Στην ποίηση του Ρίτσου ακόμη και μια πέτρα μπορεί να κρατά μέσα της τη μνήμη μιας μητέρας και τη θάλασσα ενός ολόκληρου κόσμου.
Η μητέρα ως μνήμη, θάλασσα, πατρίδα και υπαρξιακό καταφύγιο στην ποίηση του Γιάννη Ρίτσου
• Επιστήμη • Ψυχολογία • Λογοτεχνία • Τέχνες • Θεολογία • Φιλοσοφία • Στοχασμοί... για τη μνήμη, τον άνθρωπο και το Φως
«Στων προβολέων την πυρκαϊά, στον τάφο της σκηνής / Πλέκω τα μέλη στους ρυθμούς ορχήστρας που καγχάζει / Κʼ είμαι χορευτικός σπασμός μιας πόρνης ηδονής / Κʼ είμαι του άξεστου ο εμπαιγμός και του ηλιθίου το χάζι». Με αυτούς τους στίχους μεταπλάθει ποιητικά τις πρώτες του εμπειρίες από τη θεατρική ζωή ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος.