4 Δεκ 2019

4 Δεκεμβρίου 1944: Ο Λαός κατεβαίνει να θάψει τα θύματά του

Η δεύτερη αιματοβαμμένη διαδήλωση 
του ΕΑΜ κατά των Βρετανών

Η γενική απεργία της 4ης Δεκεμβρίου έγινε στον απόηχο της πολύνεκρης διαδήλωσης της 3ης Δεκεμβρίου.

Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 1944 γράφεται η δεύτερη αιματοβαμμένη σελίδα των «Δεκεμβριανών», που αποτέλεσαν το προοίμιο του εμφυλίου πολέμου.

Είχε προηγηθεί η παλλαϊκή συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος το πρωί της Κυριακής 3 Δεκεμβρίου, όπου ακροβολισμένοι Βρετανοί ελεύθεροι σκοπευτές καθώς και μέλη της χωροφυλακής, της ομάδα "Χ", της ανακτορικής φρουράς σκοπεύοντας από παράθυρα κυβερνητικών κτιρίων επιτίθενται κατά του πλήθους, με τελικό απογογισμό τουλάχιστον 28 νεκρούς και 140 τραυματίες.

Τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου πραγματοποιείται η μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση, όπου πραγματοποιείται η νεκρώσιμη ακολουθία στη Μητρόπολη της Αθήνας με τη νεκρική πομπή να κατευθύνεται προς το Σύνταγμα. Στην κορυφή της πομπής ξεχώριζε ένα πανό το οποίο κρατούσαν τρεις νεαρές μαυροφορεμένες γυναίκες και έγραφε: «Όταν ο Λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα. ΕΑΜ».

Η απεργιακή συγκέντρωση χτυπήθηκε εκ νέου από ελεύθερους σκοπευτές που είχαν ακροβολιστεί σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας και του Συντάγματος.

Το αποτέλεσμα της επίθεσης είναι περίπου 100 νεκροί και τραυματίες, καθώς διαδηλωτές και μέλη του ΕΑΜ συγκρούονται με την χωροφυλακή και τα αγγλικά στρατεύματα.

Ακολούθησαν μάχες ανάμεσα σε τάγματα του ΕΛΑΣ και της οργάνωσης "Χ" στο Θησείο, όπου επενέβησαν βρετανικά άρματα μάχης, ενώ οι συγκρούσεις εξαπλώνονται προς την Κυψήλη, τους Αμπελόκηπους, τον Κολωνό, τα Πατήσια και αλλού.

Ήταν η αρχή τις εμφύλιας σύγκρουσης που διήρκησε επί της ουσίας έως τον Αύγουστο του 1949, καθώς η συνθήκη της Βάρκιζας (12/2/1945) απεδείχθη θνησιγενής.

Δόμνα Σαμίου μια ζωή σαν παραμύθι: Άστεγη στα Δεκεμβριανά


Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη.

"3 Δεκέμβρη 1944: Η ματωμένη Κυριακή"
Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει.
Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο
ή να ζήσει κάτι μεγάλο, εκπληρώνεται.

Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα 
αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο.

Η μέρα αποβραδίς ήτανε βροχερή.
Ήτανε μια νύχτα βαριά από γεγονότα.

Ο λαός είχε οχτώ χρόνια να πει: «Θα γίνει το δικό μου!»
Οι δολοφόνοι τροχίζανε τα σπαθιά τους, ο λαός ετοίμαζε τη φωνή του.

Αύριο θα μιλήσουμε κι οι δυο.

Είναι χιλιάδες χρόνια τώρα που η φωνή του λαού ακούεται,
φτάνει να μην είναι παράφωνη.

Όλοι κοιμηθήκαμε σίγουροι και αποφασισμένοι.
Ούτε στιγμή από κανενός το μυαλό δεν πέρασε ο δισταγμός.
Ούτε στιγμή δεν ταλαντεύτηκε η ψυχή.
-Αύριο λοιπόν.

Ήτανε μια νύχτα που στα σπλάχνα της επώαζε τη θύελλα.

