείου κατά την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973. Ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου ήταν παράνομος ραδιοφωνικός σταθμός ο οποίος λειτούργησε για ελάχιστες ημέρες το 1973, το τελευταίο έτος της δικτατορίας των Συνταγματαρχών με έδρα το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 15 Νοεμβρίου του 1973 ύστερα από την πρωτοβουλία φοιτητών του Πολυτεχνείου για να ξεσηκώσουν τον λαό κατά της χούντας.

Η πιο γνωστή φράση του είναι: Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων μαθητών, των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων. Μέσα από αυτή τη συχνότητα οι εκφωνητές του σταθμού φώναζαν συνθήματα κατά της χούντας όπως: Κάτω η χούντα, Ψωμί παιδεία ελευθερία, Εδώ Πολυτεχνείο κ.ά. Λίγη ώρα πριν εισβάλει το τανκ στο Πολυτεχνείο, ο εκφωνητής το σταθμού, ο Δημήτρης Παπαχρήστος έψελνε τον Εθνικό Ύμνο και εκείνη την ώρα η λειτουργία του σταθμού διακόπηκε. 
★ Διαβάστε τις στιγμές του Γιάννη Ρίτσου:

Σχετικά θέματα:

Δεν υπάρχουν σχόλια: