Ο φόβος ως κληρονομιά, η αγάπη ως υπέρβαση και η ευθύνη της ελευθερίας μέσα από θεολογία, ποίηση και φιλοσοφία
✍🏻 Σοφία Ντρέκου - Αρθρογράφος
(Sophia Drekou, Columnist in Blogger)
...γιατί εδώ μιλά η καρδιά, όχι το σχήμα.
Εισαγωγή
Ο φόβος σπάνια γεννιέται μέσα μας. Συνήθως κληρονομείται, φοριέται σαν ρόλος και παίζεται σαν μοίρα. Δεν ανήκει στην ψυχή, αλλά στις μάσκες που μας έμαθαν να φοράμε για να αντέξουμε. Κι όμως, εκεί όπου ο φόβος διακλαδώνεται από γενιά σε γενιά, η αγάπη... όταν είναι αληθινή γίνεται πράξη απελευθέρωσης. Γιατί η καρδιά που τολμά να αγαπήσει, δεν υπολογίζει απώλειες, δεν διαπραγματεύεται την αλήθεια της και δεν φοβάται να εκτεθεί.
Δείτε επίσης: Αληθινή αγάπη είναι όταν δεν φοβάσαι να εκτεθείς
Ο φόβος έχει πολλές φωνές, αλλά σπάνια είναι δικός μας. Τον συναντάμε στην Αγία Γραφή, όπου η αγάπη τον εκβάλλει· στην ποίηση που τον απογυμνώνει· στη φιλοσοφία που τον ορίζει· και στον πατερικό λόγο που τον αποκαλύπτει ως έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό.
Από την επιστολή του Απόστολος Ιωάννης μέχρι τον Γιάννης Ρίτσος, από τον Κώστας Ουράνης και τον Μανόλης Αναγνωστάκης έως τον Νίκος Καζαντζάκης, τον Αριστοτέλης και τον Πλάτων, ο φόβος φωτίζεται άλλοτε ως πάθος, άλλοτε ως κοινωνικός μηχανισμός και άλλοτε ως υπαρξιακή ευθύνη.
Και στον λόγο του Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, ο φόβος αποκαλύπτεται ως εσωτερική τύφλωση, ενώ στη σύγχρονη σκέψη... από τον Μάνος Δανέζης έως τον Jim Morrison... αναγνωρίζεται ως εργαλείο χειραγώγησης και απώλειας ελευθερίας.
Τα αποσπάσματα που ακολουθούν δεν συνομιλούν τυχαία.
Σχηματίζουν έναν χάρτη:
από τον φόβο που κληροδοτείται,
στην αγάπη που τον υπερβαίνει,
και στην ευθύνη του ανθρώπου να επιλέξει ελευθερία.
Αυτό το κείμενο δεν μιλά για θεωρίες. Μιλά για ρόλους που λύνονται, για φόβους που δεν μας ανήκουν, και για την αγάπη που, όταν βρει χώρο, βγάζει έξω τον φόβο και ανοίγει δρόμο ζωής.
🔴 Ο φόβος που κληρονομείται, η αγάπη που τον υπερβαίνει και η ευθύνη της ελευθερίας.
Η γενεαλογία του φόβου και το τίμημα της αγάπης
Σοφία Ντρέκου: Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές. Δεν είσαι εσύ αυτός που φοβάται. Δεν είσαι εσύ που πνίγεσαι από άγχος, που τρέμεις ή εξαντλείσαι κάτω από το βάρος της καθημερινότητας. Είναι οι ρόλοι που φόρεσες για να αντέξεις.
Αν αποτινάξεις το κοστούμι που σου φόρεσαν
και σκίσεις τη μάσκα που σε έμαθαν να φοράς,
θα ανακαλύψεις πως εσύ δεν ήσουν ποτέ φοβισμένος.
Πως δεν γεννήθηκες μελαγχολικός.
Η θλίψη που κουβαλάς δεν είναι δική σου.
Ανήκει στους ρόλους που υποδύεσαι, όχι στην ουσία σου.
Γιατί εσύ, στο βάθος σου, είσαι χαρά.
Η ψυχή που κατοικεί μέσα σου δεν γνωρίζει τη θλίψη·
είναι δώρο Θεού, πλασμένη για φως.
Η θλίψη είναι η αντίδραση στο ψέμα που ζεις.