Μέσα στους δρόμους της ψυχής άρχιζαν υπόκωφοι 
οι βρυχηθμοί του ανήμερου εκείνου θηρίου, 
που λέγεται «προδομένος άνθρωπος».

Ο Λαός είναι λίμνη, δεν είναι ωκεανός, 
όμως -αλί στον που θα την ταράξει. 
Πρέπει νάναι ή τρελός ή κακούργος.

Κι αλλοίμονο! ο δικός μας ήταν κι απ’ τα δυο.

Όμως ας ξαναγυρίσουμε στη νύχτα, 
σ’ αυτή τη νύχτα του μεγάλου διλήμματος.

Στους κρύους δρόμους κυλούσαν 
ύπουλες οι σκιές του κακού.

Ένας ψηλός ολέθριος άνθρωπος σηκώθηκε 
να πάει στο κρεβάτι του γράφοντας πάνω 
στο φάκελο της συνείδησής του τη λέξη Σφαγή.

4 Δεκεμβρίου 1944: Ο Λαός
κατεβαίνει να θάψει τα θύματά του.

Ήταν μια κηδεία που οι ζωντανοί δε θα ξαναδούν άλλη.
Οι μεγάλες αρτηρίες της πρωτεύουσας πλημμύρισαν
από τον οργισμένο Λαοχείμαρρο.

Με βήματα βουβά και ψυχή γιομάτη κοχλασμό
ο λαός σταμάτησε πάνω απ’ τα 28 φέρετρα.
ήταν 28 κορμιά που έφυγαν απ’ ανάμεσά μας με έκπληκτα μάτια.

Τα φέρετρα έκλειναν 28 στόματα που φώναξαν
ως το θάνατο «Δικαιοσύνη!».

Και τώρα ξαπλωμένα  διαμαρτύρονται δυνατότερα.
Το πλήθος πήγαινε με ασάλευτα, σκληρά μάτια
προς το κοιμητήρι.

Πάνω απ’ το κεφάλι του σάλευαν σαν καπνοί
τα μαύρα πανιά και ματωμένες παντιέρες.

Τα πόδια αυτά, αυτά τα μυριάδες πόδια,
ήταν αποφασισμένα όλα
να μην τον ξανακάνουν αυτό το δρόμο!

Στις τρεις η ώρα ολόκληρη η Αθήνα γονάτισε.

Ένα φαρδύ ματωμένο πανί συγκέντρωνε σε δυο
γραμμές όλο το νόημα του όρκου και της απόφασης:

«ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ:
ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Η ΤΑ ΟΠΛΑ»

Ήταν σαν μια φωνή καφτερή και αμετάκλητη.

Ύστερα η πομπή τράβηξε για το κοιμητήρι.
Η Αθήνα λυσίκομη ακολούθησε.

Κι εκεί, πάνω απ’ το νωπό αίμα,
πάνω απ’ το νωπό χώμα
ο Λαός ορκίστηκε όρκο φοβερό
«Θάβω τους τελευταίους 28 μου νεκρούς.

Ο 29ος 'θάναι ο φονιάς. Ή εγώ!»

Στο γυρισμό απ’ το κοιμητήρι οι ζεστές ακόμα κάννες
των φονιάδων ξανάδιασαν και ξαναξάπλωσαν νέα κορμιά.

Τα γερμανικά βόλια, από Ελληνικό χέρι,
ρίχτηκαν καφτερά πάνω στο λαό.

Τότε το είδαμε ολοφάνερα: Πίσω απ’ τις πλάτες των
φονιάδων μας σημάδευε τα κορμιά μας η ίδια η Αγγλία!

