Oι άγιες Εικόνες του Δεσπότου Χριστού, δεν είναι ο Θρίαμβος της Αλήθειας πάνω στα σύννεφα και τα αινίγματα και τις άψυχες νεφέλες; Η Τεσσαρακοστή είναι ένα ταξίδι επιστροφής στον Παράδεισο. Αναστηλώνοντας τις Εικόνες, ομολογούμε και δεσμευόμαστε για την αναστήλωση της δικής μας εικόνας, της εικόνας του Θεού. Η εικονομαχία δεν είναι ένας αγώνας που έχει τελειώσει...
Καθαρά Δευτέρα: Λόγια ιερά σαν απόκρυφοι χρησμοί κατάνυξης...
Νιώθωντας και νυν και αεί και πάλιν και πολλάκις: Μεγάλη Τεσσαρακοστή: το πορφυρόχρωμο σταυρώσιμο κουκούλι της κατάνυξης, απ' όπου θα ξεπηδήσει λευχειμονών ο φτερωτός άγγελος της αιώνιας πασχάλιας άνοιξης.
Όταν ζητάς συγγνώμη μη νομίζεις ότι επαρκεί. Γιατί είναι μόνο η αρχή κι όχι το τέλος. Όταν ξέρεις τι έγινε δεν μπορείς να είσαι αθώος εκτός αν αποφάσισες να είσαι δίκαιος.
της Σοφίας Ντρέκου Ένα εγκώμιο, ποίημα σε σύνθεση της Αγίας Φιλοθέης στην παιδική της ηλικία προς την Υπεραγία Θεοτόκο, το οποίο ανακάλυψε ο βυζαντινολόγος καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός Νικόλαος Βέης (1883 - 1958), σε χειρόγραφο της Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου και το δημοσίευσε σε άρθρο του το 1923.
Ο Ιησούς δίδαξε με παραβολές για να καλύψει το νόημά τους. Με αυτόν τον τρόπο, οι ακροατές της παραβολής μαθαίνουν τη θρησκευτική αλήθεια μέσα στον χρόνο, ανάλογα με την πίστη και τη νοημοσύνη τους. Το τέλος της κάθε παραβολής παραμένει ανοιχτό. Ο Χριστός καλεί τον καθένα μας να γράψει το δικό του τέλος.
«Και πού να ρίξω το μεγάλο μου καημό... όπου θ’ ανοίξει η γης, θ’ ανοίξει η γης... και θα ραΐσει το βουνό». Αυτός ο στίχος του ποιητή και το παρακάτω μουσικό θέμα, ήρθε στο νου μου αδελφέ μου και φίλε μου Κυριάκο, όταν μου έδωσες το καρδιακό και πανέμορφο ποίημά σου, γράφοντάς μου: «Το έγραψα την ημέρα που το ζήτησες, είχα πολύ καιρό να γράψω κάτι, οπότε σου το αφιερώνω.» Σ' ευχαριστώ από καρδιάς για την αφιέρωση και συγκίνηση που μου πρόσφερες και που θα μου προσφέρεις κάθε φορά που θα το διαβάζω.
Δεν φοβηθήκαμε τις σκιές γιατί μας αποδεικνύουν ότι κάπου υπάρχει φως. Πήραμε μιαν ανάσα αδέλφια μου και αναγνώστες της Αέναης επΑνάστασης. Διαλύουμε την σκόνη που σκεπάζει το φως!
Η αγιοκατάταξη έγινε δεκτή με ιδιαίτερη συγκίνηση από το χριστεπώνυμο πλήρωμα, καθώς ο Γέροντας Παΐσιος υπήρξε μία από τις πιο αγαπητές και σύγχρονες μορφές της Ορθοδοξίας.