Το άγχος γεννιέται από αυτό που προσπαθείς να υποδυθείς.
Και ο φόβος δεν είναι ενοχή για όσα έκανες,
αλλά για όσα δεν τόλμησες να ζήσεις και απαρνήθηκες.
Αυτός που φοβάται δεν είσαι εσύ.
Είναι οι φόβοι εκείνων που σε μεγάλωσαν.
Οι γονείς δεν είναι μόνο βιολογική καταγωγή·
είναι κυρίως ψυχική κληρονομιά.
Και η ψυχή δεν γεννιέται με φόβους ούτε με προβολές.
Μέσα μας ζουν οι πρόγονοί μας,
όπως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος,
και δική μας ευθύνη είναι να τους θεραπεύσουμε.
Και να το ξέρεις:
δεν γράφω τίποτα που να μην το έχω ζήσει
ή έστω πονέσει βαθιά. Μιλώ από την καρδιά,
ανοίγοντας παράθυρα για να φύγει η μοναξιά.
Γράφω για να γλιστρήσουν μέσα στις λέξεις οι καημοί μου
και προσεύχομαι, έστω λίγο, να βρει η ψυχή ανάπαυση.
Επιστολή Α' Ιωάννου, 4, 18-21: Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ' ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον.
Γιάννης Ρίτσος: Μην τους φοβάσαι, στο φόβο σου ποντάρουν.
Κώστας Ουράνης: Για ασφάλεια κυκλωθήκαμε
με τείχη και γίνανε τα τείχη φυλακή μας.
Από την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη: Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου… Κατά που θα κινήσεις; Πώς θ' αντικρίσεις τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και το φόβο; Όλη η γενεά καταφεύγει στο στήθος σου και ρωτάει και προσδοκάει με αγωνία. Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξη σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργείς την κοίτη όπου θα μπει και θα οδέψει ο ποταμός των απόγονων. Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει.
Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης (της Κλίμακος): «Ὁ φόβος εἶναι κίνδυνος πού προμελετᾶται. Ἢ διαφορετικά, ὁ φόβος εἶναι μία ἔντρομη καρδιακή αἴσθησις, πού συγκλονίζεται καί ἀγωνιᾶ ἀπό ἀναμονή ἀπροβλέπτων συμφορῶν. Ὁ φόβος εἶναι μία στέρησις τῆς ἐσωτερικῆς πληροφορίας. Ἡ ὑπερήφανη ψυχή εἶναι δούλη τῆς δειλίας· ἔχοντας πεποίθησι στόν ἑαυτόν της καί ὄχι στόν Θεόν, φοβεῖται τούς κρότους τῶν κτισμάτων καί τίς σκιές.» (Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου - Ουρανοδρόμος Κλίμαξ - Λόγος 20ος - Περί δειλίας)
Μανόλης Αναγνωστάκης: Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου. Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Αριστοτέλης (Λόγος περί παθῶν) Φόβος και θάρρος: «Ποῖα δέ φοβοῦνται καί τίνας καί πῶς ἔχοντες, ὧδ' ἔσται φανερόν. ἔστω δή ὁ φόβος λύπη τις ἢ ταραχή ἐκ φαντασίας μέλλοντος κακοῦ φθαρτικοῦ ἢ λυπηροῦ· οὐ γάρ πάντα τά κακά φοβοῦνται, οἷον εἰ ἔσται ἄδικος ἢ βραδύς, ἀλλ’ ὅσα λύπας μεγάλας ἢ φθοράς δύναται, καί ταῦτα ἐάν μή πόρρω(25)»
Πλάτων: «Ο φόβος είναι ένα είδος λύπης ή μια μορφή αναστάτωσης, που προκαλεί η ιδέα κάποιου καταστρεπτικού ή οδυνηρού κακού που πρόκειται να συμβεί. Η ψυχική αναταραχή που προκλήθηκε από την αναμονή του κακού».
🎞️ video: I'm So Afraid (Live Rosebud, 1976) Ιδιαιτέρως my very best song, παλαιόθεν! Άλμπουμ: Life Becoming A Landslide (Live) Fleetwood Mac, February 1975 ♫♪ Παρακαλώ με ιδιαίτερο σεβασμό θέασης και ακουστικής μετά το 2:43''
Ντοστογιέφσκι: Ο φόβος να αγαπάς είναι
ο φόβος να είσαι ελεύθερος». (Το υπόγειο)
Κική Δημουλά: «…Ὁ φόβος, ὄνομα οὐσιαστικόν στήν ἀρχή ἑνικός ἀριθμός καί μετά πληθυντικός οἱ φόβοι. Οἱ φόβοι γιά ὅλα ἀπό δῶ καί πέρα…»
Καινή Διαθήκη Α' Ιωάννου, 4, 18-21 18: «Φόβος δεν υπάρχει μέσα στην αγάπη, αλλά η τέλεια αγάπη έξω διώχνει το φόβο, γιατί ο φόβος έχει σχέση με τιμωρία, και αυτός που φοβάται δεν έχει τελειοποιηθεί στην αγάπη. Εμείς αγαπούμε, γιατί αυτός πρώτος μάς αγάπησε. Αν κάποιος πει: «Αγαπώ το Θεό», και τον αδελφό του τον μισεί, είναι ψεύτης. Γιατί αυτός που δεν αγαπά τον αδελφό του, που έχει δει, δε δύναται να αγαπά το Θεό, που δεν έχει δει. Και αυτήν την εντολή έχουμε από Αυτόν: όποιος αγαπά το Θεό να αγαπά και τον αδελφό του.»
Jim Morrison: Aν κάποιος εκθέσει τον εαυτό του στο βαθύτερό του φόβο, τότε ο φόβος δεν έχει δύναμη, και ο φόβος της ελευθερίας συρρικνώνεται κι εξαφανίζεται. Είσαι ελεύθερος.
Μάνος Δανέζης: Μην Φοβάσαι, απλά σκέψου, άκου και πρόσεχε. Η «ξεροκεφαλιά» δεν είναι «Μαγκιά»
Μην ξεχνάμε ότι μια κοινωνία που αφήνεται στη θύελλα ανεξέλεγκτων φόβων, είναι μια υποταγμένη κοινωνία, μια κοινωνία ανίκανη να αντιδράσει λογικά και ήρεμα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της. Μια παράλογα φοβισμένη κοινωνίας κυριαρχείται από την αίσθηση του ανεξέλεγκτου πανικού, της οργής, της εκδίκησης και της ανεξέλεγκτης βίας.
Μια φοβισμένη κοινωνία είναι μια εύκολα χειραγωγούμενη κοινωνία.
Ας μην επιτρέψουμε ένα παράλογο γιγάντωμα των φόβων μας,
να μας στερήσει το υπέρτατο ανθρώπινο αγαθό, την Ελευθερία μας.
Ας επεκτείνουμε τις γνώσεις
και την πολιτισμική μας ταυτότητα.
Ας θυμηθούμε όλες τις αξίες
έχουμε ξεχάσει την περίοδο
της παράλογης ευημερίας μας.
Σοφία Ντρέκου: Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές. Δεν είσαι εσύ αυτός που φοβάται. Δεν είσαι εσύ που πνίγεσαι από άγχος, που τρέμεις ή εξαντλείσαι κάτω από το βάρος της καθημερινότητας. Είναι οι ρόλοι που φόρεσες για να αντέξεις.
Αν αποτινάξεις το κοστούμι που σου φόρεσαν
και σκίσεις τη μάσκα που σε έμαθαν να φοράς,
θα ανακαλύψεις πως εσύ δεν ήσουν ποτέ φοβισμένος.
Πως δεν γεννήθηκες μελαγχολικός.
Η θλίψη που κουβαλάς δεν είναι δική σου.
Ανήκει στους ρόλους που υποδύεσαι, όχι στην ουσία σου.
Γιατί εσύ, στο βάθος σου, είσαι χαρά.
Η ψυχή που κατοικεί μέσα σου δεν γνωρίζει τη θλίψη·
είναι δώρο Θεού, πλασμένη για φως.
Η θλίψη είναι η αντίδραση στο ψέμα που ζεις.
Το άγχος γεννιέται από αυτό που προσπαθείς να υποδυθείς.
Και ο φόβος δεν είναι ενοχή για όσα έκανες,
αλλά για όσα δεν τόλμησες να ζήσεις και απαρνήθηκες.
Αυτός που φοβάται δεν είσαι εσύ.
Είναι οι φόβοι εκείνων που σε μεγάλωσαν.
Οι γονείς δεν είναι μόνο βιολογική καταγωγή·
είναι κυρίως ψυχική κληρονομιά.
Και η ψυχή δεν γεννιέται με φόβους ούτε με προβολές.
Μέσα μας ζουν οι πρόγονοί μας,
όπως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος,
και δική μας ευθύνη είναι να τους θεραπεύσουμε.
Και να το ξέρεις:
δεν γράφω τίποτα που να μην το έχω ζήσει
ή έστω πονέσει βαθιά. Μιλώ από την καρδιά,
ανοίγοντας παράθυρα για να φύγει η μοναξιά.
Γράφω για να γλιστρήσουν μέσα στις λέξεις οι καημοί μου
και προσεύχομαι, έστω λίγο, να βρει η ψυχή ανάπαυση.
Επιστολή Α' Ιωάννου, 4, 18-21: Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ' ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον.
Γιάννης Ρίτσος: Μην τους φοβάσαι, στο φόβο σου ποντάρουν.
Κώστας Ουράνης: Για ασφάλεια κυκλωθήκαμε
με τείχη και γίνανε τα τείχη φυλακή μας.
Από την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη: Οι μελλούμενες γενεές δε σαλεύουν μέσα στον αβέβαιο καιρό, μακριά από σένα. Ζουν, ενεργούν και θέλουν μέσα στα νεφρά και στην καρδιά σου… Κατά που θα κινήσεις; Πώς θ' αντικρίσεις τη ζωή και το θάνατο, την αρετή και το φόβο; Όλη η γενεά καταφεύγει στο στήθος σου και ρωτάει και προσδοκάει με αγωνία. Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή ασήμαντη ύπαρξη σου. Είσαι μια ζαριά όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε χιλιάδες μοίρες. Όπως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργείς την κοίτη όπου θα μπει και θα οδέψει ο ποταμός των απόγονων. Όταν φοβάσαι, ο φόβος διακλαδώνεται σε αναρίθμητες γενεές και εξευτελίζεις αναρίθμητες ψυχές μπροστά και πίσω σου. Όταν υψώνεσαι σε μια γενναία πράξη, η ράτσα σου αλάκερη υψώνεται και αντρειεύει.
Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης (της Κλίμακος): «Ὁ φόβος εἶναι κίνδυνος πού προμελετᾶται. Ἢ διαφορετικά, ὁ φόβος εἶναι μία ἔντρομη καρδιακή αἴσθησις, πού συγκλονίζεται καί ἀγωνιᾶ ἀπό ἀναμονή ἀπροβλέπτων συμφορῶν. Ὁ φόβος εἶναι μία στέρησις τῆς ἐσωτερικῆς πληροφορίας. Ἡ ὑπερήφανη ψυχή εἶναι δούλη τῆς δειλίας· ἔχοντας πεποίθησι στόν ἑαυτόν της καί ὄχι στόν Θεόν, φοβεῖται τούς κρότους τῶν κτισμάτων καί τίς σκιές.» (Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου - Ουρανοδρόμος Κλίμαξ - Λόγος 20ος - Περί δειλίας)
Μανόλης Αναγνωστάκης: Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου. Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Αριστοτέλης (Λόγος περί παθῶν) Φόβος και θάρρος: «Ποῖα δέ φοβοῦνται καί τίνας καί πῶς ἔχοντες, ὧδ' ἔσται φανερόν. ἔστω δή ὁ φόβος λύπη τις ἢ ταραχή ἐκ φαντασίας μέλλοντος κακοῦ φθαρτικοῦ ἢ λυπηροῦ· οὐ γάρ πάντα τά κακά φοβοῦνται, οἷον εἰ ἔσται ἄδικος ἢ βραδύς, ἀλλ’ ὅσα λύπας μεγάλας ἢ φθοράς δύναται, καί ταῦτα ἐάν μή πόρρω(25)»
Πλάτων: «Ο φόβος είναι ένα είδος λύπης ή μια μορφή αναστάτωσης, που προκαλεί η ιδέα κάποιου καταστρεπτικού ή οδυνηρού κακού που πρόκειται να συμβεί. Η ψυχική αναταραχή που προκλήθηκε από την αναμονή του κακού».