Μικρό απόσπασμα από το κλασικό βιβλίο του 
Μενέλαου Λουντέμη «Ο Μεγάλος Δεκέμβρης»


4 Δεκεμβρίου 1944: μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας πραγματοποιείται 
στην Αθήνα για τα θύματα της 3/12/1944. «Όταν ο λαός βρίσκεται 
μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»



Η μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας πραγματοποιείται στην Αθήνα για τα θύματα της 3/12/1944. Η επιτυχία της απεργίας που είχε κηρύξει η ΚΕ του ΕΑΜ για τις 4 Δεκεμβρίου άγγιξε το 100%. Κανένα εργοστάσιο δεν κινήθηκε, κανένα μαγαζί δεν άνοιξε. Ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά, σε μια συγκλονιστική ατμόσφαιρα πένθους και μαχητικότητας, συνόδευσε τους ηρωικούς νεκρούς του της προηγούμενης μέρας στο Α' νεκροταφείο όπου έγινε η κηδεία τους.

Όταν ο όγκος της πένθιμης πομπής έφτασε στο Σύνταγμα, οι διαδηλωτές γονάτισαν, ορκίστηκαν στη μνήμη των νεκρών και έψαλλαν το «Πένθιμο Εμβατήριο». Το πανό που κρατούσαν μαυροφορεμένες κοπέλες στην κεφαλή της πορείας έγραφε: «Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα. ΕΑΜ.»
Στην επιστροφή από το νεκροταφείο, όμως, πραγματοποιήθηκε νέα δολοφονική επίθεση κατά του πλήθους από το ξενοδοχείο «Μητρόπολις» (κέντρο του ΕΔΕΣ) και την Γενική Ασφάλεια, με αποτέλεσμα το θάνατο 40 και των τραυματισμό 70 ακόμη αγωνιστών.

Την ίδια μέρα ο ΕΛΑΣ εκμηδένισε τη σφηκοφωλιά των Χιτών στο Θησείο (παρά την επέμβαση των Βρετανών), ενώ έως το απόγευμα είχε καταφέρει να αφοπλίσει το 60% των αστυνομικών τμημάτων της πρωτεύουσας. Ο αφοπλισμός των αστυνομικών τμημάτων ήταν καθολικός στον Πειραιά, όπου μοναδικές εστίες αντίδρασης απέμειναν το οχυρωμένο μέγαρο Βάτη και η Σχολή Δοκίμων.

Τα Δεκεμβριανά δεν ήταν αντίδραση των κομμουνιστών.


Ήταν η αγανάκτηση των παιδιών της γαλαρίας που 'βλέπαν τους συντρόφους τους και τα όνειρά τους στα φέρετρα από σφαίρες που 'ρίξαν δοσίλογοι και φασίστες φορώντας γαλάζιους μανδύες εθνικοφροσύνης.

Και όλα αυτά τα ελληνικά αποβράσματα με την επίσημη στήριξη του νεαρού τότε κράτους είχανε έναν εχθρό: την ψυχή των παιδιών της γαλαρίας.

Εκατομμύρια ελληνικά παιδιά που πίστεψαν στην απελευθέρωση αλλά βρέθηκαν ευθύς αμέσως απέναντι στον ίδιο χωροφύλακα, στον ίδιο δικαστή, στα ίδια ανάλγητα πρόσωπα που αντιμετώπιζαν πριν λίγο κιόλας χρόνο, όταν ακόμα υπήρχαν Γερμανοί.

Ξανάρθαν τα φαντάσματα κι άρχισαν να πλαστογραφούν την Ελληνική Ιστορία.

Και τα παιδιά που πολέμησαν κι ονειρεύτηκαν γίνανε παιδιά της γαλαρίας, όσα δεν διώχτηκαν και δεν εξαφανίστηκαν στις φυλακές και στα ξερονήσια του Αιγαίου. Και θέλησαν πριν αποκλειστούν στην γαλαρία τους, να διαμαρτυρηθούν κραυγάζοντας για τελευταία φορά.

Κι ύστερα να σωπάσουν σαράντα χρόνια τώρα – σαράντα χρόνια τα περιέχω μέσα μου και τα δουλεύω για να πω κάποια φορά…

Μάνος Χατζιδάκις

Από το βιβλίο: Μάνος Χατζιδάκις,
O καθρέφτης και το μαχαίρι, 1995.

www.sophia-ntrekou.gr

Σχετικό θέμα:





Άλλα θέματα:

Δεν υπάρχουν σχόλια: