είδωλο, το πρόσωπο, η πίστη και η πνευματική αναζήτηση.
Γιώργος Μαζωνάκης: Η πίστη και η πίστα – Ένας διαφορετικός αποχαιρετισμός στο τελευταίο λαϊκό είδωλο. Από τα φώτα της πίστας στη σιωπή της πίστης: ο Χριστός, το Άγιον Όρος, η προσωπική εξομολόγηση του λαϊκού τραγουδιού και το τελευταίο αντίο στη Νίκαια
Μια ολοκληρωμένη φιλολογική προσέγγιση στα «Θεομητορικά» ποιήματα της ωριμότητας και η οργανική σύνδεση με το ευρύτερο πεζογραφικό έργο του Σκιαθίτη δημιουργού.
Πώς η Κοίμηση και Μετάσταση της Παναγίας αποκαλύπτει το υπέρτατο μυστήριο της ζωής και του Σύμπαντος· η θεολογία του Αγίου Μαξίμου και η κοσμολογική διάσταση της Θεοτοκολογίας της Ρωμηοσύνης.
Ψυχαναλυτική και θεολογική προσέγγιση στον Βίο του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου και ανάλυση της Έννοιας του Μεγάλου Άλλου και η υπέρβασή της, μέσα από τον Λακάν και την ορθόδοξη θεολογική σκέψη του π. Νικολάου Λουδοβίκου
Πίνακας "Ο Άγιος Γεώργιος μάχεται με τον δράκο" (λεπ. στο τέλος)
Ο δράκος ως σκιά του εαυτού, η λυγερή ως ψυχή και η νίκη ως εσωτερική μεταμόρφωση - Ο συμβολισμός του δράκου, η εσωτερική μάχη και η πατερική οδός της θέωσης κατά Μάξιμο και Παλαμά
Το έργο, κλαδιά ελιάς και ποτήρια, που αιωρούνται στο σύμπαν και
δημιουργούν μια αίσθηση πνευματικότητας και διαχρονικότητας, είναι
του ζωγράφου Άγγελου (Παναγιώτου) ο οποίος υπογράφει ως «Άγγελος».
Η νηστεία στον Άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο ως θεμέλιο πνευματικής ζωής, άσκηση ελευθερίας και απάντηση στον σύγχρονο καταναλωτισμό – μια θεολογική και κοινωνική ανάγνωση της εγκράτειας ως αντίστασης στον πολιτισμό της υπερκατανάλωσης.
Ο ποιητής εμπλέκεται στη χριστουγεννιάτικη εξιστόρηση ως ο άψυχος σταλαγμίτης του σπηλαίου, ο οποίος συνεχώς «ανεβαίνει» μέσα στο χρόνο. Παντού γύρω του, σταλακτίτες και σταλαγμίτες, που εξυπονοούν τη χρονική διάρκεια.
Η φύση, η ιεραρχία και το διακόνημα των Αγγέλων σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό και η θεολογική τους απεικόνιση στην Ορθόδοξη εικονογραφία... πνευματικές υπάρξεις, λειτουργοί του Θεού, σύμβολα φωτός και διακονίας.
Γεώργιος Βακιρτζής «Πόλεμος του 40′, (1985). Έργο που αποτυπώνει
την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την εσωτερική ένταση του Έπους,
με λιτότητα μορφής και βαθιά συγκίνηση. Εθνική Πινακοθήκη.
Το «Όχι» δεν ανήκει μόνο στην Ιστορία∙ είναι η αέναη στιγμή που ο άνθρωπος αρνείται το σκοτάδι και υπερασπίζεται το φως. Από τα βουνά της Πίνδου ως τη συνείδηση του σήμερα, το ελληνικό «Όχι» γίνεται παγκόσμιο σύμβολο ευθύνης, αξιοπρέπειας και ελευθερίας.
Ο λαός της Αθήνας πανηγυρίζει την Απελευθέρωση από τα γερμανικά
στρατεύματα στις 12 Οκτωβρίου 1944 στην πλατεία Συντάγματος.
Γιατί η Ελλάδα γιορτάζει την είσοδό της στον πόλεμο και όχι την Απελευθέρωση; Ποιος καθόρισε αυτή την ιστορική ιδιαιτερότητα και ποιοι λόγοι την συντηρούν μέχρι σήμερα;
Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου τίμησε την επέτειο των 50 χρόνων από την
αποκατάσταση της Δημοκρατίας προσκαλώντας τον Διονύση Σαββόπουλο να
δημιουργήσει μια μουσική γιορτή/αφιέρωμα, 8 και 9 Ιουλίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.
𝄞 Είχα-είχα μια αγάπη, αχ Διονυσούλη μου
Που 'μοιαζε συννεφάκι, συννεφούλη μου
Σαν συννεφάκι φεύγει, φεύγει εκεί ψηλά…
ναι φεύγει... και δεν ξαναγυρνά... 𝄞
Έφυγε ο Διονύσης Σαββόπουλος, μα άφησε πίσω του φως, λέξεις και ρυθμούς που θα μας συνοδεύουν και μαζί τον απόηχο της φωνής του θα εξακολουθεί να διατρέχει τον ελληνικό χρόνο. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, από τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς, συνέδεσε τη μουσική με τη σκέψη και τη φιλοσοφία της ελληνικής ταυτότητας. Η φωνή του σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι και έγινε καθρέφτης μιας ολόκληρης εποχής.
Μια λυρική περιπλάνηση στη σιωπή, στο φως και στη νοσταλγία που επιμένει να ελπίζει. Το Παρίσι δεν είναι απλώς πόλη∙ είναι ψυχή που φωτίζεται από μέσα. Παρίσι... η πόλη του φωτός μέσα από τη σιωπή και τη νοσταλγία της νύχτας.