🎞️ video: I'm So Afraid (Live Rosebud, 1976) Ιδιαιτέρως my very best song, παλαιόθεν! Άλμπουμ: Life Becoming A Landslide (Live) Fleetwood Mac, February 1975 ♫♪ Παρακαλώ με ιδιαίτερο σεβασμό θέασης και ακουστικής μετά το 2:43''
Δείτε: Απεβίωσε ο ιδιοφυής κιθαρίστας των Fleetwood Mac, Peter Green που νίκησε τη σχιζοφρένεια
Ντοστογιέφσκι: Ο φόβος να αγαπάς είναι
ο φόβος να είσαι ελεύθερος». (Το υπόγειο)
Κική Δημουλά: «…Ὁ φόβος, ὄνομα οὐσιαστικόν στήν ἀρχή ἑνικός ἀριθμός καί μετά πληθυντικός οἱ φόβοι. Οἱ φόβοι γιά ὅλα ἀπό δῶ καί πέρα…»
Καινή Διαθήκη Α' Ιωάννου, 4, 18-21 18: «Φόβος δεν υπάρχει μέσα στην αγάπη, αλλά η τέλεια αγάπη έξω διώχνει το φόβο, γιατί ο φόβος έχει σχέση με τιμωρία, και αυτός που φοβάται δεν έχει τελειοποιηθεί στην αγάπη. Εμείς αγαπούμε, γιατί αυτός πρώτος μάς αγάπησε. Αν κάποιος πει: «Αγαπώ το Θεό», και τον αδελφό του τον μισεί, είναι ψεύτης. Γιατί αυτός που δεν αγαπά τον αδελφό του, που έχει δει, δε δύναται να αγαπά το Θεό, που δεν έχει δει. Και αυτήν την εντολή έχουμε από Αυτόν: όποιος αγαπά το Θεό να αγαπά και τον αδελφό του.»
Jim Morrison: Aν κάποιος εκθέσει τον εαυτό του στο βαθύτερό του φόβο, τότε ο φόβος δεν έχει δύναμη, και ο φόβος της ελευθερίας συρρικνώνεται κι εξαφανίζεται. Είσαι ελεύθερος.
Μάνος Δανέζης: Μην Φοβάσαι, απλά σκέψου, άκου και πρόσεχε. Η «ξεροκεφαλιά» δεν είναι «Μαγκιά»
Μην ξεχνάμε ότι μια κοινωνία που αφήνεται στη θύελλα ανεξέλεγκτων φόβων, είναι μια υποταγμένη κοινωνία, μια κοινωνία ανίκανη να αντιδράσει λογικά και ήρεμα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της. Μια παράλογα φοβισμένη κοινωνίας κυριαρχείται από την αίσθηση του ανεξέλεγκτου πανικού, της οργής, της εκδίκησης και της ανεξέλεγκτης βίας.
Μια φοβισμένη κοινωνία είναι μια εύκολα χειραγωγούμενη κοινωνία.
Ας μην επιτρέψουμε ένα παράλογο γιγάντωμα των φόβων μας,
να μας στερήσει το υπέρτατο ανθρώπινο αγαθό, την Ελευθερία μας.
Ας επεκτείνουμε τις γνώσεις
και την πολιτισμική μας ταυτότητα.
Ας θυμηθούμε όλες τις αξίες
έχουμε ξεχάσει την περίοδο
της παράλογης ευημερίας μας.
Σοφία Ντρέκου: Αν κάτι άγγιζε και συνεχίζει να αγγίζει τον Ιησούς Χριστός, είναι οι ερωτικές υπάρξεις. Οι άνθρωποι με καρδιά ζωντανή. Εκείνοι που νιώθουν βαθιά, που πάσχουν, που χωρούν μέσα τους τον πόνο και τη χαρά, τη ζωή και το πένθος, τον έρωτα και την αγάπη.
Οι Μυροφόρες είναι οι πρώτες που αντικρίζουν τον Αναστημένο, όχι τυχαία.
Τον είδαν γιατί είχαν πόθο. Γιατί είχαν αγάπη που ξεπερνά τον φόβο, τις ανασφάλειες, τις δικαιολογίες και τις εύκολες προφάσεις. Αγάπη που, όταν αγαπά, δεν μετρά... μόνο προσφέρεται.
Και όταν η αγάπη συναντά εμπόδια,
καμιά φορά αρκεί ένα τραγούδι,
ένα ποίημα,
ακόμη και μια φράση ελπίδας,
για να της δείξει τον δρόμο.
Η Ακουστική ΨυχοΈκφραση βρίσκεται εδώ όχι για να υποδείξει,
αλλά για να ακούσει.
Να σταθεί δίπλα, να προβληματιστεί μαζί μας
και... ίσως, να μας βοηθήσει
να δούμε και να χαράξουμε μόνοι μας
τη δική μας διαδρομή έκφρασης της ψυχής.
Όταν ο άνθρωπος παύει να υπηρετεί τους φόβους που δεν του ανήκουν, η αγάπη βρίσκει χώρο να αναπνεύσει. Και τότε, χωρίς θόρυβο, αρχίζει η ελευθερία.
...γιατί εδώ ο φόβος σιωπά.
by Αέναη επΑνάσταση | www.Sophia-Ntrekou.gr
Οι Αναγνώστες και Αναγνώστριες σχολιάζουν
Ο Dimitris Marinakos κοινοποίησε τη φωτογραφία της Σ. Ντρέκου. 4 Μαΐου 2015
ένα πανέμορφο άρθρο μια θαρραλέα ζεύξη και εν τέλη μια πανέμορφη σύνθεση από τη φίλη Σοφία Ντρέκου η οποία ουσιαστικά επιχειρεί να διοικήσει τον φόβο δια του παραδείγματος μιας και ο ίδιος ο συντάκτης δεν φοβήθηκε αυτή την πανέμορφη και άξια σύνθεση ! Πανέμορφο και τολμηρότατο άρθρο για πάρα πολλούς λόγους, σε έναν κόσμο που φθείρεται μέσα σε επινοημένες και σκόπιμες συγκρούσεις.Σοφία Ντρέκου: Dimitris, σ' ευχαριστώ πολύ από καρδιάς. Μου έδωσες χαρά που είδες με αυτό το ξεχωριστό βλέμμα το κείμενο, όπως ακριβώς το προσδιόρισα κι εγώ φτιάχτοντάς το. Τιμή μου να το ακούω από εσένα που πολύ εκτιμώ την γνώμη σου. Ελπίζω να σου άρεσε κι αγαπημένη μου μουσική επιλογή. Καλή εβδομάδα Δημήτρη μου! 4 Μαΐου 2015 στις 6:28 μ.μ.
Dimitris Marinakos: Έχω προσέξει τις μουσικές επιλογές σου στα άρθρα και έχω καταλάβει ότι δεν είναι "διακοσμητικές". Ότι αναδεικνύεις το χαϊδεύεις όσο καλύτερα μπορείς μέχρι να σου χαμογελάσει και τότε μας το προσφέρεις και αυτό είναι δώρο γιατί ξοδεύεις χρόνο για να μας προσφέρεις γνώση και έμπνευση υπεύθυνα. 4 Μαΐου 2015 στις 6:39 μ.μ.
Η αγάπη που διώχνει το φόβο μας ενώνει με το παρών δηλαδή το χωροχρόνο του Θεού αυτός που είπε για τον εαυτό του Εγώ Είμαι και ζει στο αιώνιο τώρα! 4 Μαΐου 2015 στις 1:04 π.μ.
Dimitris Marinakos: Σοφία ! καταπληκτική ζεύξη ! όμορφο άρθρο ! πανέμορφη σύνθεση! Το ίδιο το άρθρο επιχειρεί να διοικήσει το φόβο δια του παραδείγματος του συντάκτη που δεν φοβήθηκε αυτή την πανέμορφη και άξια σύνθεση. Μπράβο !!! Μπράβο !!!!
4 Μαΐου 2015 στις 9:08 π.μ.ιφιγένεια γεωργιάδου: Πάντως η ψυχή δεν γεννιέται με φόβους και προβολές. Μέσα μας ζούνε οι πρόγονοι μας, όπως έλεγε το Άγιος Πορφύριος. Δική μας αποστολή να τους θεραπεύσουμε.>>> Σοφία: τι λόγος θεραπευτικός ανατρεπτικός της κληρονομικής μας μελαγχολίας για δρόμους και προοπτικές ασύμβατες ανεκπλήρωτες τραγικές από κοινωνικές συγκυρίες αποσπασματικές και ολέθρια διαλυτικές μια ενδόμυχης αγαπητικής κυριαρχίας. 4 Μαΐου 2015 στις 11:35 π.μ.
Φοίβη ευαγγελου: Καλό απόγευμα καλή μου φίλη. όμορφη εβδομάδα. Φοβάσαι όταν έχεις διώξει από κοντά σου τον Άγγελο σου. 4 Μαΐου 2015 στις 4:07 μ.μ.
Σοφία Ντρέκου: ΔΗΜΗΤΡΗΣ Θανασάς, "Φοβόμουν το σκοτάδι... φοβόμουν το άγνωστο... το ότι δεν έβλεπα το τέλος του δρόμου... φοβόμουν το κρύο... τη βροχή... ΑΚΟΜΑ τα φοβάμαι... αλλά, πλέον, δεν τα αφήνω να με σταματήσουν". 4 Μαΐου 2015 στις 10:39 μ.μ.
Τσίτσος Βασίλειος: Ποτέ μου δεν φοβήθηκα τη μάχη τόσα χρόνια, το θάνατο ξεπέρασα μα και την καταφρόνια , εκείνο που με φόβισε και με φοβίζει ακόμα και σαν θα πάρω απάντηση θα είμαι πια στο Χώμα είναι αν η προαίρεση που είναι ο οδηγός μου, είναι για μένα ο Χριστός ή είναι ο εαυτός μου. 4 Μαΐου 2015 στις 11:14 μ.μ.
Δέσποινα Αποστολίδου: Απλά τέλειο....αγγίζει το βάθος της ψυχής και συγκλονίζει!!! 11 ώρες
Kalliopi Petkou: Έτσι! !!!!!!Δεν είναι υπέροχο? ?????? Από την φίλη μου Σοφία. 11 ώρες
Δέσποινα Αποστολίδου: Είναι πραγματικά εξαιρετική η φίλη σου...γράφει τόσο απαλά και δυνατά συγχρόνως.! Ειλικρινά με έχει επηρεάσει πολύ!
Εισαγωγή Ερωτήσεων για διάλογο με Αναγνώστες
Ο φόβος δεν είναι πάντα προσωπικός. Συχνά μεταβιβάζεται, κληρονομείται, εμφυτεύεται μέσα από λόγια, σιωπές και ρόλους που μας έμαθαν να φοράμε. Η αγάπη, αντίθετα, δεν μεταδίδεται αυτόματα· επιλέγεται. Και όταν είναι αληθινή, δεν συμβιβάζεται με τον φόβο. Από τον λόγο της Γραφής έως την ποίηση, από την πατερική σοφία έως τη φιλοσοφία, ο φόβος αποκαλύπτεται όχι μόνο ως πάθος της ψυχής, αλλά και ως μηχανισμός χειραγώγησης. Και η αγάπη αναδεικνύεται ως πράξη ευθύνης, έκθεσης και ελευθερίας. Γιατί εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να υπηρετεί φόβους που δεν του ανήκουν, αρχίζει να αναλαμβάνει τη ζωή του... και τότε η αγάπη βρίσκει χώρο να αναπνεύσει.
Ερωτήσεις Διαλόγου
• Πιστεύετε ότι οι φόβοι μας είναι προσωπικοί ή κληρονομημένοι;
• Πότε η αγάπη γίνεται πράξη ελευθερίας και όχι απλώς συναίσθημα;
• Πώς διακρίνουμε τον υγιή φόβο από τον φόβο που μας χειραγωγεί;
• Μπορεί μια κοινωνία να είναι ελεύθερη όταν κυριαρχείται από φόβο;
• Ποιο ρόλο παίζουν η ποίηση και η σκέψη στο να μας βοηθούν να τον υπερβαίνουμε;
• Πόσο από τον φόβο που κουβαλάμε είναι πραγματικά δικός μας και πόσο κληρονομημένος;
• Μπορεί η αγάπη να υπάρξει χωρίς ρίσκο και έκθεση;
• Πότε ο φόβος γίνεται εργαλείο κοινωνικού ελέγχου;
• Τι σημαίνει για εσάς «ευθύνη της ελευθερίας» στην καθημερινή ζωή;
• Ποιος λόγος -θεολογικός, ποιητικός ή φιλοσοφικός- σας βοήθησε περισσότερο να δείτε αλλιώς τον φόβο;
• Πώς θα συσχέτιζες τον κληρονομημένο φόβο με τη σύγχρονη επιστημονική θεώρηση της συνείδησης και της ανθρώπινης ελευθερίας;
...γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για λέξεις, αλλά για ελευθερία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου