Ο λαός της Αθήνας πανηγυρίζει την Απελευθέρωση από τα γερμανικά
στρατεύματα στις 12 Οκτωβρίου 1944 στην πλατεία Συντάγματος.
Γιατί η Ελλάδα γιορτάζει την είσοδό της στον πόλεμο και όχι την Απελευθέρωση; Ποιος καθόρισε αυτή την ιστορική ιδιαιτερότητα και ποιοι λόγοι την συντηρούν μέχρι σήμερα;
Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου τίμησε την επέτειο των 50 χρόνων από την
αποκατάσταση της Δημοκρατίας προσκαλώντας τον Διονύση Σαββόπουλο να
δημιουργήσει μια μουσική γιορτή/αφιέρωμα, 8 και 9 Ιουλίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.
𝄞 Είχα-είχα μια αγάπη, αχ Διονυσούλη μου
Που 'μοιαζε συννεφάκι, συννεφούλη μου
Σαν συννεφάκι φεύγει, φεύγει εκεί ψηλά…
ναι φεύγει... και δεν ξαναγυρνά... 𝄞
Έφυγε ο Διονύσης Σαββόπουλος, μα άφησε πίσω του φως, λέξεις και ρυθμούς που θα μας συνοδεύουν και μαζί τον απόηχο της φωνής του θα εξακολουθεί να διατρέχει τον ελληνικό χρόνο. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, από τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς, συνέδεσε τη μουσική με τη σκέψη και τη φιλοσοφία της ελληνικής ταυτότητας. Η φωνή του σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι και έγινε καθρέφτης μιας ολόκληρης εποχής.
Λουκάς ο Ευαγγελιστής, ωε «Λουκάς Δημοσιογράφος». Το θεϊκό φως
γίνεται χρώμα και ο λόγος αποκτά μορφή∙ η γραφή μεταμορφώνεται σε
πράξη πίστης, εκεί όπου η αλήθεια και η τέχνη συναντιούνται στο ίδιο χέρι.
Το κείμενο «Ο Άγιος Λουκάς, Πατέρας της Δημοσιογραφίας» έχει εμπνευσμένη παιδαγωγική δύναμη. Συνδυάζει τη διδακτική απλότητα με θεολογικό και πολιτισμικό νόημα.
Μια λυρική περιπλάνηση στη σιωπή, στο φως και στη νοσταλγία που επιμένει να ελπίζει. Το Παρίσι δεν είναι απλώς πόλη∙ είναι ψυχή που φωτίζεται από μέσα. Παρίσι... η πόλη του φωτός μέσα από τη σιωπή και τη νοσταλγία της νύχτας.
🎨 Ο Σπορέας του Βίνσεντ Βαν Γκογκ (1888), λουσμένος στο φως του
ήλιου που δύει, συμβολίζει τον Θεό που σπέρνει τον Λόγο Του μέσα
στην ύλη, αλλά και τον άνθρωπο που συνεχίζει τη θεία δημιουργία
μέσα από την πράξη, την αγάπη και την ελπίδα. The Sower at Sunset
Η σπορά του Λόγου στην ψυχή και στο Σύμπαν∙ μια παραβολή για τη συνείδηση, τη Δημιουργία και το Φως. Ο Σπορέας του Χριστού και ο άνθρωπος ως γη του Θεού∙ κάθε ψυχή ένας μικρός κόσμος που περιμένει να ανθίσει.
🎨 Γιώργος Σιούντας (1937-2011) Μήνυμα Ειρήνης (λάδι σε καμβά).
Η αντίθεση πολεμιστή και περιστεριού μεταφράζει εικαστικά την αγάπη
προς τον εχθρό, μέσα από τον συμβολισμό της ειρήνης και της υπέρβασης.
Ερμηνευτική προσέγγιση στο Ευαγγέλιο Κυριακή Β' Λουκά, Λουκ. στ' 31-36, με θεολογικό, ψυχαναλυτικό και κοινωνικό βάθος. Η εντολή της αγάπης προς τον εχθρό ως απελευθερωτική πράξη και ως πρόταση για έναν νέο τρόπο ύπαρξης.
Ο Χριστός στο κέντρο της βάρκας καλεί τους Πέτρο και Ανδρέα σε
βαθύτερη πνευματική αλιεία, με φόντο το θαύμα της μεγάλης ψαριάς.
Ο Ευαγγελικός λόγος της Κυριακής Α’ Λουκά. (Λουκ. 5, 1-11) φανερώνει τη θεϊκή υπέρβαση του ορατού, το κάλεσμα των πρώτων μαθητών, την καρποφόρα υπακοή και την ανατροπή της απελπισίας σε αποστολή ζωής.
Το ψυχολογικό υπόβαθρο του μακιγιάζ, αναδεικνύει την βαθύτερη ανάγκη πίσω από την πράξη της περιποίησης και του καλλωπισμού. Το μακιγιάζ ως καθρέφτης της κοινωνικής περσόνας και της ανάγκης του ατόμου για αποδοχή και αυτοπεποίθηση.
Αγία Σοφία με τις θυγατέρες της, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη –
εικόνα με ανάγλυφο πλαίσιο, σύμβολο προστασίας και ομολογίας.
Πώς η σοφία, η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη γίνονται προσανατολισμός ζωής και αντίδοτο στον κυνισμό της εποχής· από την ομολογία των αγίων στο σήμερα. Αυτό το δοκίμιο ιχνογραφεί τη θεολογική και υπαρξιακή δυναμική τους, προτείνοντας έναν τρόπο ύπαρξης όπου ο άνθρωπος αναγνωρίζεται ως μυστήριο και όχι ως μέσο.
Γραφιστική σύνθεση για το ποίημα «Προσευχή της δασκάλας».
Το ποίημα η «Προσευχή της δασκάλας», είναι της Χιλιανής ποιήτριας Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral 1889 - 1957) με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946.
✍️ Σοφία Ντρέκου, Αρθρογράφος
Ανάλυση του ποιήματος της νομπελίστριας Γκαμπριέλα Μιστράλ: ο ρόλος της δασκάλας, η προσευχή, το σχολείο και η δημοκρατική αγωγή.
Αγιογραφική απεικόνιση της Γεννήσεως της Θεοτόκου, έργο
του Αλεσίν. Με τη συμμετοχή του αγιογραφήθηκαν ναοί
στη Μόσχα. The Nativity of the Theotokos, by Aleshin
Η Γέννηση της Παναγίας, κόρης του Ιωακείμ και της Άννας, σηματοδοτεί την απαρχή της θείας οικονομίας, ανοίγοντας τον δρόμο για την ενανθρώπηση του Χριστού και την ανακαίνιση της ανθρώπινης φύσης.
Ο Σεπτέμβρης μετρά τις ώρες του κόσμου σαν νήματα φωτός που τεντώνονται στο άπειρο. Η γη ανασαίνει και ζητά από τον άνθρωπο όχι κυριαρχία, αλλά ευθύνη· όχι κέρδος, αλλά φροντίδα. Στην αρχή του χρόνου ο ουρανός χαμηλώνει, και κάθε φύλλο, κάθε σταγόνα μοιάζει με ψίθυρο προσευχής. Κι αν σηκώσουμε το βλέμμα, θα δούμε πως το ευχαριστώ της κτίσης είναι το ίδιο με το ευχαριστώ του Θεού· μια σιωπή που φωτίζει τον χρόνο.